EYTOΠIA

Η λέξη "ουτοπία" είναι για τους περισσότερους συνώνυμη του εξωπραγματικού και του ανέφικτου. Θεωρούμε την ουτοπία αντίθετη του πραγματικού κόσμου (ου-τόπος) και τους ουτοπιστές ονειροπαρμένους φαντασιόπληκτους και αιθεροβάμονες. Αυτό ίσως αληθεύει για τις κλασικές ουτοπίες που χτίστηκαν από τους εμπνευστές τους κυριολεκτικά στον αέρα και "πραγματώθηκαν" κυρίως στο βασίλειο της φαντασίας. Αποφεύγοντας ν'ανταποκριθούν στις προϋποθέσεις που έγειρε μια συγκεκριμένη κοινωνική πραγματικότητα, οι ουτοπίες αυτές αποτελούν φανταστικές περιγραφές μιας ιδεώδους κοινοπολιτείας.Δεν μας εκπλήσσει, λοιπόν, που αναδύονται, συνήθως, κατά την διάρκεια εποχών κοινωνικής αποσύνθεσης, ταραχών και γενικών ανακατατάξεων. Τέτοιες είναι η "Πολιτεία" του Πλάτωνα (427-347 π.χ.), η "Ουτοπία" του Sir Thomas More(1516), που δανίζει το όνομά της σε όλες τις επόμενες ιδανικές μελλοντολογικές υποθέσεις, η "Χριστιανούπολη" του Johan Valentin Andrae (1619), η "Νέα Ατλαντίς" του Francis Bacon(1627), η "Πόλη του Ήλιου" του Tomasso Campanella(1627),η "Σπενσονία" του Thomas Spence(1795), η "Ικαρία" του(1845), η "Φρηλανδία" ή "Γη της Ελευθερίας" του Theodor Hertzka(1889), η "Νοϋστρία" του Emile Thirion(1901), "Μια μοντέρνα ουτοπία" του Η.G.Wells(1905) και άλλες. Etienne Cabet

Είναι δύσκολο να συλλάβουμε μια κοινωνική τάξη πραγμάτων τόσο πλήρη και ικανοποιητική, ώστε να μας κάνει να μη νιώθουμε την ανάγκη να καταφεύγουμε, κατά καιρούς, σ'ένα κόσμο φανταστικό στον οποίο μπορούμε ν'απαλλαγούμε, έστω και προσωρινά, από τα βάσανά μας ή να εντείνουμε τις τέρψεις μας. Από τέτοια ευδαίμονα και τέλεια αποκυήματα της φαντασίας, που δεν αντέχουν στην πραγματική ζωή, αναπτύχθηκαν οι κλασικές ουτοπίες .

Εκτός όμως από αυτές τις "ουτοπίες φυγής", που λειτουργούν σαν καταφύγιο, υποκατάστατο ενός απογοητευτικού κόσμου, υπάρχει και μιά άλλη κατηγορία ουτοπιών,οι "ουτοπίες ανασυγκρότησης" κατά τον Λιούις Μάμφορντ ("Η ιστορία των ουτοπιών", εκδ.Νησίδες 1998) : "Η ουτοπία ανασυγκρότησης είναι ό,τι υπονοεί τ'όνομά της : όραμα ενός ανασυγκροτημένου περιβάλλοντος, που είναι προσαρμοσμένο στη φύση και τις επιδιώξεις των ανθρώπων οι οποίοι το ενοικούν, καλύτερα από το υπάρχον περιβάλλον,και όχι μόνο καλύτερα προσαρμοσμένο στην υπάρχουσα φύση τους, αλλά καλύτερα προσαρμοσμένο στην ενδεχόμενη μελλοντική φύση τους. Αν η πρώτη ουτοπία (φυγής) οδηγεί πίσω στο εγώ του ουτοπικού, η δεύτερη (ανασυγκρότησης) οδηγεί πίσω έξω,στον κόσμο." Όταν ο Μάμφορντ λέει "ανασυγκροτημένο περιβάλλον", δεν εννοεί απλά τα φυσικά εξωτερικά πράγματα .Εννοεί, όπως και ο ίδιος υπογραμμίζει, ένα καινούργιο δίκτυο σχέσεων και θεσμών και πιθανόν μια αλλαγή των ψυχικών και πνευματικών χαρακτηριστικών των ανθρώπων.Την ουτοπία ανασυγκρότησης θα την ονομάζουμε στο εξής "Ευτοπία" (δηλαδή καλός τόπος), για να την διακρίνουμε από την κλασική ονειροφανταστική ουτοπία των λογοτεχνών.

Καθώς τελειώνει αυτός ο αιώνας, η ανθρωπότητα μοιάζει κουρασμένη, εξασθενισμένη, προδομένη από τις κοινωνικές και ιστορικές ουτοπίες, στις οποίες πίστεψε. Αυτή η βαθιά απογοήτευση δεν μας εξουσιοδοτεί ,όμως, να εγκαταλείψουμε τη συνεχή αναζήτηση των αξιών και των στόχων που οδηγούν στην καλή και ευτυχισμένη ζωή. Αντίθετα, πρέπει να αναγνωρίσουμε τα λάθη του παρελθόντος και να διδαχθούμε από αυτά. Τι θα ήταν ο σύγχρονος πολιτισμός αν οι πρωτοπόροι ερευνητές, σε κάθε τομέα , εγκατέλειπαν απογοητευμένοι την προσπάθεια μετά από μια αποτυχία; Ίσως οι ανασυγκροτήσεις του παρελθόντος άγγιξαν μόνο την επιφάνεια των πραγμάτων και ίσως ήταν πολύ στενές και ρηχές για να καλύψουν το εύρος των ανθρωπίνων αναγκών. Η αναζήτηση μιας κοινωνικής ουτοπίας είναι, κατά τον Ζακί Λαϊντί ("Ένας κόσμος που στερείται νοήματος",Fayard 1994), το τελευταίο οχυρό απέναντι στη "δικτακτορία της πραγματικότητας". "Η κοινωνική ουτοπία δεν είναι το αντίθετο της πραγματικότητας, αλλά η προβολή προς ένα υποσχόμενο μέλλον. Επιτρέπει τη συμφιλίωση του παρόντος με το μέλλον, του πρακτικού με το συμβολικό". Αν παραιτηθούμε από την επιδίωξη της Ευτοπίας, αντιμετωπίζοντάς την επιπόλαια σαν ένα άλλο είδος ουτοπίας, μεταμορφωνόμαστε αυτόματα σε θύματα των ευτελών τεχνολογικο-καταναλωτικών ουτοπιών που προσφέρει απλόχερα η παγκόσμια ιδεολογική αγορά. Τα αυθεντικά ανθρωπιστικά ιδεώδη αντικαθίστανται, τότε, από την ψηφιακή ουτοπία του διαπλανητικού δικτυακού ατομισμού, που υποκαθιστά την άμεση κοινωνική επαφή. Η κατανάλωση εγείρεται σε μια ελλάσων θρησκεία, η πίστη στη διηνεκή ανάσταση των πραγμάτων, όπου το σούπερ μάρκετ είναι η Εκκλησία και η διαφήμιση το Ευαγγέλιο. Η αποφυγή της υπευθυνότητας και το το κυνήγι της άμεσης και εύκολης ικανοποίησης μετατρέπονται σε βασικούς άξονες της σύγχρονης καπιταλιστικής "κουλτούρας".

Μπορεί να μη το συνειδητοποιούμε άμεσα, αλλά μια προσεκτική εξέταση θα μας πείσει ότι ,σε τελική ανάλυση, ζούμε τη ζωή που ταιριάζει στις ιδέες και τις πεποιθήσεις μας! Ατυχώς όμως οι ουτοπίες μας ήταν αδύναμες, χλωμές και ανεπαρκείς ... Ο κάθε άνθρωπος έχει μια κοσμοθεωρία, άσχετα από το πόσο αυτή είναι περιορισμένη, ακατέργαστη ή λαθεμένη. Συνήθως η κοσμοαντίληψη ενός προσώπου είναι στην καλύτερη περίπτωση μόνο εν μέρει συνειδητή.Οι περισσότεροι δεν έχουν επίγνωση του πως βλέπουν τον κόσμο και συμβαίνει μάλιστα να υποστηρίζουν ότι πιστεύουν σε μια ορισμένη θεωρία, ενώ στην πραγματικότητα η συμπεριφορά τους υποδεικνύει την ύπαρξη μιας άλλης, πολύ διαφορετικής! Η κοσμοαντίληψή μας είναι αρχικά καθορισμένη από την εμπειρία των παιδικών βιωμάτων και των πληροφοριών που συλλέξαμε παθητικά από το περιβάλλον. Εξ αιτίας των πρωταρχικών αυτών εμπειριών ("σχήματα" κατά τους Piaget, Barlettκαι), το άτομο επιλέγει, ανακατασκευάζει, αναπροσαρμόζει τις πληροφορίες του εξωτερικού κόσμου, ώστε να τις ενσωματώσει στις ήδη υπάρχουσες. Τα σχήματα, βαθιά χαραγμένα μέσα μας, αποτελούν τα βαθύτερα "πιστεύω" μας, αναφορικά με τον εαυτό μας και τον κόσμο. Ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο είναι σαν ένας χάρτης με τον οποίο ανιχνεύουμε το έδαφος της ζωής. Αν ο χάρτης είναι αληθινός και ακριβής, θα ξέρουμε που βρισκόμαστε κι αν έχουμε αποφασίσει που θέλουμε να πάμε, θα ξέρουμε γενικά πως να φτάσουμε εκεί. Αν ο χάρτης είναι λαθεμένος και ανακριβής το αποτέλεσμα είναι να χαθούμε. Ο κόσμος αλλάζει διαρκώς και οι αναθεωρήσεις στους χάρτες και στην πορεία μας πρέπει να είναι σημαντικές και συνεχείς. Πολλοί δεν κάνουν την προσπάθεια να ελέγξουν και να διορθώσουν τους χάρτες τους που είναι πρόχειροι και μικροί. Beck

Σε κοινωνικό επίπεδο τα παλιά και ξεπερασμένα πρότυπα εμποδίζουν την βελτίωση των συνθηκών της ζωής και απομακρίνουν το ιδανικό της Ευτοπίας. Τα οργανωμένα συμφέροντα συνήθως αγνοούν τις νέες αναθεωρητικές ευκαιρίες , όταν δεν τις καταγγέλουν ως λαθεμένες, επικίνδυνες ή αιρετικές.Αισθάνονται σίγουροι ότι οι χάρτες τους είναι πλήρεις και ότι η κοσμοθεωρία τους είναι σωστή και μάλιστα ιερή! Είναι λυπηρό το γεγονός ότι ξοδεύεται πολύ περισσότερη ενέργεια για την στενοκέφαλη υπεράσπιση απαρχαιωμένων κοσμοθεωριών απ'ότι θα χρειαζόταν για να τις αναθεωρήσουμε. Με τη συστηματική εθελότυφλη άρνηση να δεχθούμε τα νέα στοιχεία, αποφεύγουμε προσωρινά την ταλαιπωρία της ανασυγκρότησης, αλλά ταυτόχρονα χάνουμε μοναδικές ευκαιρίες για μεγαλύτερη ωρίμανση. Είναι καιρός να φέρουμε σε επαφή τα Ευτοπικά αρχέτυπα με τον καθημερινό μας κόσμο.Τα είδωλα που μας εξυπηρέτησαν μέχρι σήμερα αποσυντίθενται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ενώ οι θεσμοί, που φαίνονταν ανθεκτικοί στο χρόνο, απειλούνται με πλήρη αποσύνθεση και καταστροφή.

Αν δεν επινοήσουμε ένα καινούργιο σχέδιο για τις ζωές μας η προοπτική για τον πολιτισμό μας είναι ζοφερή. Το πρώτο βήμα για την ανασυγκρότηση είναι ν'ανακαινίσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και να βάλουμε καινούργια θεμέλια στη γνώση και τις προβολές μας.

Ο Μπαίηκον επιδίωξε την ευτυχία της ανθρωπότητας κυρίως με την εφαρμογή της επιστήμης και της βιομηχανίας. Σήμερα όμως είναι φανερό ότι, αν ήταν αρκετό μόνο αυτό, θα έπρεπε όλοι να ζούσαμε ήδη στον "παράδεισο". Ο Μωρ, από την άλλη μεριά, προσέβλεπε στην κοινωνική μεταρρύθμιση και στην θρησκευτική ηθική για να μετασχηματίσει την κοινωνία. Αν αυτό ήταν δυνατόν, τότε οι θρησκείες θα είχαν δημιουργήσει μια γήινη Εδέμ από χιλιάδες χρόνια! Η αλήθεια είναι ότι τόσο η επιστήμη όσο και οι θρησκείες έχουν χάσει την αρχική τους αποστολή, (να οδηγήσουν τους ανθρώπους στην ευημερία και την ευδαιμονία), και το χειρότερο απ'όλα εξακολουθούν να βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου μεταξύ τους. Κάποτε, ο κόσμος της γνώσης και ο κόσμος των Ιδεών δεν ήταν διαχωρισμένοι ερμητικά. Κάποτε ο καλλιτέχνης και ο επιστήμονας έβλεπαν τον κόσμο με τα ίδια ματογυάλια.Αυτό που ονομάζουμε "επιστήμη", ήταν, κατά την πρωταρχική του κατάσταση, αναπόσπαστο μέρος του κοινού αποθέματος γνώσεων και πεποιθήσεων. Από την διαίρεση της γνώσης από τον Αριστοτέλη σε λαϊκή και επιστημονική,οι επιστήμες απομονώνονται ολοένα περισσότερο από το γενικό σώμα της γνώσης. Στον μη επιστημονικό τρόπο προσέγγισης των προβλημάτων εξωρίστηκαν οι φιλόσοφοι, οι ποιητές και οι κοινοί άνθρωποι. Ο Σωκράτης λέει : " γνώρισε τον εαυτό σου".Ο επιστήμονας λέει : " γνώρισε τον εξωτερικό κόσμο". Με βάση την ακριβή γνώση των φυσικών σχέσεων, που έγιναν διαθέσιμες στις θετικές επιστήμες, πραγματοποιήθηκαν οι εντυπωσιακές αλλαγές που ονομάστηκαν "βιομηχανική επανάσταση" στις αρχές του αιώνα και "πληροφορική επανάσταση" σήμερα. Δυστυχώς, αφού η επιστήμη παραχωρήσει τα δεδομένα, το έργο της τελειώνει : το αν κάποιος χρησιμοποιήσει τη γνώση των χημικών ουσιών για να θεραπεύσει έναν ασθενή ή για να δηλητηριάσει ένα ολόκληρο πληθυσμό είναι ζήτημα "εξωτερικό"(πολιτικό) και συνεπώς αδιάφορο από τη σκοπιά της επιστήμης! Το διαζύγιο της επιστήμης από την καθημερινή ζωή της κοινότητας εγγυμονεί τεράστιους κινδύνους. Η υποτιθέμενη ανεξαρτησία της επιστήμης από τις ανθρώπινες αξίες είναι μια χονδροειδής δεισιδαιμονία. Σε αντίθεση με τις συμβατικές αντιλήψεις, τα συστήματα αξιών, ηθικής και εθίμων δεν είναι άσχετα με την επιστήμη και την τεχνολογία, αλλά, αντίθετα, αποτελούν την βάση και την κινητήρια δύναμή τους. Ο πόθος για τάξη, για ασφάλεια, για αισθητικώς ικανοποιητικά πρότυπα, μαζί με τον πόθο για φήμη ή για την ευτυχία των ηγεμόνων, έχουν όλα παίξει το ρόλο τους στην ανάπτυξη της επιστήμης. Αν η επιστήμη δε βοήθησε αρκετά στην ίδρυση μιας Ευτοπίας, συνετέλεσε όμως αποφασιστικά στη θεμελίωση της σύγχρονης "Κακοτοπίας". Πράγματι, η επιστήμη δεν εξύψωσε μόνο τις δυνατότητες ζωής στο νεοτερικό κόσμο αλλά, ρήχυνε και τα βάθη της. Όταν μένει ανέγγιχτη από μιαν αίσθηση των αξιών, οδηγείται σε μια πλήρη απανθρωποίηση.Ενώ η επιδίωξη της αλήθειας είναι κάτι καθαυτό καλό και η πλήρης ελευθερία στην επιδίωξη αυτή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια καλή κοινωνική ζωή, ορισμένοι τομείς έρευνας πρέπει να αντισταθμίζονται από εργασία σε άλλα πεδία. Χωρίς μια τέτοια αντιστάθμιση, η απλή αύξηση της επιστημονικής γνώσης, για την οποία τόσο κούφια καυχιόμαστε, ενδέχεται να εναντιώνεται σθεναρά, στη βίωση της καλής ζωής μέσα στην κοινότητα. Ο Shannon(1949), ο οποίος θεωρείται και πατέρας της πληροφορικής, συνέδεσε την έννοια της εντροπίας (το μέτρο της αταξίας ενός συστήματος) με αυτή της πληροφορίας. Ισχυρίστηκε, δηλαδή, ότι το ποσοστό του μηνύματος που δεν μπορεί να επεξεργαστεί και να αφομοιώσει ένα σύστημα, ώστε να αποτελέσει πληροφορία για το δέκτη, είναι θόρυβος. Η πληροφορία, από πολύτιμο αγαθό για την επιβίωση, μετατρέπεται σε θανάσιμο κίνδυνο! "Δεινόσαυροι της Εποχής της Πληροφορικής είναι άτομα, κοινωνικές ομάδες και οικοσυστήματα που δεν θα τα καταφέρουν να επεξεργαστούν την πληροφορία που τα αφορά."(Χ.Κατάκη, "Το Μώβ Υγρό",Ελλ.Γράμματα). Η αυξημένη εξωτερική πολυπλοκότητα θα πρέπει να συμβαδίζει με ανάλογη αύξηση της εσωτερικής οργάνωσης .Όταν αυτό δεν είναι εφικτό, παρατηρείται σταθερή αύξηση της δυσλειτουργίας. Ο Νίκος Καζαντζάκης με το διορατικό του πνεύμα προφήτευε από το μακρινό 1957 : << O μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα είναι η διάσταση που υπάρχει ανάμεσα διανοητικού και ηθικού ανθρώπου. Ο διανοητικός άνθρωπος έχει φθάσει στο μαγικό, στο υπεράνθρωπο, του έχει δοθεί τέτοια δύναμις, ενώ ηθικά είναι ανάπηρος. Όταν αρμονισθούν αυτά τα δύο, τότε θ'αποκτήσει κι' η ανθρωπότητα το ισοζύγιο και θα γίνει ευτυχισμένη. Ο σημερινός άνθρωπος μου θυμίζει τον θηριοδαμαστή που μπήκε στο κλουβί των θηρίων νομίζοντας πως η τίγρις ήταν γυμνασμένη ...>> ( Συνέντευξη στο ελληνόφωνο περιοδικό "Ελληνικοί Ορίζοντες",1957). Η αποκατάσταση της ισορροπίας και της ευκαμψίας στους τομείς της οικονομίας, της τεχνολογίας και των κοινωνικών οργανώσεων και θεσμών μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν συμβαδίσει με τη βαθύτερη και ριζική μεταβολή των αξιών.

Ανάλογα με τον επιστήμονα και ο καλλιτέχνης όταν πήρε διαζύγιο από την κοινότητά του, κλείστηκε στον εαυτό του : αντί να επιδιώξει να δημιουργήσει μιαν ομορφιά, που θα την μοιραζόνταν όλοι οι άνθρωποι, βάλθηκε να προβάλλει ένα μικρό κομμάτι του προσωπικού του οράματος. Καθώς αναζητούσε καθαρά αισθητική εμπειρία ο καλλιτέχνης άρχισε ν'αναζητεί θέματα που ήταν διαζευγμένα απ'όλα τα ανθρώπινα ενδιαφέροντα, πλην της καθαρής ενατένισης. Χωρίς να παραβλέπουμε τα οφέλη από τον μοναχικό δρόμο ανάπτυξης των τεχνών, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ότι καθώς αναπτυσσόταν στην τέχνη η γραφικότητα, η ομορφιά εμφάνιζε την τάση να εξαφανιστεί από τη ζωή. Ενώ οι καλλιεργημένοι λίγοι απολάμβαναν όλο και πιό εκλεπτυσμένες αισθήσεις, οι καταφρονεμένοι πολλοί εξαναγκάζονταν να ζουν σε μεγάλες πόλεις και σε ελεεινές κωμοπόλεις με μια μαυρίλα και μιαν ασχήμια που ποτέ δε γνώρισε προηγουμένως ο κόσμος.

Οι Πνευματικοί άνθρωποι, που είχαν κι αυτοί χάσει την επαφή με την κοινωνία, καλούνται να βγούν σήμερα στην επιφάνεια και να φωτίσουν την έξοδο από τη σύγχρονη κρίση.Η σιωπή δεν είναι διαμαρτυρία, είναι συνενοχή! Όταν οι "φωτισμένοι" και ενάρετοι πολίτες απαξιούν ή ακόμη χειρότερα δειλιάζουν να υπερασπιστούν δημόσια τα ιδανικά που πρεσβεύουν, τότε η κοινωνία παραδίδεται αμαχητί στα χέρια αμαθών, άμουσων, αδίστακτων εμπόρων χωρίς ιδανικά και οράματα. Αυτό που η κρίσημη ιστορική στιγμή απαιτεί δεν είναι η στείρα αριστοκρατική κριτική των κακώς κειμένων, αλλά το ζωντανό άμεσο παραδείγματα ενός τρόπου ζωής πραγματικά νέου σε σκέψη, συναίσθημα και δράση .Το αδιέξοδο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού στηρίζεται στην υπερβολική μέριμνα για την ικανοποίηση των υλικών αναγκών.Από εδώ ίσως θα πρέπει να ξεκινήσει η αναθεώρηση.Απαιτείται μια μετακίνηση του κέντρου βάρους από τις "ανάγκες έλλειψης" στις "ανάγκες δημιουργίας", ή κατά τον Έριχ Φρομ, από το "έχειν" στο "ΕΙΝΑΙ". Η καλλιεργεία μιάς σκόπιμης ασάφειας και σχετικότητας γύρω από τη φύση των πραγματικών ανάγκών του ανθρώπου είναι μια καλή τακτική για την μη λείψη δραστικών μέτρων για την ικανοποίησή τους. Φαινόμενα σε ραγδαία αύξηση, όπως αυτά της βίας, της εγκληματικότητας ,των ναρκωτικών, της ανίας, των αυτοκτονιών και των ψυχικών νοσημάτων (προς το τέλος του αιώνα υπολογίζεται ότι θα είναι πρώτα σε συχνότητα), μας υπενθυμίζουν ότι η αδιαφορία προς τις ουσιαστικές ανθρώπινες ανάγκες δεν γίνεται χωρίς σοβαρές συνέπειες.

Η κατανόση του ανθρώπινου ψυχισμού που οι μεγάλες Φιλοσοφικές παραδόσεις και η Ανθρωπιστική ψυχολογία μας παρέχουν μπορούν να αποτελέσουν σήμερα τα θεμέλια και την κατευθυντήρια πορεία για την ίδρυση της Ευτοπικής κοινωνίας. Ο Maslowδιακρίνει τις καθαρά ανθρώπινες ανάγκες σε ανάγκες ενότητας, δημιουργίας, νοήματος-προσανατολισμού, αυτοπραγμάτωσης και υπέρβασης. Αξίζει να σταθούμε για λίγο,αν και συνοπτικά, σ'αυτές τις ανάγκες. Η ανάγκη ενότητας με τα άλλα όντα και με τη Φύση είναι επιτακτική ανάγκη, από την εκπλήρωση της οποίας εξαρτάται η υγεία του ανθρώπου.Είναι η εμπειρία της συμμετοχής και της άμεσης επικοινωνίας, που ξεπερνώντας τον στείρο ναρκισσισμό, επιτρέπει την πλήρη ανάπτυξη του ατόμου. Μέσω της δημιουργίας ο άνθρωπος ξεπερνά τον παθητικό ρόλο του πλάσματος, για να υψωθεί στο βασίλειο της σκοπιμότητας και της ελευθερίας. Η καταστροφικότητα είναι το αποτέλεσμα της μη βιωμένης δημιουργικά ζωής. Ο Μπρυκνέρ ανακαλύπτει, προκλητικά, πίσω από την καταστροφική μανία των ταραχοποιών, μια προσχώρηση στην καταναλωτική λογική του συστήματος! " Ο βανδαλισμός είναι μια ακούσια απόδοση τιμής στην κοινωνία μας, μια και τα εμπορεύματα είναι προορισμένα να καταστραφούν και να αντικατασταθούν.Οι βάνδαλοι είναι οι πολύ βιαστικοί καταναλωτές που υπερπηδούν τα ενδιάμεσα στάδια" ("Ο πειρασμός της αθωότητας", Αστάρτη,1996).

Αν ο άνθρωπος δεν διαθέτει ένα υποκειμενικά ικανοποιητικό πλαίσιο προσανατολισμού δεν μπορεί να διάγει υγιά ζωή. Ανεξάρτητα απ'το περιεχόμενό τους, όλα τα συστήματα αναφοράς ανταποκρίνονται στην ανάγκη του ανθρώπου να έχει όχι μόνο κάποιο νοητικό σύστημα, αλλά και ένα αντικείμενο αφοσίωσης, που δίνει νόημα στην ύπαρξή του και στη θέση που κατέχει στον κόσμο. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Καζαντζάκη που περιγράφει έξοχα την ανάγκη για νόημα : << Κάθε άρτιος άνθρωπος έχει μέσα του, στην καρδιά της καρδιάς του, ένα κέντρο μυστικό και γύρα του περιστρέφουνται τα πάντα. Ο μυστικός αυτός στρόβιλος δίνει ενότητα στο στοχασμό και στην πράξη μας, και μας βοηθάει να βρούμε ή να εφεύρουμε την αρμονία του κόσμου .... Αλίμονο στον άνθρωπο που μέσα του δε νιώθει να τον κυβερνάει ένας απόλυτος μονάρχης` η ζωή του κατασκορπίζεται ακυβέρνητη κι ασυνάρτητη σε όλους τους ανέμους>>. ("Αναφορά στον Γκρέκο")

Το ανθρωπιστικό πρότυπο της ψυχικής υγείας δεν είναι ο μέσος νευρωτικά προσαρμοσμένος άνθρωπος, αλλά ο ολοκληρωμένος, αυτοπραγματωμένος ή εξατομικευμένος κατά τον Young: oάνθρωπος αυτός δηλαδή, που έχει ενεργοποιήσει και αναπτύξει όλες τις ικανότητές του σε μέγιστο βαθμό, έχει κατανοήσει και αποδεχτεί τον εαυτό του.

Ο κολοφώνας της αυτοπραγμάτωσης είναι η αυτο-υπέρβαση.Η αυτο-υπέρβαση δεν είναι ένα όνειρο, μια ουτοπία. Είναι εκείνο το εξελικτικό άλμα του ανθρώπου, που ξεπερνώντας τα στενά όρια της ξεχωριστής του υπόστασης, ανυψώνεται στην λυτρωτική σύνδεση με το΄Ολον: ο μεταξοσκώληκας που γίνεται πεταλούδα ...;

Η υλοποίηση της Ευτοπίας σήμερα αποτελεί όχι μόνο μια ελπίδα και ευχή, αλλά συνιστά άμεση ιστορική αναγκαιότητα.Ο απερχόμενος υλιστικός πολιτισμός καταρρέει με αυξανόμενη επιτάχυση προκαλώντας σύγχιση, οδύνη και απόγνωση σε ευρέα κοινωνικά στρώματα. Η νέα Ευτοπική πραγματικότητα που ανατέλλει, βασισμένη στην αναγνώριση και την ιεραρχική ικανοποίηση των συνολικών ανθρωπίνων αναγκών, πρέπει να εντείνει τη εξωτερίκευσή της, ώστε η δοκιμαζόμενη ανθρωπότητα να ορθοποδίσει, αντί να καταπλακωθεί κάτω από τα συντρίμμια . Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε ;

Από etarcos @ Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 7:15 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: δίκτυο σχέσεων , ευτοπία , ουτοπια , ανασυγκρότηση , πολιτεία

Eμείς, άνθρωποι της τέχνης, της επιστήμης και του πνεύματος εξεγειρόμαστε ενάντια στην ένοχη σιωπή και αποφασίζουμε να μη παρακολουθούμε πλέον παθητικά το βιασμό της αλήθειας, του ωραίου, του δίκαιου και του αγαθού.

Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν για τη σημερινή κατάσταση της τοπικής και παγκόσμιας κοινωνίας και ενώνουμε τις δυνάμεις μας για να δώσουμε ένα απτό παράδειγμα της Ευτοπίας, του καλού κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε και αισθανόμαστε χρέος να κληροδοτήσουμε περήφανα στις επόμενες γενεές.

Είμαστε οραματιστές, αλλά όχι ουτοπιστές. Πιστεύουμε στην επιστροφή του Μύθου, αλλά δεν τρεφόμαστε με παραμύθια. Ευτοπία για μας σημαίνει ρεαλιστική πορεία προς τον καλό τόπο του εφικτού, εδώ και τώρα. Σημαίνει να μην υποτασσόμαστε στα πράγματα έτσι όπως μερικοί έχουν συμφέρον να είναι και να παλεύουμε για να γίνουν έτσι όπως θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι, για το γενικό καλό. Να γνωρίζουμε ότι η πρόοδος δεν είναι ταυτόσημη με την τεχνολογική ανάπτυξη και ότι η ανθρωπότητα, ειδικά στη Δύση, για να λυτρωθεί πρέπει να επανακτήσει την χαμένη της ψυχή.

Ευτοπία σημαίνει να διατηρείς την ιστορική μνήμη, αλλά να μην προσκολλάσαι στις δάφνες ή στα λάθη του παρελθόντος, αποκλείοντας αβασάνιστα μια ορθότερη πορεία. Σημαίνει να πιστεύεις σθεναρά στην εσωτερική δύναμη του καλού που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του, που σε πείσμα κάθε απαισιόδοξης αληθοφάνειας, είναι ίση και μεγαλύτερη από την αγριότερη καταστρεπτικότητα που έχει επιδείξει μέχρι σήμερα. Η Ευτοπία διατρανώνει το νόημα της ζωής και επιστρέφει στον υποτιμημένο άνθρωπο την χαμένη του αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση. Το σύνθημά της : << Ο πολιτισμός στην υπηρεσία του ανθρώπου>> και όχι ο άνθρωπος σκλάβος αφηρημένων οικονομικών μεγεθών και άψυχων ιδεολογικών κατασκευασμάτων.

Η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή ενηλικίωσης. Η απόφασή της να επιλέξει ανάμεσα στις αλυσίδες ενός "αναπόφευκτου" εξορθολογισμού και της Ευτοπικής αναγέννησης, θα έχει τραγικές ή κοσμολυτρωτικές συνέπειες. Μπορούμε να αφεθούμε παθητικά στη ροή των σεναρίων, που κάποιοι άλλοι γράφουν πριν από μας, για μας ή να μεταμορφωθούμε σε δημιουργικούς και αποφασιστικούς παράγοντες των εξελίξεων. Μέσα σε κάθε ανθρώπινο άτομο κρύβεται μια τεράστια δύναμη. Στο χέρι μας να την ξυπνήσουμε και να την διοχετεύσουμε σε αγαθούς και ειρηνικούς στόχους. Μέχρι σήμερα η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο βασίστηκε στην ασυνειδησία, την άγνοια, τον φόβο, την απληστία, τον αποπροσανατολισμό, τη μισαλλοδοξία , και την δεισιδαιμονία. Η συνειδητότητα, η γνώση, η αρετή, η μη βία και η ευδαιμονία μπορούν να θεραπεύσουν τις παλιές πληγές.

Ευτοπία και "ξεμάγεμα" αντί να συγκρούονται, πρέπει να αλληλοστηρίζονται και να αλληλοδιορθώνονται. Δεν μπερδεύουμε τα Οράματα με την "πραγματικότητα", αλλά εμπνεόμαστε απ'αυτά για να χτίσουμε μια πιο όμορφη και πιο δίκαιη κοινωνία,

σύμφωνη με τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες.

Δεν στοχεύουμε στην ψήφο και δεν ευελπιστούμε σε βίαιες ανατροπές του συστήματος. Ζώντας μέσα στο Matrix (τον γενικό ασυνείδητο προγραμματισμό) διατρανώνουμε την ανεξαρτησία μας από αυτό! Δεν είναι επαρκής δικαιολογία η "γενική κατάσταση" για να μην πράξουμε σύμφωνα με το ορθό τώρα και σε κάθε περίσταση. Δεν επιζητούμε αναγνώριση για αυτή μας την συμπεριφορά, αφού αυτή η ίδια αποτελεί και την ανταμοιβή μας. Η επιτέλεση του καθήκοντος δεν είναι μόνο αποστολή , αλλά και τρόπος ζωής που χαρίζει ειρηνική συνείδηση και πλούσια συναισθήματα υψηλής ενέργειας. ΄Όταν ο καθένας ανάψει το δικό του κερί, τότε η νύχτα θα λάμψει σαν μέρα. Εμείς ανάψαμε το κερί και περιμένουμε και άλλοι να κάνουν το ίδιο.

Το πρότυπο της Ευτοπίας που αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε δεν διεκδικεί σε καμία περίπτωση την τελειότητα, αλλά αποτελεί ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Άλλοι πιο σοφοί και πιο προικισμένοι από εμάς θα βελτιώσουν και θα συμπληρώσουν τη συγκεκριμένη πρόταση. Σε καμία περίπτωση όμως, και με κανένα μέσον δεν υποστηρίζουμε την επιβολή των ιδεών μας σε άλλους ανθρώπους. Από τη φύση της η πρότασή μας είναι ελεύθερη, πολύμορφη και πολύχρωμη. Απορρίπτουμε κάθε ορθοδοξία, κάθε πατρότητα και μονοπωλιακή διαχείριση αυτών των ιδεών. Αντίθετα ενθαρρύνουμε ολόψυχα την γέννηση πολλών παραλλαγών επί του θέματος!.. Κάθε λουλούδι του κήπου, του κάμπου και της βουνοπλαγιάς έχει την ξεχωριστή αξία και την μοναδική θέση του στον πίνακα της ευτοπικής άνοιξης. Οι άνθρωποι μπορούν όχι μόνο να συνυπάρχουν ειρηνικά, αλλά και να αλληλοβοηθούνται στην προσπάθεια να ξεριζωθεί κάθε εστία δυστυχίας και πόνου. Στο χέρι μας να καταστρέψουμε αυτόν τον πανέμορφο και μοναδικό πλανήτη ή να τον μετατρέψουμε σ' ένα επίγειο παράδεισο.

Ο δρόμος προς την κορυφή αρχίζει με το επόμενο βήμα. Κουράγιο και καλό δρόμο σε όσους θα μας συντροφεύσουν, σ'αυτή την συναρπαστική περιπέτεια .....

                                                                                                                                            Ευτοπιστές

Από etarcos @ Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 5:16 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ευτοπία , ουτοπια , όραμα , πολιτισμός , προοδος , matrix

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ

Η κρίση που ζούμε δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και κρίση αξιών και αρχών. Είναι κρίση λειτουργίας των θεσμών, αλλά και κρίση τρόπου σκέψης και κατά συνέπεια κρίση ταυτότητας της σύγχρονης κοινωνίας. Το πλήρως απελευθερωμένο από οποιονδήποτε κρατικό ή διακρατικό έλεγχο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και η αυτονόμησή του από την παραγωγή οδήγησαν στον άκρατο ανταγωνισμό και την αχαλίνωτη κερδοσκοπία. Η κυρίαρχη φιλοσοφία του συστήματος υπήρξε : «Τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο και το περιβάλλον». Η μονοδιάστατη αντίληψη για την "Ανάπτυξη" στην εκδοχή της ως «οικονομική» και στη χυδαία και στρεβλή ταυτοποίησή της με την χωρίς όρια «αύξηση», οδήγησε στην  εξοντωτική εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση της Φύσης και της Ζωής.
Η διάχυση αυτής της αρπακτικής  νοοτροπίας και του καταναλωτισμού ως  πρωτεύουσας ιδεολογίας οδήγησαν στην αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού και την εμφάνιση εκατομμυρίων ανθρώπινων όντων απομονωμένων και αδιάφορων για το σύνολο, παρά τη γενική φτώχεια. Οι δυτικές κυβερνήσεις όσο παρείχαν υλική ευμάρεια σε σημαντικό μέρος του πληθυσμού τους, εξασφάλιζαν ανοχή και συγκατάθεση, ακόμη και για την απάνθρωπη λεηλασία των χωρών του τρίτου κόσμου και την εγκληματική περιβαλλοντική καταστροφή. Η  κατάρρευση του καταναλωτικού ονείρου διέρρηξε βίαια την «ανίερη συμμαχία» και κλόνισε τα αστικά ερείσματα της ολιγαρχίας, αποκαλύπτοντας την ηθική και πνευματική ένδεια του συστήματος. Η κατάσταση είναι ζοφερή αλλά δεν είναι απελπιστική! Κάτω από τους νεκρούς ιστούς και τα ερείπια κρύβονται ζωντανά κύτταρα μιας άλλης κοινωνίας που μέχρι πρότινος ζούσε μακριά από τα φώτα του εφήμερου.
Περίμεναν υπομονετικά τη στιγμή που θα ανοίξει η φυλακή και θα βγουν στην επιφάνεια. Η οικονομική κρίση προκάλεσε ρωγμή στο δεσμωτήριο και οι Προμηθείς ξέφυγαν !


Οι κυβερνήσεις αναζητούν απεγνωσμένα λύσεις μέσα στα πλαίσια του παραπαίοντος συστήματος και της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης στρατηγικής. Το βέβαιο είναι, όπως υποστηρίζουν έγκριτοι πολιτικοί και κοινωνικοί επιστήμονες, ότι η επιστροφή στον πριν την κρίση κόσμο αποκλείεται. Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τον χρόνο που θα διαρκέσει η κρίση. Ωστόσο στο τέλος της ή και καθώς θα εξελίσσεται θα συντελούνται διεργασίες που θα μεταβάλλουν την παγκόσμια ισορροπία. Οι παλαιοί θεσμοί και τα  παλαιά πολιτικά και συνδικαλιστικά υποκείμενα έχουν απαξιωθεί και συρρικνωθεί. Οι ιδεολογίες όχι μόνο αποδείχτηκαν άκαρπες αλλά αποτελούν, μέσω του δογματικού ανταγωνισμού, τροχοπέδη στη δημιουργία μιας ενιαίας εναλλακτικής πρότασης. Ο λεγόμενος πνευματικός κόσμος, πλην εξαιρέσεων, δεν ξέφυγε από τα επιφαινόμενα και δεν προχώρησε στην ουσία των προβλημάτων, που είναι ο άνθρωπος και η νοηματοδότησή του. Οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες απέτυχαν να σταθούν στο ύψος των κηρυγμάτων τους και να δώσουν ένσαρκη, έμπρακτη, απτή, φωτεινή μαρτυρία της πρότασης ζωής που κόμιζαν.
Αποδέκτες αυτής της προδοσίας των ιδανικών οι πολίτες και ειδικά οι νέοι οδηγήθηκαν στην αυτοπεριθωριοποίηση, τη δυσπιστία και τον ατομικισμό. Έχουμε τις ίδιες πιθανότητες να βιώσουμε έναν αυξανόμενο κοινωνικό αποκλεισμό ή μια επιταχυνόμενη πολιτισμική μετεξέλιξη. Η κρίση  μπορεί να ευνοήσει την επέμβαση βίαιων και αυταρχικών υποκειμένων ή την εμφάνιση ηθικών κινημάτων που θα θεμελιώσουν ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, βασισμένο στη δικαιοσύνη και το σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το Κύμα Αφύπνισης (ΚΥΜ.Α.) θέλει να συμβάλλει σ' αυτή τη θετική κατεύθυνση. Σκοπός μας η δημιουργία ενός κρίσιμου πλήθους συνειδητοποιημένων πολιτών στη θέση της αγανακτισμένης μάζας, που είναι  εύκολα χειραγωγήσιμη . Οι διαμαρτυρίες στις πλατείες είναι ένας παράγοντας ευαισθητοποίησης και ενεργοποίησης, αλλά από μόνες δεν δίνουν λύσεις και απαντήσεις. Κεντρική πλατεία είναι η αφυπνισμένη μας συνείδησή ! Εκεί όπου δεν χωράνε τα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα ξεκινάει η ειρηνική επανάσταση για να επεκταθεί στις πλατείες των πόλεων. Όποιος αγωνίζεται έξω από τα στενά κομματικά όρια δεν είναι "απολιτικός", αλλά ουσιαστικά πολιτικοποιημένος και χωρίς παρωπίδες. Μέσα στον κλειστό κομματικό μικρόκοσμο χάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, τα γεγονότα και τα αισθητά δεδομένα παραμορφώνονται με τρόπο ψυχεδελικό, συμμορφώνονται με την κομματική ιδιοτέλεια, συγκροτούν ψευδαισθητική εμπειρία. Αντιστεκόμαστε στην επικοινωνιακή τρομοκρατία των διαπλεκομένων ΜΜΕ, που στοχεύει στην παράλυση της βούλησης και την υποταγή στο Matrix της εξουσίας. Εξουδετερώνουμε το μηχανισμό του φόβου που αδρανοποιεί την κρίση και οργανώνουμε στο διαδίκτυο εναλλακτικά κανάλια πληροφόρησης,  επικοινωνίας και οργάνωσης. Σπάσαμε τις αλυσίδες της καταθλιπτικής αδράνειας και πήραμε το δρόμο της εξόδου από το σπήλαιο των σκιών προς το φως της συνειδητότητας. Το μνημόνιο μας κινητοποίησε και φούσκωσε τα πανιά στην αναζήτηση της λησμονημένης Ιθάκης, του Νοήματος.


Αν δεν κάνουμε εμείς οι ίδιοι την αρχή, ξεκινώντας από τον εαυτό μας καμία εξωτερική αλλαγή δεν είναι εφικτή. Ο άνθρωπος λένε δεν αλλάζει! Δεν αλλάζει όταν δεν διαθέτει  δυνατό κίνητρο. Όταν όμως υπάρχει κίνδυνος επιβίωσης, όπως σήμερα, οι λανθάνουσες εσωτερικές του δυνάμεις αφυπνίζονται και ενεργοποιούνται σπάζοντας τους προγραμματισμούς και τους ετεροπροσδιορισμούς. Όπως θαυμάσια τονίζει ο Pablo Neruda : "Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα, για να κυνηγήσει ένα όνειρο.."
To KYM.A.  είναι ένας καταλύτης για την εσωτερική αφύπνιση και την κοινωνική συμμετοχή. Βασικό σημείο στη φιλοσοφία της αποτελεί η αφύπνιση και η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης. Μια δραματική αφύπνιση της συνειδητότητας συνεπάγεται αναπόδραστα μία εξίσου δραματική βελτίωση των εξωτερικών συνθηκών. Εμείς οι "ανώνυμοι", καθημερινοί πολίτες βαρεθήκαμε να γκρινιάζουμε και να αγανακτούμε με την υπάρχουσα κατάσταση της γενικής χρεοκοπίας. Η εποχή των "σωτήρων" και των "χαρισματικών  αρχηγών" πέρασε! Ο καθημερινός άνθρωπος καλείται να γίνει ο δικός του ήρωας και όλοι μαζί η νέα Ελλάδα. Η  Εσωτερική καλλιέργεια (ανθρωπιστική παιδεία) και ο κοινωνικός ακτιβισμός μπορούν και πρέπει να συμπορεύονται. Για τον λόγο αυτό θα οργανωθούν ειδικά σεμινάρια και εκπαιδευτικά μαθήματα με σκοπό την εμβάθυνση της εφαρμοσμένης φιλοσοφίας. Ο αναβαπτισμός στη σοφία των αιώνιων αρχών  κρίνεται απαραίτητος για την έξοδο από την πνευματική και ηθική πτώχευση. Πληρότητα, αφθονία, ολοκλήρωση, ευημερία, ευδαιμονία ...; Τόσα αγαθά που με αγωνία αναζητούμε και που με τόση αφέλεια εξαρτήσαμε από το χρήμα, μήπως θα πρέπει να τα επαναπροσδιορίσουμε και να τα κατακτήσουμε  πρωτίστως πνευματικά; Πηγή των προβλημάτων μας είναι ότι αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη διαχωρισμένη, κατακερματισμένη σε ένα «υλικό» και σε ένα «πνευματικό» εαυτό. Δεν είναι πολύ αργά για να  συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μια ολότητα, που λειτουργεί ομαλά μόνο όταν τα στοιχεία που την αποτελούν συνεργάζονται αρμονικά. Το Κέντρο Βάρους της ατομικής και συλλογικής ζωής πρέπει να μετακινηθεί από το έχειν στο Είναι και από το εγώ στο εμείς . Υποστηρίζουμε  την οργανωμένη συμμετοχική δράση, μέσω της ανιδιοτελούς προσφοράς και της αλληλεγγύης. Στο πολιτικό επίπεδο ενεργοποιούμαστε για την ειρηνική αλλαγή του πολιτικού συστήματος με την διεκδίκηση της συμμετοχικής δημοκρατίας, για να επιστραφεί στον πολίτη η ικανότητα αυτοπροσδιορισμού. Όλα τα πολιτεύματα  που κυβέρνησαν την Ελλάδα από τη σύστασή της ως κράτους,  βασιζόταν στην πυραμιδική οργάνωση της κοινωνίας.  Η ολιγαρχική κορυφή της διοίκησης, λάμβανε  αποφάσεις και επιβάλλονταν στη βάση χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή της. Η  μέριμνα της διοίκησης ήταν να δημιουργήσει πειθήνιους ιδιώτες αντί να διαπλάσει συνειδητούς  πολίτες  που θα συμμετείχαν και θα εκφράζονταν αυθεντικά. Η ατομική ευτυχία και η πληρότητα, κανέναν δεν απασχόλησε  παρά μόνο η απρόσκοπτη  λειτουργία του συστήματος. Οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις δεν απετέλεσαν εξαίρεση και  όχι μόνο δεν μπόρεσαν  να δώσουν τις λύσεις αλλά αντίθετα υπήρξαν η κύρια πηγή των προβλημάτων. Ο κοινοβουλευτισμός έχει εκφυλιστεί σε κομματικό κράτος που λεηλατεί και απαξιώνει τους θεσμούς. Σκεπτόμενοι, προβληματισμένοι πολίτες συζητούν δυνατότητες να παρακαμφθεί με νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες το χρεοκοπημένο, ανίατο πια πολιτικό μας σύστημα. Nα συγκροτηθεί υπηρεσιακή κυβέρνηση για την επαναδιαπραγμάτευση και διαχείριση του χρέους (των κακουργημάτων υπερδανεισμού) και η ίδια κυβέρνηση να διενεργήσει εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, καινούργιο Σύνταγμα.
Η αποκατάσταση της ισορροπίας  ανθρώπου - φύσης αποτελεί επίσης πυρηνικό μας στόχο. Αντιλαμβανόμαστε  την οριακή κρισιμότητα των πολυδιάστατων περιβαλλοντικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει το κοινό μας σπίτι, ο πλανήτης Γη σήμερα και ενεργοποιούμαστε για τη διάσωσή του.
Η φαντασία, λέει ο Albert Einstein, είναι πιο σημαντική από τη γνώση, γιατί η γνώση είναι περιορισμένη ενώ η φαντασία αγκαλιάζει ολόκληρο τον κόσμο, παρακινώντας την πρόοδο, δημιουργώντας την εξέλιξη. Θέλουμε να φωτίσουμε με τα χαρούμενα χρώματα της φαντασίας, όχι μόνο  τη γκρίζα  κεντρική εξουσία, αλλά και την μονότονη καθημερινότητά μας. Επιστροφή λοιπόν  στο μέλλον της απλότητας, της καλαισθησίας και της ποίησης. Η προσφυγή σε υψηλότερες πανανθρώπινες αρχές μπορεί να μας οδηγήσει έξω από τα σύγχρονα αδιέξοδα μόνο αν μετατραπούν σε τρόπο ζωής και κανόνες οργάνωσης, σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, τόσο στην εργασία και στην παραγωγή όσο και στο σχολείο και μέσα στην οικογένεια. Οι άνθρωποι μπορούν όχι μόνο να συνυπάρχουν ειρηνικά, αλλά και να αλληλοβοηθούνται στην προσπάθεια να ξεριζωθεί κάθε εστία δυστυχίας και πόνου. To Κύμα Αφύπνισης  στοχεύει στη δημιουργία ενός δικτύου ατόμων καλής θέλησης που θα συμβάλλουν στην ανάδυση ενός νέου προτύπου ζωής, πιο δίκαιου, ειρηνικού και βιώσιμου. Πρεσβεύουμε ένα νέο τύπο πολιτικής που δεν έχει κεντρικό στοιχείο τη διαμαρτυρία και την απλή  διεκδίκηση δικαιωμάτων, αλλά την δημιουργία ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, βασισμένου στην αλληλεγγύη, τη συμμετοχική  δημοκρατία και τη συνεργατική δραστηριότητα. Ένας άλλος κόσμος είναι ήδη εδώ! Οικοκοινότητες, αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, κοινότητες αλληλεγγύης, συνεργατικές ανέργων, απελευθερωμένες εδαφικές ζώνες, ανεξάρτητες κοινωνικές μορφές οργάνωσης της υγείας και της παιδείας, οριζόντια δίκτυα επαφής, καταλήψεις δημόσιων χώρων, ελεύθερα κοινωνικά κέντρα και πλήθος άλλων μορφών που ξεπηδούν καθημερινά, υφαίνουν έναν δαιδαλώδη ιστό, έναν ολόκληρο κόσμο, μέσα, έξω ή δίπλα στον κυρίαρχο.
Το ΚΥΜ.Α. φιλοδοξεί να συμβάλλει στην οργανική σύνθεση όλων αυτών των αποσπασματικών εγχειρημάτων, ούτως ώστε να δημιουργηθεί ένα δυνατό πανελλήνιο δίκτυο φωτεινής δράσης.


Όσοι συμμερίζεστε το όραμά μας, για τη δημιουργία μιας ανθρώπινης κοινωνίας πέρα από την κρατική κηδεμονία, την εκμετάλλευση και την εμπορευματοποίηση, μπορείτε  να ενταχθείτε σε μια από τις Ομάδες Εργασίας και να γίνετε  συμπρωταγωνιστές της αλλαγής. Υπάρχουν τρία επίπεδα συμμετοχής και υποστήριξης:
Τα τακτικά μέλη επιτελούν συγκεκριμένα καθήκοντα με σχετική δέσμευση.
Τα αρωγά μέλη συνεργάζονται στον τομέα που επιθυμούν χωρίς δέσμευση, αφιερώνοντας όσο χρόνο και ενέργεια διαθέτουν.
Οι φίλοι του Κύματος αποτελούν το ευρύτερο υποστηρικτικό περιβάλλον της Αφύπνισης. Ενημερώνονται για τις δραστηριότητες και τις εκδηλώσεις, συμμετέχουν σ' αυτές και διαχέουν το μήνυμα στο περιβάλλον τους. Κάθε άτομο μπορεί να περνάει από τη μία κατηγορία συμμετοχής στην άλλη, ανάλογα με τις δυνατότητές του.
Ενώστε και εσείς τις δυνάμεις σας στη δημιουργία του δίκαιου κόσμου, που όλοι οραματιζόμαστε.
Ας διαδώσουμε το ΚΥΜ.Α.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Facebook : https://www.facebook.com/groups/awaked/

Από etarcos @ Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011 5:47 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κύμα αφύπνισης , διακηρυξη

Εδώ και δεκαετίες στον τόπο μας διαπιστώνεται μια συνολική παθογένεια της δημόσιας ζωής, με δεσπόζοντα στοιχεία τον ατομικισμό, την ανομία, την εγκληματικότητα, την αποθέωση του πλουτισμού, την τάση επίδειξης, τη ρηχότητα και αδιαφορία, την ιδιώτευση και τον «ωχαδερφισμό», τη διαφθορά και αναξιοκρατία, την έλλειψη αλληλοσεβασμού, τη βία και την κακοποίηση του  περιβάλλοντος. Ο ρατσισμός και η  ξενοφοβία αυξάνονται ραγδαία σε μια χώρα που λάτρευε τον Ξένιο Δία. Η αντίδραση προς αυτά τα φαινόμενα  μέχρι στιγμής υπήρξε πρόχειρη και αναποτελεσματική, αφού δεν εμβάθυνε τα βαθύτερα αίτια των προβλημάτων. Η οικονομική κρίση ήρθε να συντρίψει εκκωφαντικά την  ψευδαίσθηση της ευμάρειας και του εύκολου πλουτισμό που καλλιεργήθηκε συστηματικά από λαϊκίστικες και ανεύθυνες κυβερνήσεις. Η γύμνια και η αθλιότητα δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν πίσω από τη χολιγουντιανή βιτρίνα της δήθεν προόδου!
Ακόμη και τώρα πολλοί αντί να σκύψουν ταπεινά πάνω στην παθογένεια που δημιουργήσαμε προβάλλουν  φαντάσματα που δήθεν μας επιβουλεύονται γιατί ζηλεύουν το ένδοξο παρελθόν μας! Αντί να συνειδητοποιήσουμε τα λάθη και να αλλάξουμε πορεία καταφεύγουμε σε παραληρήματα μεγαλείου και αναζητούμε απεγνωσμένα παγκόσμιες συνωμοσίες για δικαιολογήσουμε την κατάντια μας ...;.
Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική δεν είναι εύκολες υποθέσεις. Απαιτούν ειλικρίνεια, νηφαλιότητα , και ωριμότητα, στοιχεία που σπανίζουν στις μέρες μας.

Ποιός νοιάστηκε όμως για την αφύπνιση της κοινωνίας; Ο λεγόμενος πνευματικός κόσμος, πλην εξαιρέσεων, δεν ξέφυγε από τα επιφαινόμενα και δεν προχώρησε στην ουσία των προβλημάτων, που είναι ο άνθρωπος και η νοηματοδότησή του. Οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες απέτυχαν να σταθούν στο ύψος των κηρυγμάτων τους και να δώσουν ένσαρκη, έμπρακτη, απτή, φωτεινή μαρτυρία της πρότασης ζωής που κόμιζαν. Αποτέλεσμα αυτής της προδοσίας των ιδανικών οι πολίτες και ειδικά οι νέοι οδηγήθηκαν στην αυτοπεριθωριοποίηση, τη δυσπιστία και τον ατομικισμό.

Η κατάσταση είναι ζοφερή αλλά δεν είναι απελπιστική. Κάτω από τους νεκρούς ιστούς και τα ερείπια κρύβονται ζωντανά κύτταρα μιας άλλης κοινωνίας που μέχρι πρότινος ζούσε στο περιθώριο. Περίμεναν υπομονετικά τη στιγμή που θα ανοίξει η φυλακή και θα βγουν στην επιφάνεια . Η οικονομική κρίση προκάλεσε ρωγμή στο δεσμωτήριο και οι Προμηθείς ξέφυγαν !

 Σιωπηλά αλλά συστηματικά προετοιμάζουν τους πυρσούς που θα φωτίσουν και πάλι το σκοτεινό σπήλαιο της άγνοιας . Το κάλεσμα δεν θα αργήσει.

Η αγανάκτηση  μεταστοιχειώνεται ήδη  σε εναλλακτική πρόταση και αποφασιστικότητα.

Όταν σημάνουν οι σάλπιγγες της Αφύπνισης ο καθένας ας αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιούς θα αφήσει ...; Όσοι ακολουθήσουν τους σύγχρονους «Προφήτες»  θα πρέπει να απαλλαγούν από το σαθρό παρελθόν που τους βαραίνει και να ξαναγεννηθούν σε μια νέα πραγματικότητα που καλούνται να οικοδομήσουν συνεργατικά. Αλλοίμονο σε όσους βρεθούν κοιμώμενοι σαν τις μωρές παρθένες. Αυτοί θα τεθούν αυτόματα στο περιθώριο των εξελίξεων που προβλέπονται συνταρακτικές.
Να είστε όλοι εκεί!

ΚΙΝΗΣΗ ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

https://www.facebook.com/ioannis.avgoustatos1#!/groups/awaked/

http://www.hxonews.gr/index.php/genika/2283--qq-qq

Από etarcos @ Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011 10:02 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αφύπνιση , προμηθέας , προφητεσ , άγνοια , αναγέννηση , κριση , αυτογνωσια , αυτοκριτική , καλεσμα

Ο Gramsci, μιλώντας για τους διανοούμενους, υποστηρίζει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι διανοούμενοι, αλλά δεν επιτελούν όλοι τους τη λειτουργία του διανοουμένου. Ο λόγος είναι ότι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα απαιτεί μια οποιαδήποτε διανοητική παρέμβαση. Άρα, δεν πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ του « Homo faber » και του « homo sapiens » ούτε να μιλάμε για διανοούμενους και μη διανοούμενους. Διανοούμενοι δεν είναι απλά οι σκεπτόμενοι άνθρωποι ούτε εκείνοι που ασκούν κυρίως πνευματική δραστηριότητα, αλλά εκείνοι που με τη δραστηριότητά  τους ασκούν κοινωνική κριτική και  και  μορφοποιούν  τις ανάγκες  των πολιτών που εκφράζουν, σε μια συνεκτική εναλλακτική πρόταση.

Παράλληλα, οι διανοούμενοι δεν αποτελούν ξεχωριστή κοινωνική τάξη, αλλά κάθε τάξη έχει τους δικούς της διανοούμενους.  Ο καθεστωτικός διανοούμενος  επεξεργάζεται την προπαγάνδα  της ηγεμονίας και εξασφαλίζει τη  συναίνεση της μαζικής βάσης . Ο αντιπολιτευτικός διανοούμενος προσπαθεί να φθείρει τα επιχειρήματα  του εκάστοτε κυβερνόντα  για να ισχυροποιήσει τη θέση των εντολοδόχων του, συχνά παραμελώντας τη δημιουργία μιας πραγματικά εναλλακτικής πρότασης.  Στην Ελλάδα οι ανεξάρτητοι διανοούμενοι ,ένα είδος που τείνει στην  εξαφάνιση, περιθωριοποιούνται και παρουσιάζονται ως γραφικοί προφήτες ...
Κάθε καινούργια, ιστορικά, κοινωνική ομάδα δημιουργεί και φέρνει στο προσκήνιο οργανικά μαζί της ένα ή περισσότερα στρώματα διανοουμένων, τα οποία της προσδίδουν ομοιογένεια και συνείδηση της αποστολής της, στο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό πεδίο. Από την εμφάνιση των «αγανακτισμένων» στην πλατεία η στάση των  μη καθεστωτικών διανοουμένων  ήταν  αμφιθυμική  και αντιφατική. Μερικοί αντιμετώπισαν το φαινόμενο με επιφυλάξεις , άλλοι με συμπάθεια και  λιγότεροι εντελώς αρνητικά. Πολλοί έκαναν στροφή 180^ο και από ένθερμοι υποστηρικτές κατέληξαν πολέμιοι και απαξιωτικοί. Όλοι προσπάθησαν να κρατήσουν τις αποστάσεις ασφαλείας για να μη χάσουν την αντικειμενικότητά τους ....
Όπως και να' χει δεν υπήρξαν διανοούμενοι από το εσωτερικό της αγανάκτησης  που να οργανώσουν τα συγκεχυμένα αιτήματα μεγάλης μερίδας του λαού, που πλημμύρισε τις πλατείες στις αρχές του καλοκαιριού.  Στο γεγονός αυτό συνέβαλε και η στάση των συνελεύσεων που, καθοδηγούμενες κυρίως από έμπειρους αριστεριστές,  εμπόδισαν συστηματικά να δοθεί μια  οργανωτική μορφή στο Κίνημα. Ο υπερβολικός φόβος της χειραγώγησης  οδήγησε σε αδικαιολόγητη καχυποψία και απέτρεψε τη λήψη άμεσων και αποτελεσματικών αποφάσεων. Όπως εύκολα διαπίστωνε κανείς   οι φυλές των αγανακτισμένων ήταν πολλές και διαφορετικές και φαινόταν ότι μια προσπάθεια οριοθέτησης  των προτάσεων θα αποτελούσε μια βεβιασμένη κίνηση που θα υπονόμευε την «μαζικότητα».  Αντ' αυτού  κάθε βράδυ μια μικρή σχετικά ομάδα έβγαζε το ένα ψήφισμα μετά το άλλο που διόγκωνε  την ήδη μεγάλη  λίστα των αταξινόμητων αιτημάτων. Τελικά  η εικόνα διάλυσης με τα μπάνια του λαού ήρθε να επιβεβαιώσει την προβλεπόμενη κατάληξη. Το επερχόμενο φθινόπωρο αναμένεται μια μονότονη επανάληψη του ίδιου έργου, με λιγότερο ίσως ενθουσιασμό και  χωρίς τη δημιουργία νέων προϋποθέσεων που θα καταστήσουν τη λαϊκή αγανάκτηση έναν ουσιαστικό πρωταγωνιστή στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας.
Η αγανάκτηση δεν περιορίζεται στους συχνά γραφικούς διαδηλωτές στις πλατείες αλλά αγκαλιάζει το μεγαλύτερο  μέρος της ελληνικής κοινωνίας που βλέπει να γκρεμίζονται οι ελπίδες και οι προσδοκίες  για μια βιώσιμη ζωή. Πολλοί από αυτούς δεν έχουν αναμειχθεί ενεργά με τους διαδηλωτές γιατί δεν βλέπουν ένα όραμα και μια πιθανή λύση που να μπορεί να προέλθει από αυτές τις κινητοποιήσεις. Το χειρότερο από όλα είναι ότι η απουσία διεξόδων αυξάνει  μέρα με τη μέρα την  απογοήτευση και το θυμό εγκυμονώντας ορατό  κίνδυνο ανεξέλεγκτης βίας.
Έγινε πολύς λόγος για την ανάγκη δημιουργίας ενός πλήθους συνειδητοποιημένων πολιτών στη θέση της αγανακτισμένης μάζας . Αυτό δεν μπορεί να γίνει αυτόματα χωρίς οργάνωση!
Αυτή η οργάνωση δεν μπορεί να γίνει χωρίς ηγέτες, χωρίς διανοούμενους. Η λέξη ηγεσία για μερικούς είναι απωθητική και συνδέεται με αρνητικές παραστάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται  για εξουσιαστική ηγεσία αλλά καθαρά  για ηθική και εμψυχωτική! Είναι αναγκαίο να συγκροτηθεί ένα στρώμα ειδικών που να επεξεργάζονται έννοιες και στρατηγικά θέματα. Η σχέση, όμως, που θα πρέπει να διατηρούν οι διανοούμενοι της αφύπνισης (αγανάκτησης) με τις μάζες δεν πρέπει να είναι μονόδρομη, αλλά διαλεκτική. Οι διανοούμενοι της αγανάκτησης  πρέπει να απορρίψουν και να έρθουν  σε ρήξη με το μοντέλο του παλαιού απόμακρου διανοούμενου. Δεν αρκεί να πολεμούν την κυρίαρχη ιδεολογία του συστήματος αλλά και να εμπνέουν  ένα ρεαλιστικά εναλλακτικό όραμα . Να αφουγκράζονται  τις ανησυχίες και τα όνειρα του καιρού τους και να τους δίνουν μορφή και προοπτική ...; Οφείλουν  να μην είναι μόνο ρήτορες ή θεωρητικοί, αλλά και να εμπλέκονται  στην πρακτική ζωή, τόσο ως υποκινητές  όσο και ως οργανωτές. Δεν θα είναι απλά σύμμαχοι, συνοδοιπόροι, μία βοηθητική δύναμη που δίνει κύρος, αλλά μια δύναμη οργανικά συνδεδεμένη με το Κίνημα  στη μάχη για μια καινούρια λαϊκή ηγεμονία.  Έχουν   το καθήκον να επεξεργαστούν και να προωθήσουν την ηθική και διανοητική μεταρρύθμιση, να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην αυτοκατάργησή  τους ως ειδικής κατηγορίας, ως κάστα, και να ανυψώσουν  τους πολίτες στο επίπεδο της διανόησης.  Η άμεση δημοκρατία δεν κατακτάται μόνο με συνταγματικές μεταρρυθμίσεις αλλά απαιτεί ωριμότητα και αλλαγή στην νοοτροπία και τις αξίες της ελληνικής κοινωνίας. Ο ρόλος των διανοούμενων  της αφύπνισης δεν είναι να κολακεύουν, αλλά να χτυπάνε στη ρίζα τις αδυναμίες και να δείχνουν σταθερά την πορεία προς μια κοινωνία δικαίου και αρμονίας.

Γιάννης Αυγουστάτος

ΚΙΝΗΣΗ ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

https://www.facebook.com/ioannis.avgoustatos1#!/groups/awaked/

Από etarcos @ Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011 10:08 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: διανοούμενοι , αφύπνιση , άμεση δημοκρατία , γκράμσι , αγανάκτηση

Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκαν οι "Αγανακτισμένοι" στις πλατείες, την παράσταση έκλεψε η ειρηνική αλλά θορυβώδης διαμαρτυρία με τις κατσαρόλες και τα μπρίκια, τις σφυρίχτρες και τις γαλανόλευκες, τα υβριστικά συχνά συνθήματα, τα φάσκελα προς τη Βουλή και τα ευφάνταστα , πολύχρωμα πανό. Η θεματολογία που προβλήθηκε από τα Μ.Μ.Ε. αφορούσε κυρίως το ΔΝΤ, την φοροεπιδρομή, τους όρους του μνημονίου, την κυβέρνηση, τα κόμματα και την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου.
Σε δεύτερο πλάνο και πολύ αόριστα δόθηκε προσοχή στο γενικευμένο αίτημα για πραγματική δημοκρατία και συνεπώς την ανάγκη ριζικής αλλαγής του συντάγματος που θα δώσει στους πολίτες κεντρικό ρόλο στις σημαντικές αποφάσεις.

Παράλληλα όμως  και στο περιθώριο των μεγάλων αυτών ζητημάτων αναπτύχθηκαν γόνιμες συζητήσεις ,στην κάτω κυρίως πλατεία, που πέρασαν εντελώς απαρατήρητες στα μέσα, αλλά και στο ευρύτερο κοινό.  Ξύπνησαν ηρωικές μνήμες του ΄68 και μικρές ομάδες πολιτών άρχισαν να ψάχνουν μαζί τι πήγε στραβά στον σύγχρονο δυτικό κόσμο και πως μπορούμε να επινοήσουμε μια δίκαιη και ειρηνική συνύπαρξη. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω ομάδες οικολόγων , εναλλακτικών κοινοτήτων, φιλειρηνιστών, καλλιτεχνών, εθελοντών και ανώνυμων πολιτών που  δεν  έθεσαν μόνο καίρια φιλοσοφικά και κοινωνικά  ερωτήματα , αλλά προσπάθησαν να φανταστούν τις καταλληλότερες  πρακτικές λύσεις ...; Δίπλα δίπλα βρέθηκαν να διαλέγονται συντροφικά ο καθηγητής του πανεπιστημίου με τον εργάτη, ο γιατρός με τον αγρότη, ο τεχνοκράτης με τη νοικοκυρά, ο άνεργος με τον επιχειρηματία, ο συνταξιούχος με τον φοιτητή.
Τους μόνους που δεν συνάντησα  είναι όσους δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Όσους έχουν όφελος από τη σημερινή κατάσταση η όσους καραδοκούν  ν΄αρπάξουν  μια θέση εξουσίας αύριο.
H άποψη του  του Marcuse, ότι η  εξέγερση του 1968 ήταν μια εξέγερση ενάντια σε ένα ολόκληρο σύστημα, και όχι σε επιμέρους προβλήματα, ταιριάζει απόλυτα και στην εξέγερση των indignados  (αγανακτισμένων ) της Ευρώπης.  Οι νέοι κυρίως  απορρίπτουν το υπάρχον κοινωνικό καθεστώς, και όχι αποκλειστικά τις οικονομικές του εκφάνσεις.  Δεν πολεμούν  μόνο τους πολιτικούς φορείς της εποχής, αλλά ολόκληρο το σύστημα αξιών. Το 1968 οι νέοι έγιναν ρεαλιστές, και απαιτούσαν το αδύνατο. Σήμερα, σύμφωνα με πινακίδες που είδαμε στις πλατείες της Ισπανίας και της Ελλάδας  αυτό που λένε είναι: «Αν δεν μας αφήσετε να ονειρευτούμε, δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε».
Η  ψευδαισθησιακή ευμάρεια  των τελευταίων δεκαετιών σε συνδυασμό με την πολιτική διαφθορά είχε σπρώξει  μεγάλη μερίδα των νέων μακριά από την  συμμετοχή στα κοινά και τον κοινωνικό προβληματισμό.  Είχαν κλειστεί ναρκισσιστικά στον εαυτό τους και προσπάθησαν να νοηματοδοτήσουν  τη ζωή τους με τον αριβισμό και τον καταναλωτισμό.  «Το να είσαι νέος,  όπως δηλώνει ο Τόμας Μαν, σημαίνει  να μένεις κοντά στις πηγές της ζωής, να μπορείς να ορθώνεσαι και να τραντάζεις τις αλυσίδες ενός φθαρμένου πολιτισμού, να τολμάς αυτό που οι άλλοι δεν έχουν το κουράγιο να επιχειρήσουν».  Το σοκ της παρούσας κρίσης είχε και ένα ευτυχές αποτέλεσμα : έβγαλε από το λήθαργο χιλιάδες νέες και νέους που πρωτοστατούν πλέον στο κίνημα των "Αφυπνισμένων" και δείχνουν το δρόμο και στους υπόλοιπους πολίτες .
Όσοι ειρωνεύονται ή «ανησυχούν» για το πώς αυτή η ετερόκλητη μάζα θα εκφραστεί πολιτικά, προφανώς δεν πιάνουν το νόημα. Το ίδιο και όσοι με βεβαιότητα βλέπουν ότι οι Αγανακτισμένοι θα κουραστούν, θα βαρεθούν, θα εκφυλιστούν ως μάζα και ως κίνημα. Διότι το ζητούμενο εδώ δεν είναι να ακολουθήσουν όλοι αυτοί ένα πρόσωπο ή ένα κόμμα.   Το σημαντικότερο  είναι αυτό το ίδιο το κύμα αφύπνισης που διαπερνά την ελληνική κοινωνία και οδηγεί στο περιθώριο  διεφθαρμένες πρακτικές και ψεύτικες αξίες που κυριάρχησαν στη μεταπολίτευση.

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που ως σήμερα τους είχαμε γραμμένους στα παλιά μας τα παπούτσια και τους βλέπαμε λίγο πολύ σαν κλόουν: τους οραματιστές, εκείνους που τολμούσαν να αρθρώνουν σε δημόσιο λόγο τα πιο τρελά τους όνειρα, εκείνους τους οποίους δαχτυλοδείχναμε στα παιδιά μας για να μην γίνουν σαν κι αυτούς, για να «προκόψουν» στο λαμπρό τεχνοκρατικό, γραφειοκρατικό, γερασμένο, μίζερο σύμπαν μας. Ε λοιπόν, τώρα βλέπω πολλά από τα παιδιά μας να κυκλοφοράνε με το βλέμμα «μολυσμένο» από αυτήν την ιερή τρέλα, το θάρρος και το θράσος να τρέφουν όνειρα σε έναν κόσμο που μισεί τα όνειρα, την αποκοτιά να ελπίζουν σε έναν κόσμο που προσκυνά την απελπισία και τη δυστυχία. Μόνο και μόνο αυτά τα παιδιά θα ήταν επαρκής λόγος να κατέβουμε λίγο από το βάθρο των βεβαιοτήτων μας και να μπούμε σε κοινωνικό διάλογο.Τα μάτια του γονιού δε μπορεί παρά να κοιτούν κατάματα την πραγματικότητα. Όμως συνειδητά ποντάρουμε στο όνειρο και ελπίζουμε πώς αν πολλοί μικροί Δον Κιχώτες κυνηγήσουν τα όνειρα τους, μέσα σε αυτό τον σκληρό κόσμο, τότε ίσως καταφέρουν να τον αλλάξουν. Γιατί όπως λέει Τζορτζ Μπέρναρντ Σόου: "Στον κόσμο, υπάρχουν αυτοί που παρατηρούν την πραγματικότητα και απλά αναρωτιούνται γιατί, και υπάρχουν και εκείνοι που τη φαντάζονται όπως ποτέ δεν ήταν, και αναρωτιούνται γιατί όχι".

Από τις πλατείες και τους δρόμους ξεκινάει κάτι νέο που εισβάλει ορμητικά στην ιστορία. Είναι μόνο θέμα χρόνου να πάρει αποκεντρωτική  μορφή και να οδηγήσει σε θετικές ανατροπές. Όσοι δεν το έχουν ακόμη αντιληφθεί θα βρεθούν προ εκπλήξεως ... Άδικα τρέχουν οι δεινόσαυροι της πολιτικής να το καλουπώσουν, να το χειραγωγήσουν  και να το εκμεταλλευτούν!

Το κίνημα  των Αγανακτισμένων είναι το πρώτο βήμα στον αγώνα  για ριζοσπαστικές αλλαγές σε όλους τους τομείς. Όταν το μεγάλο πλήθος αφήσει τις κεντρικές πλατείες , το κίνημα θα φουντώσει και θα ριζώσει στην συνοικία, το χωριό, την κοινότητα και  τον χώρο εργασίας. Τα αιτήματα για συμμετοχική δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη είναι πάντα επίκαιρα και απαιτούν επιτακτικά  λύση. Η λύση αυτή τη φορά δεν θέλουμε να την περιμένουμε από ψηλά ...; Εμείς είμαστε η λύση για τη ζωή μας με την καθημερινή  προσπάθεια, τον αγώνα, τη συνεργασία, το χαμόγελο και την αγκαλιά.
Δεν μπορούμε πια  να επιστρέψουμε στον αμέριμνο  ύπνο μας γιατί το όραμα ενός ανεκπλήρωτου κόσμου θα ταράζει τα όνειρά μας ...;


Ξυπνήσαμε και τίποτε δεν μπορεί να μας εμποδίσει να χτίσουμε  τον κόσμο που ευχόμαστε.

Μια αγκαλιά σε όλους τους συναγωνιστές της αφύπνισης , της ελευθερίας, της δικαιοσύνης ,  και της αρμονίας

Γιάννης Αυγουστάτος
Αθήνα 2 Ιουλίου 2011

 

 FACEBOOK :
-ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ :

http://www.facebook.com/ioannis.avgoustatos1#!/home.php?sk=group_158234477575927

- ΚΙΝΗΣΗ ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ :

http://www.facebook.com/ioannis.avgoustatos1#!/home.php?sk=group_216977454991863&id=228350070521268&notif_t=like

Από etarcos @ Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011 8:06 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αποφασισμένοι , αφυπνισμένοι , αγανακτισμενοι , άμεση δημοκρατία , συντροφικότητα , συνεργασία , όραμα , αρμονία , ομορφιά , δικαιοσυνη

Σήμερα είναι η καταλληλότερη στιγμή για να επινοηθεί ένας  πολιτικός φορέας  που να εκφράζει δημιουργικά την αγανάκτηση. Η έλλειψη μιας ουσιαστικής εναλλακτικής  στα παραδοσιακά κόμματα χαρίζει την  άρχουσα τάξη το μονοπώλιο της εξουσίας. Οι δημοσκοπήσεις εκφράζουν ολοένα  και περισσότερο την απέχθεια των πολιτών προς την κομματοκρατία  που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή .  Αν όμως  προκηρυχθούν  αύριο εκλογές , τότε τίποτε δεν θα τους εμποδίσει να σχηματίσουν  κυβέρνηση ακόμα και με το 30%  των ψηφοφόρων!  Σε κοινωνικό επίπεδο υπάρχουν οι αγώνες, υπάρχουν οι πλατείες, αλλά στην  κεντρική  πολιτική σκηνή δεν υπάρχει ακόμη καμία συγκεκριμένη πρόταση.  Αυτό το κενό αντιπροσώπευσης  πρέπει να καλυφθεί. Τα ιστορικά κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και μάταια προσκαλούν  τον κόσμο να συνταχθεί μαζί τους. Δεν είναι τυχαίο ότι κανένα κόμμα του κοινοβουλίου δεν συζητάει την αναγκαιότητα ενός πραγματικά δημοκρατικού και συμμετοχικού πολιτεύματος.

 Όλοι  τους ασχολούνται με μικροματικές επιδιώξεις και το μόνο που τους απασχολεί είναι να αυξήσουν την εκλογική τους δύναμη.

Δύο τάσεις  κυρίως εμπλέκονται στην διεκδίκηση της καθοδήγησης του κινήματος των αγανακτισμένων. Από τη μια οι αριστεροί με τους παραδοσιακούς  ταξικούς  αγώνες και από την άλλη οι  εθνοκεντρικοί που κάνουν σημαία τους την ανεξαρτησία και την εδαφική κυριαρχία, απέναντι στους  ξένους δυνάστες.   Αυτό που ενώνει όμως  όλα ανεξαιρέτως  τα  επί μέρους  ανομοιόμορφα  ρεύματα είναι η άρνηση της τυραννίας της άρχουσας τάξης των πολιτικών  και η απόρριψη των δυσβάστακτων οικονομικών μέτρων που πλήττουν  κυρίως τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα.  

 

 

Ο νέος  πολιτικός  φορέας θα μπορούσε να επιλύσει πολλά προβλήματα:

- Καταρχήν, θα μπορέσει να δώσει μια απάντηση στην  κεντρική  πολιτική  σκηνή  (όπου τώρα υπάρχει κενό όπως είπαμε)

- Επίσης, θα μπορέσει να οργανώσει όλον αυτό τον  αγανακτισμένο κόσμο, να του δώσει μια κατεύθυνση-όραμα-στόχο, ώστε έτσι να "αναπτερωθεί το ηθικό του": Αλλιώς παλεύεις αν είσαι μόνος σου, και άρα αδύναμος, και αλλιώς αν είσαι μαζί με άλλους, έχετε έναν κοινό στόχο.

- Βασική αποστολή  του νέου μετώπου θα είναι να περάσει εκείνες τις θεσμικές  αλλαγές που θα μεταβάλλουν το πολίτευμα σε συμμετοχικό,  από  ψευδοδημοκρατικά  ολιγαρχικό.

 

- Η δημιουργία ενός εντελώς καινούργιου φορέα θα προκαλούσε υποχρεωτικά αλλαγές στο εσωτερικό των κομμάτων που θα έφερναν αναγκαστικά στην επιφάνεια νέες δημιουργικές δυνάμεις.

 

- Η δράση βέβαια ενός τέτοιου φορέα , δεν πρέπει  να εξαντλείται στην "κοινοβουλευτική" αντιπροσώπευση.  Σαφώς στη βουλή, θα μπορέσει   να περάσει εκείνες τις συνταγματικές αλλαγές που θα εκφράσουν τα  αίτημα των αγανακτισμένων και θα επιδιώξει να  υλοποιήσει τις προτάσεις των λαϊκών συνελεύσεων.
Παράλληλα όμως θα πρέπει να οργανώνει  την αλλαγή νοοτροπίας σε όλους τους τομείς , και τη βελτίωση του πολιτιστικού  επιπέδου των πολιτών. Η αλλαγή πρέπει να γίνει τόσο στους  θεσμούς όσο και στα άτομα και τις τοπικές κοινωνίες. Το γκρέμισμα των ψευτοειδώλων  της καταναλωτικής κοινωνίας  είναι  ένας  βασικός  στόχος  αν  θέλουμε να οικοδομήσουμε  μια κοινωνία βασισμένη στην αλληλεγγύη και όχι στον απάνθρωπο ανταγωνισμό  και το στυγνό συμφέρον. Χρειαζόμαστε  κοινωνιοκεντρικές αξίες , όπως λέει και ο  Χ.Γιανναράς, στη θέση των ατομικιστικών .

 

Φυσικά ένα τέτοιο εγχείρημα εύλογα  γεννάει πολλές αμφιβολίες και προβληματισμούς.  Είναι διάχυτη μια καχυποψία και ένας φόβος  εκμετάλλευσης και χειραγώγησης  της πλατείας από επιδέξια στελέχη πολιτικών δυνάμεων (κοινοβουλευτικών και μη). Για να ενώσουμε τις δυνάμεις θα πρέπει να ξεπεράσουμε την πατροπαράδοτη αδυναμία συνεργασίας και να παραμερίσουμε τις  εγωιστικές φιλοδοξίες . Πιστεύω ότι η κατά τόπους εκλογή με αμεσοδημοκρατικές  διαδικασίες επιφανών και υπερκομματικών προσωπικοτήτων  από όλους τους χώρους , που θα δεσμευτούν να εκφράσουν τη λαϊκή θέληση για αληθινή δημοκρατία  και  κοινωνική δικαιοσύνη,  θα μπορούσε να αποτελέσει το αρχικό πυρήνα συσπείρωσης των πολιτών. Η νέα αυτή πολιτική δύναμη είναι η μόνη που θα μπορούσε να κλονίσει  το σύστημα εξουσίας  που μας δυναστεύει.   

  Οι πλατείες  δύσκολα θα διατηρήσουν τον ενθουσιασμό και τη δυναμική τους αν δεν καταφέρουν να περάσουν από την αγανακτισμένη διαμαρτυρία στην ενωτική και εναλλακτική πρόταση. Αν το κίνημα αυτό δεν αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο με τις διεκδικήσεις του εργαζόμενου λαού στο κέντρο, με ταυτότητα, δομή, στόχους, πρόγραμμα και οργάνωση, θα χαθεί και η ίδια εξουσιαστική τάξη  θα επανέλθει με άλλο προσωπείο  και με νέα παραπλανητικά συνθήματα κλεμμένα  από αυτόν τον λαϊκό ξεσηκωμό.

 

 

ΚΙΝΗΣΗ ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

http://www.facebook.com/ioannis.avgoustatos1#!/home.php?sk=group_216977454991863&id=218458244843784&notif_t=group_activity

ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ

http://www.facebook.com/ioannis.avgoustatos1#!/home.php?sk=group_158234477575927

 

Από etarcos @ Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011 7:14 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: λαϊκός ξεσηκωμός , αφυπνισμένοι , αντικόμμα αγανάκτησης , αγανακτισμένοι έλληνες , άμεση δημοκρατία , κοινωνική δικαιοσύνη

Αν όχι ποιά άλλη λύση υπάρχει για την υλοποίηση των αιτημάτων των αφυπνισμένων ;

Από πολλούς ( τελευταία από το συνάδελφο Κλεάνθη Γρίβα) προβάλλεται σαν «εφικτή λύση» Η σύγκλιση Συντακτικής Βουλής για την ψήφιση νέου συντάγματος. Ας δούμε αν αυτό είναι πραγματικά μια ρεαλιστική δυνατότητα και όχι μια ευχολογία !

Συντακτική Βουλή (ή συντακτική εθνοσυνέλευση) ονομάζεται η Βουλή (ή εθνοσυνέλευση) που καλείται να δημιουργήσει και να ψηφίσει νέο Σύνταγμα ενός κράτους εγκαθιστώντας έτσι ένα νέο πολίτευμα. Η Συντακτική βουλή διακρίνεται από την αναθεωρητική βουλή, η οποία καλείται να αναθεωρήσει απλώς διατάξεις του ήδη ισχύοντος Συντάγ΅ατος με βάση τους κανόνες που προβλέπει το ίδιο το εν ισχύ Σύνταγμα για την τροποποίησή του. Η διαφορά έγκειται στο ότι η Συντακτική βουλή ψηφίζει από το μηδέν νέο σύνταγμα, ενώ η αναθεωρητική απλώς μεταβάλλει το υπάρχον.

 Αίτια σύγκλησης συντακτικής βουλής/εθνοσυνέλευσης

Συντακτική βουλή συγκροτείται συνήθως σε περίπτωση εμφάνισης συνταγματικού κενού, όταν δηλαδή κάποιο απότομο πολιτικό γεγονός οδηγεί στην κατάλυση του προηγούμενου συνταγματικού και πολιτειακού καθεστώτος. Το σύνταγμα και οι πολιτειακοί θεσμοί που ίσχυαν μέχρι τότε παύουν να υφίστανται, και καλείται η συντακτική βουλή να αναπληρώσει το κενό αυτό θεσπίζοντας ένα νέο σύνταγμα. Τέτοιο συνταγματικό κενό δημιουργείται κυρίως μετά από μια επανάσταση ή ένα πραξικόπημα. Π.χ. στη Γαλλία, πολλά συντάγματα έχουν θεσπιστεί ανάμεσα στο 1791 και το 1804, λόγω βίαιας διαδοχής των πολιτευμάτων λόγω της Γαλλικής Επανάστασης. Αυτό το συνταγματικό κενό μπορεί επίσης να δημιουργηθεί κατά την εμφάνιση ενός νέου Κράτους, οπότε η Βουλή για πρώτη φορά θα κληθεί να ασκήσει τη συντακτική εξουσία και να δημιουργήσει Σύνταγμα. Παράδειγμα, το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδος του 1822, το «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος», που προήλθε από την Ά Εθνική Συνέλευση  της Επιδαύρου, η οποία και απαρτιζόταν από εκπροσώπους της Πελοποννήσου, της Ανατολικής και Δυτικής Στερεάς Ελλάδας και ορισμένων νήσων. Τέλος, συνταγματικό κενό μπορεί να εμφανιστεί και λόγω πολέμου. Π.χ. το ισχύον Σύνταγμα του Ιράκ, ή το Σύνταγμα της Δυτικής Γερμανίας του 1945.

Είναι λοιπόν δυνατόν να ζητάμε συντακτική Βουλή σήμερα ; Εκτός και αν πρόκειται να γίνει πραξικόπημα ή αν αποφασίσουμε να κάνουμε επανάσταση. Εκτός κι αν αποδειχθεί ότι έγινε βίαιη αλλαγή του πολιτεύματος με την παραχώρηση εδαφικών και κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μέσω του μνημονίου. Σ'αυτή την τελευταία περίπτωση ποιά «ανεξάρτητη» αρχή θα εξαναγκάσει την κυβέρνηση σε παραίτηση και θα συγκαλέσει Εθνοσυνέλευση; Πιστεύω ότι καταλαβαίνετε το ρητορικό της ερώτησης! Συνεπώς ποιά άλλη οδός μας απομένει για να μπορέσει η διαμαρτυρία να μη μείνει στα σκαλάκια της πλατείας, αλλά να εκφραστεί μέσα στη βουλή, από την εκλογική δύναμη ;

Όσο και να επιχειρηματολογούμε υπέρ του κινδύνου παραπλάνησης και καπελώματος του κινήματος, είναι (κατά τη γνώμη μου) η μόνη ορατή και εφικτή λύση για απεγκλωβισμό από την κομματοκρατία. Το αντικομματικό κίνημα μπορεί να δημιουργηθεί με πολλές δικλείδες ασφαλείας και δεσμεύσεις που θα ελαχιστοποιούν τους προαναφερθέντες κινδύνους. Σκοπός του νέου φορέα θα είναι η ρητή δέσμευση απέναντι στο λαό να προχωρήσει σε συνταγματικές αλλαγές, που θα οδηγήσουν τη χώρα σε συμμετοχική και αμεσοδημοκρατική πορεία. Αφού επιτελέσει την αποστολή του θα διαλυθεί. Μπορούμε να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες του συμβολαίου με το λαό καθώς και για τη δημοκρατική επιλογή των νέων ακομματικών αντιπροσώπων, αλλά είναι βασικό να αρχίζουμε να εξατάζουμε σοβαρά αυτή τη νέα προοπτική. Σε διαφορετική περίπτωση δεν βλέπω πως θα συνεχιστεί  με τον ίδιο ενθουσιασμό η κινητοποίηση χωρίς να αποδυναμωθεί ή να εκφυλιστεί σε βίαιες ανατραχές .

Στην καλύτερη των περιπτώσεων το σύστημα για να επιβιώσει θα προσπαθήσει να απορροφήσει μερικά επιδερμικά στοιχεία του αιτήματος αλλαγής, θα προβάλλει «νέα πρόσωπα» και θα ανακατέψει την κομματική τράπουλα για να ξεγελάσει τους ψηφοφόρους και να κερδίσει μια παράταση ζωής...

Η δημιουργία ενός αντικομματικού πολιτικού φορέα δεν θα σημαίνει ταυτόχρονα και τη διάλυση του κινήματος! Αντίθετα το κίνημα πρέπει να ενισχυθεί και να αποτελεί τον άμεσο ελεγκτή της πολιτικής κίνησης . Προβάλλεται το αντιεπιχείρημα της πολυμορφίας και πολυσυλεκτικότητας του κινήματος, ως εμπόδιο για τη δημιουργία ενιαίου φορέα αντιπροσώπευσης. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά από την άλλη πλευρά υπάρχει μια ταύτιση θέσεων από την πλειοψηφία των πολιτών , όσον αφορά την εξυγείανση της πολιτικής, την εξάλειψη των προνομίων της τάξης των πολιτικών, της κοινωνικής   δικαιοσύνης, της συμμετοχικής δημοκρατίας, της εθνικής κυριαρχίας, κλπ. Αν υπάρχουν άλλες καλύτερες και πρακτικές λύσεις είναι καλό να τις συζητήσουμε. Σε διαφορετική περίπτωση να εστιαστούμε στην προαναφερθείσα και να δουλέψουμε ώστε να ικανοποιεί τους στόχους μας.

Από etarcos @ Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011 10:15 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κίνηση αγανακτισμένων , άμεση δημοκρατία δημοκρατία , συντακτική βουλή , aγανακτισμένοι , κομματοκρατία , αφύπνιση

Απάντηση στις επικρίσεις και τις συκοφαντίες

Τα δύο "μεγάλα" αστικά κόμματα κρατούν μια επιφυλακτική στάση  υπολογίζοντας  το εκλογικό κόστος της  μετωπικής αντιπαράθεσης  με το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών. Το ρόλο αυτό τον παίζουν τα εντεταλμένα τους όργανα της παραπληροφόρησης. Αντίθετα η παραδοσιακή αριστερά και η άκρα δεξιά εξαπέλυσαν αρχικά  δριμύτατες επιθέσεις  με παρόμοια επιχειρήματα!

Τα κυριότερα επικριτικά τους σχόλια είναι τα ακόλουθα :

1)                  Οι αγανακτισμένοι  είναι απολιτικοί και αταξικοί.

2 ) Προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ και αμφιλεγόμενοι δημοσιογράφοι του συστήματος τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του εγχειρήματος

3)                  Δεν έχουν συγκεκριμένα αιτήματα, αποκρυσταλλωμένες ιδέες, διεκδικήσεις και στόχους

4)                  Γνωστά-άγνωστα  συμφέροντα  κρύβονται  πίσω από τους παρακινητές των εκδηλώσεων  (το ίδιο το γεγονός ότι οργανώθηκαν από το μέσον κοινωνικής δικτύωσης του facebook το καθιστά ύποπτο).

5)                  Tο Κίνημα Αγανάκτησης είναι ευάλωτο σε κάθε μορφής χειραγώγηση

6)                  Είναι μάταιη προσπάθεια, καταδικασμένη να σβήσει χωρίς να επηρεάσει την κατάσταση .

 

1)      Οι αγανακτισμένοι  είναι απολιτικοί και αταξικοί.

"Μία διαμαρτυρία που στις περισσότερες περιπτώσεις έχει νεοχίπικη αισθητική, με τσαντίρια και άραγμα στα γρασίδια; " Ένα κάμπινγκ «αγανάκτησης» και αφασίας;  Ένας Υγιεινός περίπατος για όσους δεν θέλουν  να αγωνιστούν αλλά να εκτονωθούν; Μια ξενόφερτη μόδα των καναπεδάτων; Μαριονέτες της Νέας Τάξης Πραγματων;"

 
Ποιοί είναι αυτοί οι περίφημοι "αγανακτισμένοι",  που εκδηλώνουν ζωηρά αλλά ειρηνικά,  χωρίς κουκούλες και μολότοφ;

Eίναι ο καθημερινός άνθρωπος που πλήττεται από τα εξοντωτικά οικονομικά μέτρα, που απηύδησε από την αναλγησία και το θράσος των εκάστοτε κυβερνώντων, που εξεγείρεται  ειρηνικά  ενάντια στην αδικία και την ατιμωρησία των αρπακτικών του δημόσιου πλούτου. Είναι ο συνταξιούχος της πείνας, ο φοιτητής  χωρίς μέλλον , ο νέος  που  κάνει συλλογή από πτυχία για να τα δείχνει στον ΟΑΕΔ, ο άνεργος που καλείται να ξενιτευτεί για να επιβιώσει, o πατριώτης που βλέπει να ξεπουλιέται η χώρα και κουράστηκε να καταπίνει την αγανάκτηση. Είναι ο προδομένος από τις ιδεολογίες και τα πολιτικά παιχνίδια , η νοικοκυρά που δεν καταφέρνει να γεμίσει την κατσαρόλα της, το νεαρό ζευγάρι  που δεν μπορεί να ανοίξει σπίτι, ο απογοητευμένος  πολίτης  που εμπιστεύεται μόνο τον "Κανένα" για να τον κυβερνήσει!   Είναι αυτός που του έκλεψαν την ελπίδα και το χαμόγελο. Μέσα στο πολύμορφο και παλόμενο  πλήθος διακρίνεις οικογένειες  με μωρά στην αγκαλιά, σχολικές τάξεις με δασκάλους, ποδηλάτες, μαθητές, μαμάδες με καρότσια  που  ήρθαν αυθόρμητα να δώσουν το «παρών»  και να διατρανώσουν  το δικαίωμα στη ζωή και το όνειρο.  Ήρθαν χωρίς υποσχέσεις και πιέσεις, χωρίς προσωπικό συμφέρον και κομματική επιταγή. Ούτε η καταρρακτώδης βροχή δεν τους αποθάρρυνε!. Οι αγανακτισμένοι της πλατεία Συντάγματος  έκαναν την αρχή για να ακολουθήσουν πολλές πόλεις πανελλαδικά.

Και δεν είναι μόνο αυτοί που βλέπουμε να κατακλύζουν τις πλατείες!  Οι  "φανεροί αγανακτισμένοι"  εκφράζουν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού που ακόμα αγωνίζεται  να σηκωθεί από την αραχνιασμένη πολυθρόνα, να βγει  από την ιδιωτική απελπισία του, να αποτινάξει  την πλύση εγκεφάλου που έχει υποστεί και να ενώσει  τη φωνή του με τους  ειρηνικά  εξεγερμένους : «Ξυπνήσαμε! Είμαστε ακόμα ζωντανοί! Φτάνει πια με τα ψέματα! Οι κλέφτες πίσω από τα κάγκελα! Πραγματική Δημοκρατία τώρα! Δημοψήφισμα για το Μνημόνιο και άρση της βουλευτικής ασυλίας. Κουραστήκαμε να συγχωρούμε τους πολιτικούς. Κουραστήκαμε να σιωπούμε». Οι κλέφτες και οι προδότες να φύγουν!!! Κανένα κόμμα και κανένας συνδικαλιστής δεν θα μας καπελώσει!! Δεν είμαστε πια Ο ΛΑΟ'Σ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΚΑΝΕΝΑΣ. Οι Έλληνες που μαζεύονται στην πλατεία δεν είναι μόνο «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ», είναι και «ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ»: για πολιτική ανατροπή, για κοινωνική δικαιοσύνη, για αληθινή δημοκρατία». «Είμαστε ξύπνιοι, τι ώρα είναι~ Είναι η ώρα να φύγετε», γράφει ένα μεγάλο πανό μπροστά από τους παρατεταγμένους άνδρες των ΜΑΤ.
Το σημαντικότερο  είναι ότι κινητοποιήθηκαν άνθρωποι που δεν είχαν ξανασυμμετάσχει σε διαδήλωση, εργαζόμενοι γονείς με τα μικρά τους παιδιά, έφηβοι που ακόμη δίνουν εξετάσεις, φοιτητές που προτιμούσαν τον καφέ από οποιαδήποτε διαδήλωση, 30ρηδες με κουστούμια και χαρτοφύλακες, άνεργοι που κλείνονταν στο σπίτι μετά από μία ακόμη απόρριψη και φυσικά συνταξιούχοι που κουράστηκαν να βρίζουν τους πολιτικούς από τον καναπέ με την τηλεόραση ανοιχτή ...;Η αφανής κατηγορία των σιωπηλών ( μέχρι σήμερα πολιτών)  που δεν κάνουν είδηση, γιατί δεν σπάνε και δεν καίνε , προς τέρψιν της εμπορικής τηλεθέασης ...;
Όλοι ήταν εκεί για να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά σε μία διαδήλωση πρωτοφανή για τον αυθορμητισμό της, τον ενθουσιασμό της και τον πολιτισμό , που καμιά άλλη έως τώρα δεν είχε αφήσει να φανεί. Με ταμπούρλα, καραμούζες, κατσαρόλες, ευφάνταστα και χιουμοριστικά πανό, με χορό, μουσική, παλμό και κυρίως με την απόφαση να πάρουν  τη ζωή στα χέρια τους. «Εάν δεν μας αφήσετε να ονειρευόμαστε, εμείς δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε». « Όλοι μαζί μόνο μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει».

Ορισμένοι νομίζουν πως πρόκειται για λάιτ κινήματα αυτοεκπλήρωσης μέσα στον καπιταλισμό. Δεν πρόκειται καθόλου γι΄ αυτό! Οι αγανακτισμένοι ζητούν το  τέλος στην διαφθοράς και Αμεσοδημοκρατικούς  μηχανισμούς  αυτοκυβέρνησης, έξω από το κέρδος,  τους  μύθους της κατανάλωσης  και τους αριθμούς των οικονομολόγων.
.

2)      Προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ και αμφιλεγόμενοι δημοσιογράφοι του συστήματος τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του εγχειρήματος,:

"  Προβλήθηκαν διεθνώς, σαν κάτι το πρωτοποριακό. Από τα ίδια μέσα τα οποία δεν διστάζουν να λασπολογήσουν στην πρώτη ευκαιρία όταν κάποιοι έρχονται πραγματικά σε σύγκρουση με τα αφεντικά τους"... Τα ΜΜΕ αρχικά προσπάθησαν να αποσιωπήσουν και να μειώσουν τη σημασία και την έκταση των κινητοποιήσεων. Όταν απέτυχαν αντιλήφθηκαν την εμπορικότητα ενός θεάματος και δεν θέλησαν να μειονεκτήσουν στον ανταγωνισμό. Ορισμένοι δημοσιογράφοι προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν  τις εκδηλώσεις για τους δικούς του λόγους ο καθένας.  Όλα αυτά τα αναπόφευκτα φαινόμενα δεν έχουν όμως σχέση με τους αγανακτισμένους και  δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση αποτέλεσμα συναλλαγής ή χειραγώγησης του αυθόρμητου και ανεξάρτητου κινήματος. Η μεγάλη κινητοποίηση της 25ης Μαϊου ξέσπασε χωρίς την χορηγία των ΜΜΕ! Ο κόσμος μοιάζει να ήταν έτοιμος και να περίμενε το κάλεσμα. Δεν αιφνιδιάστηκε.  Μόλις δόθηκε το «σύνθημα» για κάτι διαφορετικό και μαζικό, μέσα από το διαδίκτυο κυρίως, έτρεξε και έδωσε το «παρών».  Στον ύπνο πιάστηκαν όσοι κινούνται με στερεότυπα και ήλπιζαν  να καθοδηγήσουν τυφλά  τις μέχρι χθες «κοιμισμένες» μάζες. Κανένα κόμμα, κανένας μηχανισμός και κανένα ΜΜΕ  δεν θα μπορούσε να κινητοποιήσει τόσους ανθρώπους σε 38 πόλεις μέσα σε μια μέρα και να «περάσει» μια γραμμή που είναι πολύ πιο μπροστά από όσα έχουν ψελλίσει κόμματα και συνδικάτα μέχρι τώρα.

 

3)      Δεν έχουν συγκεκριμένα αιτήματα, αποκρυσταλλωμένες ιδέες, διεκδικήσεις και στόχους

"Δίνουν  την εντύπωση πως το όλο θέμα είναι ζήτημα κακής διαχείρισης ορισμένων διεφθαρμένων πολιτικών και δεν αποτελεί μία εν γένει αδυναμία του ίδιου του καπιταλισμού, ο οποίος οδηγεί αναπόφευκτα σε τέτοιου είδους «ανωμαλίες".

Το ότι το Κίνημα των Αγανακτισμένων είναι ακομματικό δεν σημαίνει ότι είναι και απολιτικό! Βαρεθήκαμε τον εμπαιγμό της κομματοκρατίας, που εκπροσωπεί μόνο τα δικά της συμφέροντα. Σ΄ολόκληρη την Ευρώπη παρατηρείται μια αύξουσα  απονομιμο­ποίηση των παραδοσιακών πολιτικών συστημάτων . Στην Ελλάδα η απαξίωση του διεφθαρμένου  πολιτικού καθεστώτος είναι ακόμη πιο βαθιά. Βαρεθήκαμε την υποκρισία και την προκλητική ατιμωρησία των άμεσα υπεύθυνων για την παρούσα κρίση! Οι αγανακτισμένοι μπορεί να μη διαθέτουν ακόμα μια οργανωτική δομή, αλλά ξέρουν πολύ καλά τι ζητάνε και ματαιοπονούν όσοι προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη με επικοινωνιακά τρικ και λασπολογία.

Φυσικά  το συναίσθημα της αγανάκτησης δεν είναι ικανό από μόνο του να προσφέρει λύσεις. Καλώς ή κακώς στην πολιτική δεν είναι αρκετό να γνωρίζεις τι δε σου αρέσει, αλλά οφείλεις να έχεις μέσα στο μυαλό σου κι ένα σαφές σχέδιο, αν θες να αποκαλείσαι ενεργός πολίτης. 

Ποιά είναι λοιπόν μερικά από τα αιτήματα που διεκδικούν οι Αγανακτισμένοι  Έλληνες ;

- Να τιμωρηθούν παραδειγματικά επιτέλους οι ένοχοι που καταλήστεψαν τα δημόσιο ταμείο

-Να επιστραφούν τα κλεμμένα

-Να καταργηθούν όλα τα προνόμια των βουλευτών : ασυλία, παραγραφή αδικημάτων, συντάξεις κλπ

-Να μη φορτώνονται οι αδύναμοι την κρίση

-Να αυξηθεί η φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων και των τραπεζικών οργανισμών

-Να χτυπηθεί η ανεργία

-Να εξασφαλιστούν τα ασφαλιστικά δικαιώματα

-Να μη διαλυθεί η δημόσια εκπαίδευση και το δημόσιο σύστημα υγείας

-Να μη ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία

-Να μην είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης η εθνική κυριαρχία

-Να προστατευτεί η ελευθερία πληροφόρησης και έκφρασης

- Να γίνουν υποχρεωτικά και δεσμευτικά δημοψηφίσματα για θέματα μεγάλης εμβέλειας που μεταβάλλουν τους όρους ζωής των πολιτών.

- Να γίνουν υποχρεωτικά δημοψηφίσματα για κάθε μέτρο που επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

- Να ανεξαρτητοποιηθεί η Δικαιοσύνη: Αλλαγή του Υπουργείου ώστε να υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη, όχι στο διορισμό των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Γενικού Συμβουλίου Δικαστικής Εξουσίας από την Εκτελεστική Εξουσία 

...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...;

Η λίστα των επιμέρους δίκαιων αιτημάτων μπορεί να είναι ατελείωτη,  όμως κοινή προϋπόθεση για την μόνιμη ικανοποίησή τους είναι η : 

ΑΜΕΣΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΎ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, που αποτελεί και το κυρίαρχο αίτημα των αγανακτισμένων.

 Φτάνει πια με την ολιγαρχική ψευτοδημοκρατία!Απαιτούμε άμεση αλλαγή του συντάγματος και καθιέρωσης της Άμεσης Δημοκρατίας που θα επιστρέψει την εξουσία στον νόμιμο δικαιούχο, τον Λαό. Η δυνατότητα επιλογής ενός αμεσοδημοκρατικού πολιτεύματος αποσιωπείται ακόμα και από τα λεγόμενα «κόμματα του λαού». Το νέο πολίτευμα θα στηρίζεται σε συχνά δημοψηφίσματα πάνω σε σημαντικά θέματα καθώς και στην άμεση ψηφιακή δημοκρατία , που είναι άμεσα εφικτή με τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες. Στο μεταβατικό στάδιο μέχρι την εγκαθίδρυση της πλήρους Άμεσης Δημοκρατίας μπορούν να ληφθούν μερικά καίρια μέτρα που θα χτυπήσουν τη διαφθορά και την υφαρπαγή της εξουσίας . 

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ:

* Κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών. Κατάργηση παραγραφής σε αδικήματα διαφθοράς.. 

* Θέσπιση ανώτερου ορίου θητείας (προτείνεται 2 τετραετίες) σε βουλευτικό και υπουργικό αξίωμα . Όχι στην οικογενειοκρατία

* Αυστηρός έλεγχος στην παρουσία ή μη των εκλεγμένων στις θέσεις τους. Ειδικές ποινές για παράλειψη καθήκοντος.

* Κατάργηση των προνομίων στην φορολογία, στα συντάξιμα έτη και τις πολλαπλές συντάξεις. Ισοτιμία του μισθού των εκλεγμένων αντιπροσώπων με το μέσο μισθό των Ελλήνων συν τα απαραίτητα έξοδα για την άσκηση των καθηκόντων τους.

* Υποχρεωτική δημοσίευση της περιουσίας όλων των κρατικών στελεχών.

* Μείωση των κρατικών στελεχών που είναι διορισμένοι.

Από το  Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης πλατείας Συντάγματος - Παρασκευή 27 Μαίου 2011
" Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.
Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.
Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς ...; ...;.. Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!
ΙΣΟΤΗΤΑ - ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ - ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!"

Το να βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους και να δηλώνει την αγανάκτησή του είναι από μόνο του θετικό γιατί μας βγάζει από την ένοχη αδράνεια και την μοιρολατρεία Σίγουρα, δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε μία μαζική και ετερόκλητη κίνηση να έχει ένα συγκροτημένο πολιτικό πλαίσιο διεκδικήσεων, καθώς αυτό είναι κάτι που απαιτεί  ζυμώσεις. Η αφύπνιση που διατρέχει αυτή τη στιγμή την ελληνική κοινωνία αποκαλύπτει τις σαθρές βάσεις του καπιταλιστικού συστήματος και ανοίγει την έρευνα σε νέα εναλλακτικά οικονομικά και κοινωνικά πρότυπα. Η παρούσα κρίση επιταχύνει  την κατεδάφιση  του εγωιστικού μύθου της αέναης καταναλωτικής ευημερίας . Οι αγανακτισμένοι δεν είναι υποχρεωμένοι να έχουν  προκατασκευασμένες οικονομικές και κοινωνικές θεωρίες και προτάσεις! Καμιά ιδεολογία , όσο οργανωμένη και επαναστατική, δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων! Αντίθετα έγιναν αιτία αιματοκυλίσματος, διχασμού  και καταπίεσης. Το πρωτεύον είναι να πάρουν οι πολίτες την εξουσία στα χέρια τους και να αποφασίζουν οι ίδιοι για τη μοίρα τους. Αυτό προϋποθέτει την κατάργηση της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας και εγκαθίδρυση  Άμεσης Δημοκρατίας και κράτος δικαίου. Όταν ο λαός αναλάβει , πραγματικά την εξουσία θα αποφασίσει για το είδος των αλλαγών που χρειάζεται σε κάθε τομέα

4) Γνωστά-άγνωστα  συμφέροντα  κρύβονται  πίσω από τους παρακινητές των εκδηλώσεων  (το ίδιο το γεγονός ότι οργανώθηκαν από το μέσον κοινωνικής δικτύωσης του facebook το καθιστά ύποπτο).

Με ακροβατικούς συλλογισμούς κάποιοι  προσπαθούν  να συνδέσουν την αγανάκτηση  με σκοτεινούς κύκλους που προωθούν δήθεν την αντίδραση των πολιτών για να ανοίξουν το δρόμο σε μια Παγκόσμια Κυβέρνηση, όπως την ευαγγελίζεται  ο γνωστός George Soros !! Για να επιχειρηματολογήσουν αναφέρονται στο βιβλιαράκι (29 μόλις σελίδων!) του 93χρονου Γάλλου , πρώην διπλωμάτη και ήρωα της Γαλλικής αντίστασης, Στεφάν Εσέλ: «Αγανακτήστε!» («Ιndignez-vous!») , το οποίο θεωρείται ότι ενέπνευσε  τους Ισπανούς αγανακτισμένους. Στο ίδιο βιβλίο μεταξύ άλλων ο πρώην αντιστασιακός προτρέπει να εγκαταλειφθεί η λογική των  εθνικών σύνορα και να δρομολογηθεί  μια παγκόσμια στρατηγική, για παράδειγμα στο πλαίσιο ενός συμβουλίου των ΗΕ για την οικονομική και κοινωνική ασφάλεια. Ο Εσέλ τονίζει  ότι αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει ως προπομπός μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.  Έτσι , σύμφωνα με τους συνωμοσιολόγους, οι «καναπεδάτοι»  Έλληνες βγήκαν τάχα  στις πλατείες εξυπηρετώντας ασυνείδητα  αντεθνικά συμφέροντα  της Νέας Τάξης Πραγμάτων! (http://filonohpontou.wordpress.com/2011/05/26/%E1%BC%80%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-2/).
Παρόμοια σενάρια στερούνται σοβαρότητας και δεν χρήζουν  σοβαρή απάντηση .

Γνωστό στέλεχος της αριστεράς δήλωσε : " δεν μπορώ να το πιστέψω. Ολόκληρο εργατικό κίνημα να προσπαθεί  και να μην μπορεί να οργανώσει  μια τέτοια κατάσταση ούτε στο υποδεκαπλάσιό της. Κι έρχεται και το κάνει ποιος; Το facebook! Κάτι άλλο υπάρχει από πίσω. Η άτιμη η CIA βάλθηκε να ξεδοντιάσει την στέρεα αξιοπιστία του λαϊκού και εργατικού κινήματος" .

Το κίνημα αυτό είναι ακηδεμόνευτο με συνειδητή επιλογή. Έχει δηλαδή, αυτονομία από κάθε είδους πολιτική εξάρτηση και αυτό  οι ίδιοι οι μετέχοντες το θεωρούν κορυφαίο χαρακτηριστικό. Οι κομματικοί φορείς το είδαν με καχυποψία. Τα κόμματα, ιδιαίτερα της Αριστεράς, κριτικάρουν πλευρές (π.χ. ψευδαισθήσεις, αυταπάτες, αλλοτριώσεις , ενσωματώσεις κ.λ.π.) θέλοντας να μειώσουν και να αγνοήσουν αυτό που γεννιέται. Γιατί γεννιέται από το μηδέν, είναι ξένο από ταχτικισμούς του πολιτικού κόσμου. Είναι θλιβερό να συνειδητοποιείς ότι κανέας από τους παλαιοπολιτικούς  δεν αναρωτήθηκε για την απαξίωση και τη στοχοποίηση όλου του ξωφλημένου  πολιτικού συστήματος . Κανένας τους δεν έμαθε από τα λάθη του! Τα ανελεύθερα καθεστώτα  και οι ψευδοδημοκρατίες προσπαθούν να φιμώσουν τα κοινωνικά δίκτυα γιατί αποτελούν  μέσα συντονισμού   των σύγχρονων μαζικών εξεγέρσεων και της μεγάλης αφύπνισης  , όπως αποδείχτηκε στις πρόσφατες εξεγέρσεις σε πολλές αραβικές και ευρωπαϊκές  χώρες.

5) Tο Κίνημα Αγανάκτησης είναι ευάλωτο σε κάθε μορφής χειραγώγηση.

Πολλοί  κατήγοροι ή διαφωνούντες εκφράζουν  τον φόβο του καπελώματος, ή της εκμετάλλευσης  αυτού του πλήθους από ανερχόμενους νέους "πολιτικάντηδες". "Το είδαμε και στη γενιά του πολυτεχνείου"- λένε - και δεν έχουν άδικο.

Είναι πιθανόν το παλαιοπολιτικό σύστημα να προσπαθήσει να εγκλωβίσει και να ανακυκλώσει την αγανάκτηση με εκβιαστικά διλήμματα  ψευτο-αλλαγές,  και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.

Μπροστά στη μαζικότητα των εκδηλώσεων τα αρχικά ειρωνικά σχόλια των επαγγελματιών της επανάστασης  για τους " απολίτικους", "ελληναράδες"," γηπεδοχουλιγκάνους", "αγανακτισμένους ΟΝΝΕΔίτες", "φασιστικά αποβράσματα", αλλά και "φλώρους της πλατείας Συντάγματος", εξαφανίσθηκαν και έδωσαν τη θέση τους σε παραινέσεις παρέμβασης και εμπλοκής!.....Τρέχουν ασθμαίνοντας  οι εργατοπατέρες μήπως και προλάβουν «να δώσουν αριστερό προσανατολισμό» στο κίνημα των αγανακτισμένων. Παρόμοια φιλοδοξία υποθάλπουν και οι ακροδεξιές οργανώσεις που αναθάρρησαν με τις ελληνικές σημαίες στις πλατείες. Όπου γάμος και χαρά....Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Αγανακτισμένοι ναι, θύματα και πρόβατα των οπορτουνιστών όχι πιά ! ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ !

Θεωρητικά  δεν μπορεί να αποκλειστεί ο  κίνδυνος  χειραγώγησης και σφετερισμού του κινήματος των αγανακτισμένων , αλλά η πολυμορφία του , η έλλειψη συγκεντρωτικής ηγεσίας  και οι δηλωμένες κατευθύνσεις του καθιστούν παρόμοιο εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο αν όχι πρακτικά ανέφικτο. Ο κόσμος είναι πλέον πολύ υποψιασμένος να για πέσει θύμα εύκολης εξαπάτησης. Η δικλίδα ασφαλείας λέγεται Άμεση Δημοκρατία. Όταν καταργηθεί  η  κοινοβουλευτική   δικτατορία, η εξουσία δεν θα παραδίνεται πια εν λευκώ στους πολιτικούς , αλλά θα ελέγχεται πραγματικά από την πλειοψηφία του λαού. Tα όσα καταπληκτικά έγιναν στις πλατείες όλης σχεδόν τις χώρας δείχνουν τη γέννηση ενός αυθεντικού μαζικού κινήματος με τα δικά του χαρακτηριστικά και προδιαγραφές που ξεφεύγουν από όσα γνωρίζαμε ή φανταζόμαστε μέχρι τώρα. Αυτό το νέο κίνημα -προϊόν της ανάγκης και της οργής του κόσμου- ακολουθεί δικό του δρόμο πολιτικοποίησης και χειραφέτησης που δεν είναι ό,τι φαντάζονταν η αριστερά ή αυτός που γνωρίσαμε μετά την μεταπολίτευση.Οι σημερινοί νέοι και όσοι συμμετέχουν σε αυτήν την αφύπνιση, δεν έχουν κανένα επαναστατικό ευαγγέλιο για να καταλάβουν τον κόσμο! Εκ των πραγμάτων διανύεται μια ανηφόρα όπου ο καθένας  προσπαθεί να υπερβεί  την αδράνεια  και τις μυωπικές του πεποιθήσεις. Αυτός ο δρόμος είναι διαφορετικός, ακόμα πιο δύσκολος από τον στερεότυπο αριστερό δρόμο αλλά και πολύ περισσότερα υποσχόμενος!.

6)                  Είναι μάταιη προσπάθεια, καταδικασμένη να σβήσει χωρίς να επηρεάσει την κατάσταση .
Χαρακτηριστικό παράδειγμα των σκεπτικιστών του "δεν πιστεύω σε τίποτα"!
Για πρώτη ίσως φορά δεν χρειάζεται κανείς να πιστέψει σε υποσχέσεις, ιδεολογίες και προπαγάνδα. Το σημαντικό είναι να πιστέψουμε στον εαυτό μας και στην προσωπική ευθύνη για το μέλλον μας. Οι αλλαγές ξεκινάνε από εμάς τους ίδιους για να προβληθούν στην κοινωνία.  Η πρόκληση είναι μεγάλη : "Να γίνουμε  η αλλαγή που θέλουμε να ζήσουμε". Μπορεί να μην τα φάγαμε μαζί, αλλά δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών για τη σημερινή κατάσταση, αφού στηρίξαμε και συνεργαστήκαμε με ένα διεφθαρμένο κράτος. Η αυτοκριτική και η προσωπική αλλαγή νοοτροπίας είναι αναπόδραστες αν θέλουμε να αλλάξουμε ριζικά την κατάσταση.

 Αυτά τα κινήματα που φουντώνουν πανευρωπαϊκά και παγκόσμια, δεν αποτελούν μεμονωμένα επεισόδια αλλά, παρά την φαινομενική  ασυνέπειά τους, είναι η ελπίδα για το αύριο. Τα πρακτικά αποτελέσματα μπορεί να μην έρθουν άμεσα, αλλά αυτό το κύμα αφύπνισης δεν θα περάσει χωρίς να παρασύρει  πολλές από τις ψευδαισθήσεις και τις αγκυλώσεις μας ....

MΠΟΡΕΊΤΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΤΕ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ FACEBOOK  ΓΙΑ  " TA  ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ" : 

http://www.facebook.com/home.php?sk=group_158234477575927#!/home.php?sk=group_158234477575927&notif_t=like

Από etarcos @ Σάββατο, 28 Μαΐου 2011 6:36 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αγανακτισμένοι έλληνες , αγανακτισμενοι , πολιτικη διαφθορα , άμεση δημοκρατία , δημοψηφισμα

 

Το ότι συζητάμε ακόμη σήμερα για τη σπουδαιότητα της Παιδείας του Πολίτη, τη στιγμή που σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου, είναι από χρόνια βασικό μάθημα σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, είναι πολύ λυπηρό.

Το παρήγορο και αισιόδοξο, εντούτοις, είναι ότι ότι η παρούσα εκδήλωση δεν έρχεται μόνο να υπεραμυνθεί του αυτονόητου, αλλά κομίζει επίσης καινοτόμες προτάσεις για το περιεχόμενο της διδακτέας ύλης και των εργαστηρίων που πρέπει να συμπεριληφθούν στην Πολιτειακή Αγωγή.

Ανάμεσα σ'αυτές, κατά κοινή αποδοχή και παγκόσμια πρακτική, συγκαταλέγεται και η συναισθηματική αγωγή.

Ο σκοπός της Πολιτειακής Παιδείας, όπως διάβασα στην πρόταση,  είναι να μεταδώσει αφ΄ενός  έννοιες- γνώσεις  για το δημοκρατικό πολίτευμα, τους θεσμούς, τη λειτουργία της πολιτείας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το περιβάλλον κ.λ.π και αφ'ετέρου αξίες, αρχές και στάσεις ζωής. Οι έννοιες, οι γνώσεις, οι αξίες και οι αρχές απευθύνονται στο γνωστικό μέρος του εγκεφάλου. Αν δεν εμπεδωθούν στον συναισθηματικό εγκέφαλο με την ανάπτυξη των αντίστοιχων συναισθηματικών δεξιοτήτων θα μείνουν νεκρό γράμμα. Η αποστολή της Συναισθηματικής Αγωγής είναι ακριβώς αυτή, να γεφυρώσει τη θεωρία με την πράξη!

Βεβαίως, επιτρέψτε μου να επισημάνω, ότι κάθε διδασκαλία που δεν συνοδεύεται από ζωντανά κοινωνικά παραδείγματα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία!  Διδάσκουμε τη δημοκρατία, αλλά θα πρέπει να γίνουν εκείνες οι συνταγματικές αλλαγές, που θα καταστήσουν πραγματικά δημοκρατικό και συμμετοχικό το πολίτευμά μας. Μόνο έτσι θα αντιστραφεί το κλίμα απαξίωσης προς την πολιτική. Η υποκρισία και η ξύλινη γλώσσα καθιστούν αναξιόπιστα τα κηρύγματα προς τους νέους.

 Όπως λέει και ο Δημόκριτος : "Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους τους αρίστους ασκέουσι". Διδάσκουμε τα άριστα, ενώ πράττουμε τα χείριστα. Αυτά όμως είναι μεγάλα  ζητήματα που ξεφεύγουν από το θέμα της δικής μου παρουσίασης και ελπίζω άλλοι πιο ειδικοί να τα αναλύσουν επαρκώς.

Το πρόγραμμα της Επιστήμης του Εαυτού , (Self-Science), που στοχεύει στην ανάπτυξη  των κοινωνικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων, εφαρμόζεται στην εκπαίδευση στις  ΗΠΑ , αλλά και σε εκατοντάδες χώρες παγκοσμίως από το 1978. Πολύ πριν  την έκδοση δηλαδή της "Συναισθηματικής Νοημοσύνης",   του παγκοσμίου μπεστ σέλερ του Daniel Goleman (1995 στις ΗΠΑ, 1997,στην Ελλάδα).  Παράλληλα έχουν αναπτυχθεί και άλλα προγράμματα  ανάπτυξης συναιθηματικής και κοινωνικής νοημοσύνης, όπως το πρόγραμμα για τη Βελτίωση της Κοινωνικής Αυτεπίγνωσης των  Maurice Elias και J.Clabby, και το πρόγραμμα Κοινωνικής Ανάπτυξης του Σηάτλ .

Η ακαδημαϊκή ευφυϊα δεν έχει και πολλή σχέση με τη συναισθηματική ζωή και την επαγγελματική επιτυχία. Άνθρωποι με υψηλό δείκτη νοημοσύνης μπορεί να χειρίζονται εντυπωσιακά άστοχα την προσωπική τους ζωή. Όμως τα σχολεία μας συνεχίζουν να εστιάζουν την προσοχή στις ακαδημαϊκές δεξιότητες, αγνοώντας τη συναισθηματική νοημοσύνη, ένα σύνολο διακριτικών στοιχείων - μερικοί θα το αποκαλούσαν χαρακτήρα - που επίσης έχει απεριόριστη σημασία για το προσωπικό μας πεπρωμένο. Η συναισθηματική σφαίρα είναι ένα πεδίο το οποίο, όσο και τα μαθηματικά ή η ανάγνωση, μπορεί να χειριστεί κανείς με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιδεξιότητα, και απαιτεί το δικό της μοναδικό σύνολο ικανοτήτων. Το συναισθηματικό ταλέντο είναι μια μετα-ικανότητα που καθορίζει πόσο καλά μπορούμε να χειριστούμε οποιαδήποτε ικανότητα διαθέτουμε, ακόμα και την ακατέργαστη ευφυϊα (raw intellect). Οι άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να βάλουν σε τάξη και να ελέγξουν τη συναισθηματική τους ζωή, δίνουν εσωτερικές μάχες που υπονομεύουν την ικανότητά τους για σωστά προσανατολισμένη εργασία και καθαρή σκέψη. Οι άνθρωποι  με ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη είναι πολύ περισσότερο παραγωγικοί και αποτελεσματικοί σε οτιδήποτε καταπιαστούν να κάνουν. Σε αντίθεση με το ΔΝ, που έχει γνωρίσει κοντά στα εκατό χρόνια έρευνες πάνω σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, η συναισθηματική νοημοσύνη (emotional intelligence, EQ) είναι μια σχετικά νέα έννοια. Από τα δεδομένα προκύπτει ότι μπορεί να είναι εξίσου και μερικές φορές πιο σημαντική από το ΔΝ. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι μια δεξιοτεχνία, μια ικανότητα που επηρεάζει βαθύτατα όλες τις άλλες ικανότητες είτε διευκολύνοντας είτε παρεμποδίζοντάς τες.  Ενώ  ο ΔΝ, όπως αποδεικνύουν σχετικές έρευνες, δεν μπορεί να μεταβληθεί σημαντικά από την εμπειρία ή την αγωγή, καίριες συναισθηματικές ικανότητες μπορούν πράγματι να διδαχθούν και να βελτιωθούν στα παιδιά - αν βέβαια μπούμε στον κόπο να τις διδάξουμε.

Τα βασικά συστατικά της συναισθηματικής αγωγής, που πρέπει να διδάσκονται στους νέους είναι :

ΑΥΤΟΕΠΙΓΝΩΣΗ :

Οι ψυχολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο «μεταγνώση» για να αναφερθούν στην αντίληψη της διαδικασίας της σκέψης, καθώς και τον όρο «μετασυναίσθημα» για να υποδηλώσουν την αντίληψη των συναισθημάτων του ατόμου. Ο συγγραφέας της «Συναισθηματικής Νοημοσύνης» Daniel Goleman, προτιμά τον όρο αυτοεπίγνωση, με την έννοια της συνεχούς προσοχής του ατόμου στις εσωτερικές του καταστάσεις. Σ' αυτήν την επίγνωση ο νους παρατηρεί και διερευνά την ίδια την εμπειρία, η οποία συμπεριλαμβάνει το συναίσθημα. ( Νους ορά και Νους ακούει, κατά τον Αριστοτέλη). Η αναγνώριση ενός συναισθήματος την ώρα που δημιουργείται - είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της συναισθηματικής νοημοσύνης. Η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να αναγνωρίζουμε κάθε στιγμή τα συναισθήματα είναι καίρια για την ψυχολογική ενόραση και αυτοκατανόηση. Η τυχόν ανικανότητά μας να παρατηρήσουμε τα πραγματικά μας αισθήματα μας αφήνει στο έλεός τους.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ:

 Ιδιαίτερα των αρνητικών : θυμού, φόβου, θλίψης, άγχους.

Το να χειραγωγούμε και να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας  ,αλλά όχι να τα καταπιέζουμε, είναι μια ικανότητα που οικοδομείται πάνω στην αυτοεπίγνωση. Ίσως να μην υπάρχει πιο ουσιαστική ψυχολογική δεξιότητα από τις αντίσταση στις παρορμήσεις. Βρίσκεται στη ρίζα κάθε συγκινησιακού αυτοελέγχου, από τη στιγμή που όλες οι συγκινήσεις, από την ίδια τους τη φύση, οδηγούν στη μια ή στην άλλη παρόρμηση για δράση (συν+κίνηση). Η ικανότητα να αντισταθούμε σ' αυτήν την παρόρμηση για δράση, να κατασιγάσουμε την αρχόμενη κίνηση, πιθανότατα μεταφράζεται, στο επίπεδο της λειτουργίας του εγκεφάλου, σε αναστολή των μεταιχμιακών σημάτων στον κινητικό φλοιό. Έτσι η ικανότητα χαλιναγώγησης της ανυπομονησίας συνεισφέρει ουσιαστικά στο διανοητικό δυναμικό, επειδή μας υποχρεώνει να παραμένουμε στο στόχο μας, να χαλιναγωγούμε την προσοχή μας και να συγκεντρωνόμαστε στο συγκεκριμένο αντικείμενό μας Η συναισθηματική αυτορρύθμιση είναι η ικανότητα να αρνούμαστε την παρόρμηση με απώτερο στόχο την εξυπηρέτηση ενός σκοπού είτε πρόκειται για τη λύση μιας εξίσωσης είτε την κατάρριψη ενός ρεκόρ. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια κρίσιμων στιγμών στη ζωή μας, όπως εξετάσεις, παρατηρούμε μεγάλο αριθμό ανησυχητικών σκέψεων. Όμως τα νοητικά αποθέματα που καταναλίσκονται σε μια γνωσιακή διεργασία - την ανησυχία - απλώς ελαττώνουν τα αποθέματα που διατίθενται για την επεξεργασία άλλων πμηροφοριών.Αν κατατρυχόμαστε από την ανησυχία της αποτυχίας, η προσοχή μας παύει να στρέφεται στην εξεύρεση των απαντήσεων. Οι ανησυχίες μας αυτοεκπληρώνονται και μας ωθούν προς την ίδια την καταστροφή που προφητεύουν.
Οι άνθρωποι που είναι ικανοί να χαλιναγωγούν τα αισθήματά τους μπορούν να χρησιμοποιήσουν το προληπτικό άγχος για να προτρέψουν τον εαυτό τους να προετοιμαστεί περισσότερο. Οι καλές διαθέσεις βελτιώνουν την ικανότητα της ευέλικτης και πιο σύνθετης σκέψης, κάνοντας κατά συνέπεια ευκολότερη την εξεύρεση λύσεων στα προβλήματα είτε πνευματικά είτε διαπροσωπικά. Επίσης το να ελπίζει κανείς σημαίνει ότι δεν υποχωρεί στο άγχος που τον συντρίβει, δεν υιοθετεί ηττοπαθή στάση ούτε καταβάλλεται από την κατάθλιψη μπροστά σε δύσκολες προκλήσεις ή εμπόδια.

 

ΑΥΤΟΑΠΟΔΟΧΗ-ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ :

Αναγνώριση των δυνατών και αδύνατων σημείων. Όσο λιγότερη η αυτεπίγνωση τόσο πιο σημαντική είναι η γνώμη των άλλων. Κατά συνέπεια το άτομο προσαρμόζει συνεχώς τη συμπεριφορά του στις διαφορετικές εικόνες που του καθρεφτίζει το περιβάλλον και έτσι τελικά οδηγείται σε πλήρη σύγχυση και άγνοια του πραγματικού εαυτού.

Ο Άλμπερτ Μπαντούρα, συνοψίζει: «οι πεποιθήσεις των ανθρώπων για τις ικανότητές τους έχουν μια βαθιά επίδραση σ' αυτές τις ικανότητες. Η ικανότητα δεν είναι μια σταθερή ιδιότητα. Υπάρχει τεράστια ποικιλία στον τρόπο δράσης. Οι άνθρωποι που έχουν την αίσθηση της αυτοαποτελεσματικότητας συνέρχονται από τις αποτυχίες. Προσεγγίζουν τα πράγματα με στόχο να τα αντιμετωπίσουν και όχι να στενοχωρηθούν με το τι μπορεί να πάει στραβά». Ο Μάρτιν Σέλιγκμαν, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια είχε κάνει μελέτες με τους αθλητές της Ολυμπιακής ομάδας κολύμβησης των ΗΠΑ. Ο Σέλιγκμαν ορίζει την αισιοδοξία ως τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι επεξηγούν στον εαυτό τους τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους. Οι αισιόδοξοι άνθρωποι πιστεύουν ότι η αποτυχία οφείλεται σε κάτι που μπορεί ν' αλλάξει, ώστε την επόμενη φορά να πετύχουν, ενώ οι απαισιόδοξοι θεωρούν την αποτυχία ως μομφή και την ανάγουν σε διαρκές χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, το οποίοι είναι ανίκανοι ν' αλλάξουν. Με δεδομένο επίπεδο ευφυίας, η πρακτική επίδοση είναι μια συνισταμένη όχι μόνο του ταλέντου αλλά και της ικανότητας ν' αντέχει κανείς στην ήττα.

 

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ:

 Να κατανοείς τα συναισθήματα των άλλων και να μπορείς να μπαίνεις στη θέση τους. Διαπροσωπική νοημοσύνη είναι η ικανότητα να καταλαβαίνουμε τους άλλους ανθρώπους: τι τους παρακινεί, πώς εργάζονται και πώς εμείς θα εργαστούμε σε αγαστή σύμπνοια μαζί τους. Πετυχημένοι πωλητές, πολιτικοί, δάσκαλοι, κλινικοί επαγγελματίες της υγείας και θρησκευτικοί ηγέτες είναι, χωρίς αμφιβολία, άτομα με υψηλό βαθμό διαπροσωπικής νοημοσύνης. Συμπληρωματικά, ο πυρήνας της διαπροσωπικής νοημοσύνης περιλαμβάνει «την ικανότητα του ανθρώπου να διακρίνει και να ανταποκρίνεται κατάλληλα στις διαθέσεις, στην ψυχοσύνθεση, στα κίνητρα και στις επιθυμίες των άλλων ανθρώπων». Μια ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την καλή επικοινωνία , τη εδραίωση εμπιστοσύνης στις στις ανθρώπινες σχέσεις και συνεπώς τη ρήξη της μοναξιάς και της απομόνωσης. Εξ άλλου συμβάλλει αποφασιστικά στην ομαδική  συνεργασία, στον αμοιβαίο σεβασμό, τη λύση των συγκρούσεων και στη σωστή διεκδίκηση, χωρίς θυμό και παθητικότητα.

Η γνώση και διαχείριση αυτού του ιδιαίτερα σημαντικού συνόλου συναισθηματικών ικανοτήτων, που παρουσιάσαμε θεωρούμε ότι, πέρα από την προετοιμασία ολοκληρωμένων  νέων πολιτών, βοηθάει σημαντικά στην αποτελεσματική επικοινωνία εκπαιδευτικών και μαθητών και στη δημιουργία ενός θετικού, ανοικτού και υποστηρικτικού κλίματος μάθησης .

 

Αυτό είναι το βασικό κείμενο της ομιλίας μου στο συμπόσιο : "Αλλάζουμε την Ελλάδα,εκπαιδεύουμε τους πολίτες",που έγινε με επιτυχία χθες (14/3/011) στο Υπουργείο Παιδείας και διοργανώθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Νομικών και Πολιτικών Επιστημόνων.(www.penpe.gr)

 

 

 

 

  

Από etarcos @ Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011 10:44 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αυτοαποδοχή , αυτοεπίγνωση , συναισθηματική αγωγή , πολιτειακή παιδεία , ενσυναίσθηση , αυτοεκτίμηση

Σε περίοδο οικονομικής κρίσης μήπως είναι πολυτέλεια να συζητάμε για την απουσία της πνευματικότητας; 

Το πιο πάνω ερώτημα έθεσε στις 8.11.2008 η εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" στον Ρομπ Ρίμεν ("Οι αιτίες της κρίσης μας οδηγούν στον Νίτσε και τον μηδενισμό", Συνέντευξη στην Κατερίνα Οικονομάκου). Η απάντησή του και οι απαντήσεις των αναγνωστών μας (έχουν καταχωρηθεί συνολικά 12 απαντήσεις) είναι οι εξής: 

 

   H απάντηση του Ρομπ Ρίμεν:

 

«Ο ποιητής και διπλωμάτης Οκτάβιο Πας, ο σπουδαίος Μεξικανός νομπελίστας, έλεγε πως κάθε πολιτική κρίση είναι στην ουσία ηθική κρίση. Και η οικονομική κρίση των καιρών μας είναι ηθική κρίση. Το ίδιο και η περιβαλλοντική κρίση. Και ηθική κρίση σημαίνει πολιτισμική κρίση. Πρόκειται για κρίσεις που φτάνουν κι αγγίζουν θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες. Πώς φτάσαμε σε αυτό το οικονομικό χάλι; Κανονικά, για να το συζητήσουμε ολοκληρωμένα, θα έπρεπε να πάμε πίσω στον Νίτσε -όλοι δικά του παιδιά είμαστε- και στον μηδενισμό. Κόβοντας δρόμο, θα ανέφερα τον Χέρμαν Μπροχ και τους "Υπνοβάτες" του, το μυθιστόρημα στο οποίο τελικά τι μας λέει; Αν καμία αξία δεν είναι απόλυτη, αν δεν ξέρουμε πια τι σημαίνει να ζεις ως ελεύθερος άνθρωπος, τότε έρχεται η παρακμή και οι αξίες γίνονται αποσπασματικές, θραυσματικές -στην πράξη αυτό σημαίνει πως αν εργάζεσαι σαν χρηματιστής ή στρατιωτικός σκέφτεσαι μόνο με όρους του επαγγέλματός σου. Και, όχι, δεν είναι πολυτέλεια να συζητάμε για την κρίση της πνευματικότητας, γιατί αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως η ευγένεια του πνεύματος είναι ένα ιδεώδες που οφείλουμε να τιμήσουμε, τότε θα πηγαίνουμε από τη μια κρίση στην άλλη».  

   Οι απαντήσεις των φίλων μας

Mήπως η παρούσα κρίση είναι ό, τι καλύτερο για την ανθρωπότητα;

Ακούμε και διαβάζουμε καθημερινά για την κρίση που ήρθε, για την οποία γίνονται προσπάθειες να ξεπεραστεί, να ξαναβρεί η ανθρωπότητα τους ρυθμούς της. Κι όμως. Υπάρχει τελικά κρίση; Μήπως η κατάσταση στην οποία φτάσαμε δεν είναι παρά το λογικό αποτέλεσμα των πράξεων που προηγήθηκαν;

Καταναλώσαμε τα προηγούμενα χρόνια, μόνο ψευδαισθήσεις. Ψευδαισθήσεις για τις ανάγκες μας και ψευδαισθήσεις για τις δυνατότητές μας.

Καταναλώθηκαν εκατομμύρια εργατοωρών, meetings, συνεδρίων, μελετών και μεταπτυχιακών μόνο και μόνο για να βρούμε τρόπους το μαύρο να φαίνεται άσπρο. Εταιρίες ολόκληρες στηρίχτηκαν σε λογιστικά τεχνάσματα που τις εμφάνιζαν εύρωστες, ενώ ήταν στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Αποταμιεύσεις πολιτών, οδηγήθηκαν σε «σύγχρονα επενδυτικά προϊόντα», που βασίζονταν σε παρόμοιου είδους λογιστικά τεχνάσματα.

Είπαμε δηλαδή με λίγα λόγια ψέματα ο ένας στον άλλον, και το ξέραμε...

Είπαμε, όμως ψέματα και στον εαυτό μας όταν αποδεχθήκαμε τα πρότυπα ζωής που μας πρότειναν. Κι όμως, κάποτε η υλική ευημερία υπήρχε και με λιγότερα έσοδα.

 

Μήπως κάναμε λάθος στην συνταγή της ευημερίας; Πόσες άραγε εργατοώρες θα έπρεπε να έχουμε καταναλώσει για να αξιοποιήσουμε στοιχεία της πνευματικής κληρονομιάς που μας δόθηκε απλόχερα; Μήπως αντί να προσθέτουμε καταναλωτικά πρότυπα θα είχαμε ωφεληθεί εάν αλλάζαμε τα πρότυπα; Αφήσαμε ανεξέλεγκτα τα πράγματα για να απολαύσουμε κι εμείς τον μύθο που μας πότισαν. Μας άρεσε. Τώρα, όμως ήρθε το τίμημα. Σήμερα κάνουμε ταμείο. Και το ταμείο λέει ότι ήρθε η ώρα να σκύψουμε βαθειά μέσα μας, να κάνουμε την προσωπική και συλλογική μας απογραφή, και ότι μετά από κάθε καταιγίδα έρχεται η γαλήνη. Η γαλήνη, όμως θα είναι με τα δικά της πρότυπα. Θα μας δοθεί η ευκαιρία να πέσουμε για να ξανασηκωθούμε δυνατότεροι. Όχι καταναλωτικότεροι. Δυνατότεροι μέσα μας. Δυνατότεροι πνευματικά, όχι υλικά. Είναι απλό και το ξέραμε. Ο σπόρος πρέπει να πέσει στη Γη για να γίνει ρίζα για νέους σπόρους. Ο Ήλιος χάνεται κάθε μέρα για να ξαναβγεί την επόμενη. Και στο Θιβέτ, φτιάχνουν με πάζλ έργα τέχνης που διαρκούν 2-3 χρόνια, και μόλις τα ετοιμάσουν, απλά τα καταστρέφουν...

 

Συμπέρασμα:  Kάθε κρίση συνεπάγεται, και πρέπει να συνεπάγεται, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

 

Παναγιώτης Λιβιεράτος

***

Για έναν άνθρωπο «ρεαλιστή» θα μπορούσε μια στενή ερμηνεία του "primum vivere ...;" να τον οδηγήσει στην άποψη ότι τώρα προέχει να ασχοληθούμε με το οικονομικό πρόβλημα.

Για έναν πνευματικό άνθρωπο θα ήταν μια πρόκληση. Να διαπιστώσει κατά πόσο οι θεωρητικές του διακηρύξεις συμβαδίζουν με τα πραγματικά του πιστεύω. 

Και στις δυο περιπτώσεις, όμως, θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι η απόσταση από τα άκρα είναι ένα κλικ ...;

Γιατί ένας πνευματικός άνθρωπος που είναι ρεαλιστής ξέρει ότι πράγματι πρέπει να ασχοληθεί με το οικονομικό πρόβλημα κι όχι να φύγει από αυτό, αλλά ταυτόχρονα ξέρει ότι το πρόβλημα θα το λύσει αν αντιληφθεί την πνευματικότητα όχι ως πολυτέλεια αλλά ως απασχόληση με το βάθος του προβλήματος και με την πηγή των λύσεων. Και λίγο παραπάνω ...; Αν πραγματικά δώσει κάποιες λύσεις για τον εαυτό του και για μερικούς, τουλάχιστον ακόμη ...;

Λ. Κ.

*** 

 Ναι, είναι πολυτέλεια να συζητάμε απλώς για την απουσία της πνευματικότητας, γιατί  έπρεπε να την έχουμε κάνει πράξη.

λ  

***

 Σχετικά με το ερώτημα του σάιτ, το να τίθεται θέμα απουσίας πνευματικότητας σε περιόδους οικονομικής ύφεσης, θα ήταν ένα γεγονός σοβαρό και αξιομνημόνευτο, αν η πνευματικότητα ήταν παρούσα όλες τις άλλες περιόδους της ανθρωπότητας, αλλά αυτό που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια είναι ότι η πνευματικότητα λείπει και σε περιόδους οικονομικής ευεξίας των κοινωνιών και των πολιτισμών, μήπως, επομένως, το πρόβλημα βρίσκεται κάπου αλλού και όχι στην οικονομική κατάσταση μιας κοινωνίας; Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι η οικονομία δεν επηρεάζει τις διάφορες δραστηριότητες αλλά πιθανόν δεν τις καθορίζει.

Ιανός Γεωργίου                                                                   

***   

Το να συζητάμε για πνευματικότητα σε μια τέτοια περίοδο οικονομικής κρίσης για μένα μοιάζει αναγκαιότητα. Εδώ και πολλά χρόνια οι άνθρωποι στηρίξαμε τις ελπίδες μας για καλύτερη ζωή και τις αναζητήσεις μας για εξέλιξη και ευτυχία στον καταναλωτισμό και στην κτήση (τίνος πράγματος, άραγε;). Ίσως η οικονομική κρίση είναι χρήσιμο να αντιμετωπιστεί σαν μήνυμα ότι το οικοδόμημα που χτίζουμε είναι σαθρό εκ θεμελίων. Ίσως ήρθε η ώρα - τώρα ακριβώς που το οικοδόμημα καταρρέει  - να ξυπνήσουμε και να βρούμε τον προσανατολισμό μας. Πληρότητα, αφθονία, ολοκλήρωση, ευημερία ...; Τόσα αγαθά που με τόση αγωνία αναζητούμε και που με τόση αφέλεια εξαρτήσαμε από το χρήμα, μήπως θα έπρεπε να τα επαναπροσδιορίσουμε και να τα κατακτήσουμε πνευματικά;  

Γιατί, αν τα είχαμε κατακτήσει ήδη με οποιονδήποτε τρόπο, δε θα μπορούσε κανείς να μας τα πάρει. Καμία τράπεζα, κανένα χρηματιστήριο, καμία κρίση. Έχω τη γνώμη ότι η πραγματική κρίση έχει χτυπήσει ήδη τις αξίες και την πνευματικότητά μας, αφού χρόνια τώρα ζούμε αποσυνδεδεμένοι. Αφού όμως μας ήταν αδύνατο να το συνειδητοποιήσουμε, το πλήγμα ήρθε στη «λατρεμένη μας» ύλη μήπως και βγούμε από τον ύπνο του δικαίου και κάνουμε κάτι χρήσιμο. 

Τώρα, λοιπόν, που η πνευματική μας ένδεια καθρεφτίζεται στην οικονομική, έχουμε, φίλοι μου, τη δύναμη να κοιταχτούμε στον καθρέφτη; 

Ελ.Γ.Ζ.

  ***

Διαφορά Νοοτροπίας

"Πνευματικότητα": ασχολία για τεμπέληδες, αργόσχολους και γενικώς "δήθεν" τύπους που "ψάχνονται"... Μα, είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Εδώ ο κόσμος "καίγεται" και θα ασχολούμαστε με φαντασίες και "θρησκευτικά παραμύθια"; Αυτά ανήκουν σε άλλες εποχές... Άμα έχεις λεφτά με ουρά και δεν έχεις τι να κάνεις ασχολείσαι με "αυτά". Για παράδειγμα στην αρχαία Ελλάδα που δούλευαν οι δούλοι και οι υπόλοιποι τρωγόπιναν όλη μέρα, αναπτύχθηκε η "φιλοσοφία" και η "αναζήτηση". Τρίχες... Καλά όλα αυτά, αλλά όμως όταν έρχεται το τσουνάμι της κρίσης και παρασύρει όλους εμάς τους "πραγματιστές" και τους "ρεαλιστές", ισχύει η ρήση: "μακάριοι μεν, πνιγμένοι δε, οι πτωχοί τω πνεύματι". 

Διότι η κρίση που "μας έτυχε" μόνο χρηματοπιστωτική δεν είναι. Άκου χρηματοπιστωτική!!! Λες και τα μικρά πράσινα χαρτάκια ($) παθαίνουν κρίσεις... Ε, να τους δώσουμε κάνα ηρεμιστικό να συνέρθουν. Τι να πει κανείς πια. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε, και σύντομα μάλιστα, ότι οι "κρίσεις" κάθε είδους είναι κρίσεις νοοτροπίας, τρόπου σκέψης, συναίσθησης και πράξης ανθρώπινης (και όχι βέβαια των ολίγων "golden boys" αλλά όλων μας) τότε πολύ φοβάμαι ότι τα χειρότερα έπονται. Χρησιμοποίησα επίτηδες τον όρο "χρηματοπιστωτική" διότι είναι ο πλέον δημοφιλής στην καθημερινή μας "έγκυρη" και "έγκαιρη" "ενημέρωση" μέσω των ΜΜΕ. Ευτυχώς, εσείς το σώσατε κάπως μιλώντας για οικονομική κρίση. Νομίζω, όμως, ότι πρόκειται για φυσιολογική εξέλιξη μιας κοινωνίας η οποία έχει επικεντρωθεί στον προσδιορισμό της αξίας του ανθρώπου μέσω των υλικών του αποκτημάτων. (Θες να δεις πόσο "αξίζω"; Κοίτα το αυτοκίνητό μου, το σπίτι που μένω, κτλ. Και μετά, όταν έρθει το χάος, "απαξίωση", σιωπή...)  

Η σύγχρονη ψυχολογία από καιρό έχει πει ότι το χρήμα και το συναίσθημα σε έναν άνθρωπο είναι αδέρφια! Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις (δώσεις), μοιραία δεν μπορείς να δεχτείς αγάπη (να πάρεις). Μπορείς μόνο να "κλέβεις" συναίσθημα "αγοράζοντάς" το μέσω του χρήματος. Μπορείς ίσως και να "πλουτίσεις". Για λίγο, αληθινά για πολύ λίγο (μια γενιά ίσως...). Όμως, τίποτα που δεν ΕΙΝΑΙ δεν μπορεί να κρατηθεί. Το "έχειν" είναι αυτού του κόσμου και κάποια στιγμή - νομοτελειακά - ο κόσμος θα το πάρει πίσω. Τα παραδείγματα των αυτοκρατοριών (στρατιωτικών ή οικονομικών) που έγιναν σκόνη στην ιστορία είναι πραγματικά ατέλειωτα και πολύ οδυνηρά... 

Ας ασχοληθούμε με την αληθινή πνευματικότητα, την αναζήτηση, βίωση, εξέλιξη και ανέλιξη του εαυτού μας μέσα στην καθημερινότητα, χτίζοντας σχέσεις αγάπης με τους γύρω μας, γινόμενοι απλοί, αληθινοί, και τότε δε θα "φτωχύνουμε" ποτέ. Διότι, αυτό που είμαστε ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να μας το πάρει (όχι ότι θα ήθελε κιόλας...). Τότε, όταν έρθει το τσουνάμι, θα "παίξουμε" καβάλα στο κύμα! Αν και το καλοκαίρι είναι ακόμα μακριά,  Καλά μπάνια... 

Γιώργος Ζαφειριάδης                                                                 

 ***   

 Μήπως, αντί να προβληματιζόμαστε για την παρουσία ή μη της πνευματικότητας, χρειάζεται να αναρωτηθούμε για την παρουσία ή μη του ''Α ν θ ρ ώ π ο υ''; 

***

Όχι, δεν είναι πολυτέλεια. Ο άνθρωπος έχει πολύ περισσότερο ανάγκη την πνευματική τροφή από την βιολογική.

Αν περιοριστεί μόνο στην βιολογική τροφή, τότε δεν θα διαφέρει από τα άλλα ζωντανά της Γης. Η οικονομική κρίση είναι η προσπάθεια των επικυρίαρχων, αποτροπής του ανθρώπου από την πνευματική ζωή.

Ως επικυρίαρχοι νοούνται εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι από το παρασκήνιο «παίζουν» τα διεθνή πολιτικά και οικονομικά παιγνίδια.

Δημήτρης Βλάχος

***

Πολύ βασικό να κατανοήσουμε το νόημα μιας οικονομικής κρίσης και σε ποιο βαθμό αυτή είναι αληθινή. Αφού διαδίδεται από τα ΜΜΕ θα πρέπει να υποπτευόμαστε ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Τα τελευταία χρόνια οι επιχειρήσεις που έκλειναν, μικρομεσαίες, βιομηχανίες κ.λπ. δεν ήταν λίγες. Όμως έκαναν πώς δεν έβλεπαν. Π.χ. μια ολόκληρη περιοχή στη Σαλονίκη καταστράφηκε οικονομικά κατά τον πόλεμο της Γιουγκοσλαυίας. Ήταν μια περιοχή μικροτεχνιτών που συναλλασσόταν οικονομικά με Σέρβους αναφορικά με μικροδιορθώσεις, ανταλλακτικά κ.λπ. σε πολλά μηχανικά πράγματα. Η οικονομική συρρίκνωση της Θράκης ήταν επίσης ορατή με το άνοιγμα των συνόρων της Βουλγαρίας. Το ίδιο και στις Σέρρες ο κόσμος ψωνίζει για το Σαββατοκύριακο από τη Βουλγαρία. Υπάρχει μια σταδιακή ώσμωση φτώχιας από τη δεκαετία του 1990, όταν έπεσαν τα τείχη της Ευρώπης. Η οικονομική κρίση ήταν πάντα εδώ. Γιατί τώρα την προβάλλουν; Εγώ είμαι καχύποπτος. Μάλλον θα υπάρξει κέρδος από αυτή την προβολή. Θα υπάρξει λήστευση των ανθρώπων και πάλι από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ως φαίνεται. Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.  

Όλες οι τιμές καθορίζονται από τον άνθρωπο και όχι από τους νόμους της αγοράς. Ο άνθρωπος είναι μέτρο των πάντων. Αν άνθρωπος δεν υπάρχει και στη θέση του βρίσκεται ένα μηχάνημα προσανατολισμένο στο κέρδος κα στην αρπαγή, το μέτρο θα μετρήσει το ατομικό όφελός του.   

Ας διαμαρτυρηθούμε. Η κρίση ήταν πάντα εδώ. ΑΣ ΜΗ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΨΟΥΝ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.  

Παντελής Μπολάνης

                                                                                                                           ***

 Στον πλανήτη υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι από πείνα, ασθένειες, εγκληματικότητα κ.λπ. Κυρίως λόγω φτώχειας. Είναι δυνατόν από αυτούς να αποκλείεται η πνευματική ζωή επειδή δεν ....κατέχουν;  Η οικονομική κρίση μια ευκαιρία είναι για όλους μας. Να δούμε πού έχουμε στρέψει την προσοχή μας, να δούμε γιατί μας πιάνει πανικός, για ποια πράγματα φοβόμαστε αν τα χάσουμε, γιατί δεν μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε και δεκάδες άλλα που μόνο αν θέλαμε να τα εξετάσουμε ειλικρινά, ίσως να τα σκεφτόμασταν. Αν δεν ήταν κρίση οικονομική, θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Μια επιδημία, μια καταστροφή, οτιδήποτε που θα μας ανάγκαζε να δούμε γύρω μας και μέσα μας την πραγματικότητα και να ευθυγραμμιστούμε πάλι στον αληθινό μας στόχο ως άνθρωποι. Εξάλλου η πνευματικότητα απευθύνεται σε όλους, ανεξάρτητα από τις συνθήκες και ποτέ σε μια οποιουδήποτε τύπου ελίτ γιατί έχει να κάνει με τον τρόπο της ζωής μας καθημερινά και την συμπεριφορά μας προς όλους και όλα συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας. 

  Ασημίνα Γιάννου

***

Τι εννοούμε άραγε όταν μιλάμε για την πνευματικότητα; Αναφερόμαστε σε κάτι έξω από εμάς; Κάτι διαφορετικό από την υπόλοιπη ζωή μας; Και τι είμαστε στα αλήθεια εμείς οι άνθρωποι; Ύλη, πνεύμα ή μήπως κάτι παραπάνω..;Πηγή των προβλημάτων μας είναι ότι αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή μας διαχωρισμένη, κατακερματισμένη σε ένα «υλικό» και σε ένα «πνευματικό» εαυτό. Και αυτή η αντίληψη καθοδηγεί και τις πράξεις μας. Άλλοτε συμπεριφερόμαστε ως όντα υλικά, που μοναδικό σκοπό της ζωής τους έχουν να παράγουν και να καταναλώνουν, και άλλοτε θυμόμαστε τον πνευματική μας υπόσταση και μεγαλοπιανόμαστε με βαθυστόχαστες κουβέντες και ατέρμονες αναλύσεις, ίσως κατά βάθος για να ξορκίσουμε τον άλλο, «κακό» μας υλικό εαυτό.. Και έτσι βιώνουμε πάντα μια υλική ή μια πνευματική κρίση, πάντα κάτι μας λείπει, τελούμε συνεχώς υπό σύγχυση.. Αν όμως δεν αναλωνόμασταν στο να προσπαθούμε να συνδυάσουμε τους δύο τόσο διαφορετικού εαυτούς και συνειδητοποιούσαμε ότι είμαστε μια ολότητα, που λειτουργεί αρμονικά μόνο όταν τα στοιχεία που την αποτελούν συνεργάζονται αρμονικά, μόνο τότε δεν θα χρειαζόταν να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, γιατί πολύ απλά δεν θα υπήρχε τέτοιο ερώτημα, ούτε και κρίση να αντιμετωπίσουμε..'Οσα συμβαίνουν αυτό τον καιρό γίνονται για να μας ξυπνήσουν, να μας αναγκάσουν να αποβάλλουμε τις αντιλήψεις που μας οδήγησαν σε αυτή την κρίση.. να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να ασχολούμαστε πλέον μόνο με την ύλη και τις ανάγκες της, ούτε όμως να μιλάμε και για πνευματικότητα πίσω από κλειστές πόρτες, κλειστές οργανώσεις και δυστυχώς κλειστές καρδιές.. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ΕΝΑ, και να βιώσουμε την αληθινή ουσία της ύπαρξής μας, που δεν βρίσκεται πουθενά αλλού παρά εκεί μέσα.. μέσα μας.. και μέσα στα μάτια αυτού που έχουμε απέναντί μας.. Ας βγούμε λοιπόν έξω και ας ζήσουμε.. αληθινά όμως αυτή την φορά...  Ελένη Θεοδωροπούλου

***

Ο συνεργάτης μας Βασίλης Σαρρής επισημαίνει ως μια ακόμη ματιά στο θέμα που έχει τεθεί προς συζήτηση το παρακάτω απόσπασμα από συνέντευξη του Τομ Στόππαρντ στον Φώτη Απέργη για το 7 της Ελευθεροτυπίας:  

"-Το μεγάλο θέμα αυτόν τον καιρό είναι η διεθνής κρίση. Πιστεύετε ότι είναι μόνο οικονομική ή δείχνει και κάτι βαθύτερο;

- Υπάρχουν ασφαλώς βαθύτερες κοινωνικές αιτίες. Η κρίση δείχνει πως δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα. Κάποτε έρχεται οπωσδήποτε ο λογαριασμός. Αισθάνομαι ότι ζούμε το τέλος της θρησκείας του κεφαλαίου. Της πίστης ότι τα χρήματα θα φέρουν χρήματα. Οι άνθρωποι που είχαν βαθύτερα αναμιχθεί, που υπήρξαν οι ιερείς αυτής της συναρπαστικής θρησκείας, πίστευαν ότι τα περισσότερα χρήματα θα τα γευτούν οι ίδιοι κι ότι αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Στο βάθος του χρόνου η κρίση αυτή θα αποβεί χρήσιμη καθώς μας θυμίζει ότι οι αληθινές αξίες υπάρχουν στον απτό κόσμο, στο χώμα και το νερό, όχι στο αφηρημένο οικοδόμημα..."

Από etarcos @ Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011 8:22 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: πνευματική κρίση , οικονομικη κριση , πνευματικότητα , ευκαιρίες , ένα

Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, όποια φενακισμένη ηθική τάξη (εθνική, θρησκευτική, φυλετική, πολιτική, κρατική, επαναστατική) και αν υπηρετεί, όποιον απάνθρωπο ύμνο κι αν τραγουδά, όποια απάνθρωπη σημαία κι αν ανεμίζει στο φλάμπουρό της (γιατί κάθε σημαία και κάθε ύμνος είναι ομολογίες απανθρωπιάς). Κάθε πολιτική πρόταση που θεωρεί τη βία αναγκαίο κακό προβλέπει για τους υποστηριχτές της την πειθαναγκαστική υποταγή στην κτηνωδία - και η λεγόμενη «αντιβία» πάντοτε υπηρέτησε και ενίσχυσε την πρωτεύουσα βία την οποία υποτίθεται πως αντιμαχόταν. Καμιά αληθινά αντισυστημική αντιπρόταση δεν μπορεί να στηρίζεται στη βία, διότι κάθε πολιτική βία είναι μια βαθύτατη συστημική επιβεβαίωση. Ελευθερία εν τρόμω και εν φόνω δεν υφίσταται ...; Ούτε υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» νεκροί: το αίμα είναι πάντοτε κηλίδα και ποτέ λεκές.

Διάφοροι, συνήθως προγραμματικά αγράμματοι, θεωρούν τη μη βία «ανιστορικό» πρόταγμα ...; Σύμφωνα με τη συλλογιστική τους, εξίσου «ανιστορικό» είναι και το πρόταγμα της μη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ο Χένρι Ντέιβιντ Θορό, ο Ερρίκος Ντινάν, ο Λέων Τολστόι, ο Μαχάτμα Γκάντι, ο Αλβέρτος Σβάιτσερ, η Σόφι Σολ, ο Πρίμο Λέβι, η Ζερμέν Τιγιόν, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Νέλσον Μαντέλα, ο Τζον Λένον, η Ρέιτσελ Κόρι, ο Χραντ Ντικ, οι αντιρρησίες συνείδησης, οι εθελοντές των ανθρωπιστικών οργανώσεων και χιλιάδες άλλοι μάς δίνουν με τη σκέψη τους και με τη ζωή τους μια σαφή αντιπρόταση στην αλληλοτροφοδοτούμενη κτηνωδία της βίας. Ο κόσμος, σε πείσμα των ομοιοκατάληκτων στίχων που μάθαμε να παπαγαλίζουμε, δεν προχωρεί πάντα με φωτιά και με μαχαίρι - προχωράει με την παιδεία, την επιστήμη, τη δημιουργία, την τέχνη, την κοινωνική συμμετοχή και αλληλεγγύη, τον έρωτα ...; Ο Ρουσό, ο Μότσαρτ, ο Βαν Γκογκ, ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ ή ο Γεώργιος Παπανικολάου πάλεψαν για την ανθρωπότητα πολύ περισσότερο από τους λογής μεγαλοφονιάδες που θεώρησαν πως έχουν το δικαίωμα να «ελευθερώσουν» σκοτώνοντας και σφάζοντας. Και ο ήλιος για να γυρίσει δεν «θέλει νεκρούς χιλιάδες να είναι στους τροχούς», μήτε «τους ζωντανούς να δίνουν το αίμα τους». Κάποτε έρχεται η ώρα που μπορούμε να πούμε το αυτονόητο: πως ο ήλιος γυρίζει από μόνος του - και πως όλα τα υπόλοιπα είναι άλλοτε κούφια ταρατατζούμ εθνικών ποιητών κι άλλοτε λάβαρα εν δυνάμει φονιάδων.

http://politikiviadiapyron.wordpress.com/

Από etarcos @ Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010 11:30 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αντι βία , πολιτικη βια , μη βία , φασισμος

Φίλες και Φίλοι Πολίτες
Είμαστε σήμερα λίγοι απλοί πολίτες, αλλά πιστεύουμε ότι αύριο θα γίνουμε πολλοί. Κοινό στοιχείο που μας ενώνει, είναι η ανησυχία  για τα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν στο ισχύον σύστημα άσκησης της πολιτικής εξουσίας και η αίσθηση της ανάγκης ότι πρέπει να κάνουμε κάτι και μείς και να μη περιοριζόμαστε μόνο στις διαπιστώσεις των προβλημάτων.

Α. Σύνοψη - Προοίμιο

Διαπιστώσεις για την κρίση του πολιτικού  συστήματος της Αντιπροσωπευτικής  Δημοκρατίας, σε όλες τις χώρες γενικά και στη χώρα μας ειδικότερα, έχουν γίνει πολλές και από πολλούς. Είναι αρκετές, δεν χρειάζονται περισσότερες.
Εκείνο που χρειάζεται είναι να κατανοήσουμε τη βαθύτερη, την πραγματική αιτία της κρίσης, για να κάνουμε εκείνες τις  συνταγματικές και νομοθετικές αλλαγές που θα την ακυρώσουν.  
Οι κρατούσες απόψεις για την αιτία της κρίσης δεν είναι πολλές. Ουσιαστικά περιορίζονται σε μία. Στην άποψη ότι η κρίση οφείλεται στις λανθασμένες επιλογές ηγετών που κάνουμε εμείς οι απλοί πολίτες. Αιτία δε των λανθασμένων επιλογών είναι,  κατά την άποψη των περισσοτέρων ειδημόνων και απλών πολιτών, « η χαμηλή μέση κατά κεφαλή, πνευματική και ηθική, καλλιέργεια των πολιτών»
Εμείς δεν πιστεύουμε ότι αυτή είναι η αιτία. Πιστεύουμε ότι η πραγματική αιτία της κρίσης βρίσκεται στα εγγενή  χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος. Ακόμη πιστεύουμε ότι «η χαμηλή κατά κεφαλή καλλιέργεια», που πράγματι υπάρχει, οφείλεται και αυτή στην ίδια αιτία, στα εγγενή χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος.
Το έργο για έξοδο από την κρίση, που παίζεται συνέχεια από τους άρχοντες /αντιπρόσωπους μας με τίτλο: «φύγετε σεις που μας καταστρέψατε για να έρθουμε εμείς και να σωθούμε», μας κούρασε και έπαψε να μαςενδιαφέρει.
Η προσδοκία μας να επιλέξουμε έναν ηγέτη / μεσσία, που με τις μεγάλες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις του θα μας λυτρώσει, μας απογοήτευσε γιατί αποδείχθηκε στην πράξη ότι είναι μια πολύ μικρών πιθανοτήτων προσδοκία.
Υπάρχει κάποια άλλη λύση ;
Είναι πολλοί ειδήμονες, ιδίως ξένοι,  που υποστηρίζουν ότι η υπέρβαση της κρίσης μπορεί να γίνει μόνο με τον προσανατολισμό των  σημερινών αντιπροσωπευτικών Δημοκρατιών στις αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.  Της Δημοκρατίας που  ''ξεχάστηκε'' όταν τα κράτη έπαψαν να είναι κράτη-πόλεις στα οποία ήταν εφικτή, λόγω του μικρού μεγέθους τους, η  συγκέντρωση όλων των πολιτών στην Πνύκα για αμφιενεργή ενημέρωση και λήψη αποφάσεων με δημοψηφίσματα.
Σήμερα όμως, χάρη στην τεχνολογία, αυτή η δυνατότητα υπάρχει ανεξάρτητα αν το κράτος είναι μεγάλο ή μικρό. « Σήμερα όλος ο κόσμος έγινε ένα χωριό», στο οποίο οι πολίτες μπορούν:

Σήμερα μπορεί να ξαναγεννηθεί: η κουλτούρα της Πόλης -Κράτους και να λειτουργήσει ένα πολίτευμα Άμεσης Δημοκρατίας, προσαρμοσμένο στα δεδομένα του 21ου αιώνα.  
Στις σελίδες που ακολουθούν , ίσως βρεις απλές και κατανοητές  απόψεις για τα βασικά χαρακτηριστικά της κρίσης, την πραγματική αιτία της  και  τον τρόπο υπέρβασης της Ίσως συμφωνήσεις και εσύ ότι «και ένα  ψηφιακό δημοψήφισμα αν γινόταν το χρόνο, θα ήταν αρκετό για να οδηγήσει σταδιακά στην οριστική υπέρβαση της κρίσης».

Β. Η κρίση και η αντιμετώπιση της

Στα πλαίσια των ανωτέρω  κινήτρων και πεποιθήσεων, θέτουμε υπόψη σας  τα ακόλουθα:
 
1.Το πρόβλημα
Βασικό χαρακτηριστικό της υπάρχουσας κρίσης, στη χώρα μας αλλά σε πολλές άλλες, είναι η υποβάθμιση της ευθύνης και ειλικρίνειας και η γιγάντωση της ιδιοτέλειας και ανειλικρίνειας των πολιτικών, των αντιπροσώπων γενικότερα, αλλά και των πολιτών.
Η ταύτιση της δημόσιας και της ατομικής ζωής που υπήρχε στους πολίτες της γνήσιας δημοκρατίας, της  Αθηναϊκής Δημοκρατίας, δεν υπάρχει πια. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών σήμερα ενδιαφέρεται μόνο για την ατομική ζωή του, και αδιαφορεί για τη δημόσια η οποία διαμορφώνεται και ελέγχεται όχι από τους πολίτες,  αλλά από τους κάθε μορφής αντιπροσώπους μας, που υποτίθεται ότι τους επιλέγουμε ελεύθερα. Στην πραγματικότητα όμως δεν τους επιλέγουμε ελεύθερα αλλά έντονα χειραγωγημένα από τους λίγους που κατά  βάθος ασκούν την εξουσία. Αυτοί οι λίγοι είναι εκείνοι που ελέγχουν: τα ΜΜΕ, την οικονομία, τους κομματικούς μηχανισμούς καθώς και τα μικρά αλλά δυναμικά υποσύνολα πολιτών τα οποία προστατεύουν  συντεχνιακά, ή άλλα συμφέροντα .
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, στους μεν πολίτες υποβαθμίσθηκε η γνώση, το ενδιαφέρον και η ευθύνη για τη δημόσια ζωή, στους δε λίγους  της εξουσίας αναπτύχθηκε  η  ιδιοτέλεια και η αλαζονεία του ηγεμόνα και του πρίγκιπα. Οι λίγες εξαιρέσεις δεν ακυρώνουν αυτόν τον κανόνα. 
Η ουσιαστική ακύρωσης κάθε εξουσίας των πολιτών, έχει οδηγήσει στον μετασχηματισμό του πολιτεύματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας σε ένα πολίτευμα « εκλεγμένης ολιγαρχίας», με έντονο το στοιχείο της κληρονομικής εξουσίας.

2. Η αιτία της κρίσης.
Βαθύτερη αιτία αυτής της κρίσης είναι η  αποψίλωση της εξουσίας από τους φυσικούς ιδιοκτήτες εξουσίας, τους  πολίτες και η συγκέντρωση της στους λίγους. Μια αποψίλωση  που δεν γίνεται  με παράβαση του γράμματος των θεσμών, αλλά με κατάφορη παράβαση του πνεύματος αυτών.
Πράγματι, αντίθετα προς το πνεύμα των θεσμών, κορυφαίο όργανο εξουσίας στην πράξη δεν είναι σήμερα το Κοινοβούλιο, αλλά η Κυβέρνηση, αν όχι μονάχα  ο Πρωθυπουργός. Πράγματι, πολιτικοί και ειδήμονες διακηρύττουν σήμερα, χωρίς προβληματισμούς και αναστολές, ότι στις εκλογές οι πολίτες επιλέγουν Πρωθυπουργό και όχι Κοινοβούλιο.
Αυτή όμως η υπερβολική συγκέντρωση της εξουσίας, νομοτελειακά οδηγεί στην υποβάθμιση της ευθύνης και στη γιγάντωση της ιδιοτέλειας,  των πολιτικών αλλά και των πολιτών· οδηγεί στην αύξηση της κοινωνικής εντροπίας και στο θάνατο της δημοκρατίας αν όχι στο θάνατο των ίδιων των κοινωνικών συστημάτων.

3. Η ριζική αντιμετώπιση της κρίσης
Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι για να αντιμετωπισθεί η κρίση, απαιτείται να αυξηθεί η εξουσία που ασκούν σήμερα οι πολίτες. Η κρατούσα αντίληψη ότι οι πολίτες έχουν εξουσία, αλλά δεν μπορούν στην πράξη να την ασκούν, αποτελεί λογική και ηθική αντίφαση.
Οι  άνθρωποι ως σύνολο (set) επιλέγουν και θα επιλέγουν τις βέλτιστες για την επιβίωση τους λύσεις, που είναι εφικτές σε ένα δεδομένο  φυσικό ή κοινωνικό  περιβάλλον. Αυτή η φυσική νομοτέλεια ελάχιστα επηρεάζεται - και ασφαλώς δεν ανατρέπεται - μόνο με προγράμματα παιδείας και καλλιέργειας των ανθρώπων. Πραγματική παιδεία υπάρχει μόνο σε γνήσιο δημοκρατικό περιβάλλον.
Η σημερινή  γνωστή  κατάσταση που επικρατεί στην παιδεία,  κατά βάθος οφείλεται  στο ότι στις σπουδαστικές κοινότητες, και στην κοινωνία  δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.
Αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι: η  χαμηλή ηθική καλλιέργεια δεν είναι η αιτία αλλά το  αποτέλεσμα της κρίσης.
Η αντιμετώπιση της κρίσης συνεπώς, απαιτεί πρωτίστως αλλαγές των θεσμών ώστε να ακυρωθεί η βαθύτερη αιτία της κρίσης, και να θωρακισθεί το πολίτευμα από φαινόμενα μετάπτωσης του σε ένα ολιγαρχικό πολίτευμα με το όνομα δημοκρατία.   
Η επιτυχής επιλογή ικανών και ηθικών αρχόντων αποτελεί σημαντικό παράγοντα υπέρβασης της κρίσης, αλλά σε κάθε περίπτωση τον δεύτερο παράγοντα. Οι εγγενείς αδυναμίες του συστήματος υπερισχύουν των καλών προθέσεων και ακυρώνουν τις προσπάθειες υπέρβασης της κρίσης, που ασφαλώς έγιναν και θα γίνονται από κάποιους, λίγους, άρχοντες.
Οι άρχοντες που έχουν καλές, αλλά αντίθετες με τα συμφέροντα του συστήματος προθέσεις, απορρίπτονται από το ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Είναι καιρός να πάψουμε «να ζητάμε την αλήθεια στης χαλιμάς τα παραμύθια».
 
4.Η στρατηγική υπέρβασης της κρίσης
Η ακύρωση της πραγματικής αιτίας της κρίσης μπορεί να πραγματοποιηθεί με τη διεύρυνση των σημερινών πολιτευμάτων κοινοβουλευτισμού προς την κατεύθυνση της αρχαιοελληνικής, της άμεσης, δημοκρατίας. Μια διεύρυνση που θα είναι προσανατολισμένη στις αρχές της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας, αλλά και προσαρμοσμένη στις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και τεχνολογικές συνθήκες του 21ου  αιώνα. Όχημα για αυτή τη διεύρυνση είναι η νέα ψηφιακή τεχνολογία των αμφιενεργών δικτύων· η τεχνολογία του Ιντερνέτ.
Η στρατηγική αυτή προϋποθέτει να κατανοηθεί ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη για να γίνουν οι ακόλουθες αλλαγές στις αντιλήψεις των πολιτών και στους θεσμούς της πολιτείας:

Με την στρατηγική αυτή θα επιτευχθεί ο σταδιακός μετασχηματισμός της σημερινής κοινωνίας των οπαδών σε κοινωνία των πολιτών και της σημερινής κουλτούρας του πολέμου σε κουλτούρα της ειρήνης .
Οι απλοί άνθρωποι γνωρίζουν αυτή τη στρατηγική και την διατυπώνουν με δωρική λιτότητα στο λαϊκό απόφθεγμα : «το αγώγι ξυπνάει τον αγωγιάτη».

5. Οι θεσμοί διεύρυνσης της δημοκρατίας
Η διεύρυνση της δημοκρατίας δεν αποτελεί μία γενική και αόριστη πολιτική, που συνήθως υπόσχονται οι πολιτικοί. Αποτελεί μία σαφή πολιτική που στηρίζεται στους ακόλουθους τέσσερες βασικούς θεσμούς:

Έχουμε επίγνωση ότι οι παραπάνω σκέψεις θεωρούνται από την πλειοψηφία των πολιτών ευγενικές αλλά στην πράξη ανεφάρμοστες. Έχουμε επίγνωση ότι  η συντριπτική  πλειοψηφία των πολιτικών  πιστεύει ότι η υπέρβαση της κρίσης μπορεί μόνο να  πραγματοποιηθεί με την εκλογή  ενός Μεσσία, ο οποίος  με τις μεγάλες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις του, θα μας βγάλει από την κρίση και θα μας λυτρώσει.
Εμείς αυτό δεν το πιστεύομε.
Εμείς πιστεύουμε πως η λύτρωση δεν θα έλθει από ένα τέτοιο Μεσσία, αλλά και αν έλθει  θα είναι πρόσκαιρη. Η λύτρωση θα έλθει μόνο όταν οι άνθρωποι πιστέψουν ότι ο πραγματικός Μεσσίας  βρίσκεται στη βούληση, στη στοχαστική σοφία,  και στην πραγματική εξουσία και την ευθύνη των πολιτών· όταν οι άνθρωποι πιστέψουν στον  «Πολίτη - Μεσσία» που δεν χρειάζεται να τον χειροκροτούν,  να τον επευφημούν και να τον ραίνουν με λουλούδια.

Γ. Καταστατικοί κανόνες του συνδέσμου των φίλων της ΨΑΔ

1.Ο σκοπός του συνδέσμου
Οι φίλοι της ΨΑΔ  δεν είναι και δεν  σκοπεύουν να γίνουν ένα ακόμη πολιτικό κόμμα.
Οι φίλοι της ΨΑΔ είναι ένας άτυπος σύνδεσμος απλών πολιτών που  επιδιώκουν να κάνουν γνωστές τις ιδέες περί ΨΑΔ, σε όσο γίνεται περισσότερους πολίτες, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτών  που έχουν ή διεκδικούν το τιμητικό αξίωμα του αντιπροσώπου μας.

2. Η λειτουργία του συνδέσμου.
Ο σύνδεσμος θα λειτουργεί  σε «ψηφιακό χώρο και χρόνο», που σημαίνει ότι η αμφιενεργή επικοινωνία,  η διαβούλευση και οι ψηφοφορίες των μελών του θα πραγματοποιούνται με μέσα της ψηφιακής τεχνολογίας του Ιντερνέτ. Λόγω του ψηφιακού τρόπου λειτουργίας, ο σύνδεσμος δεν διαθέτει γραφεία, και δεν πραγματοποιεί συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα η δαπάνη λειτουργίας του να είναι αμελητέα.
Ο σύνδεσμος θα έχει: ένα e-mail,  μια  ιστοσελίδα  και ένα ιστολόγιο, για την δημοσιοποίηση των ιδεών και των προτάσεων του,  καθώς και αυτών του κάθε πολίτη.
Το κόστος δημιουργίας και λειτουργίας αυτών των ψηφιακών μέσων επικοινωνίας είναι μικρό και μπορεί να αντιμετωπισθεί, από μια ομάδα απλών πολιτών
Η αναδημοσίευση των πληροφοριών από τους ιστότοπους του συνδέσμου είναι επιθυμητή και ελεύθερη.

3. Εγγραφή στον ηλεκτρονικό κατάλογο των φίλων - Ψηφιακή υπογραφή της διακήρυξης.
Η «ψηφιακή υπογραφή» της διακήρυξης δεν αποτελεί μια πράξη επίσημης υπογραφής.  Αποτελεί μια απλή πράξη ευέλικτης και σύντομης δήλωσης/γνωστοποίησης ενός πολίτη,  ότι συμφωνεί με τις γενικές αρχές της παρούσης διακήρυξης.
Όσοι Έλληνες ή/και αλλοδαποί πολίτες : (1) Συμφωνούν στα βασικά σημεία της παρούσης και (2) Δεσμεύονται να χρησιμοποιούν τον σύνδεσμο για την προώθηση μόνο των ιδεών της ΨΑΔ και όχι των επιδιώξεων πολιτικών κομμάτων ή άλλων οργανώσεων, τους παρακαλούμε να την «υπογράψουν ψηφιακά». Η ψηφιακή υπογραφή πραγματοποιείται : είτε με τον μηχανισμό ηλεκτρονικής υπογραφής της ιστοσελίδας www.dd--democracy.gr , είτε με την αποστολή ενός e-mail, στη διεύθυνση dddemoc@otenet.gr, στο οποίο αναγράφονται: (α) Η φράση «Συμφωνώ με τις γενικές αρχές της διακήρυξης » και (β) Τα στοιχεία του αποστέλλοντος: Επώνυμο, όνομα, τόπο διαμονής και προαιρετικά το επάγγελμα/ την ιδιότητα του (Αγρότης, Εργάτης, Δάσκαλος, Καθηγητής, Σπουδαστής κλπ)  
Όσοι δεν έχουν δικό τους e-mail μπορούν να στέλνουν το μήνυμα αυτό από τον υπολογιστή κάποιου φίλου τους .
Η «εγγραφή» στον σύνδεσμο,  βουλευτών και πολιτικών, θεωρείται τιμητική και επιδιωκτέα,  υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι οι εγγραφόμενοι συμφωνούν με τις αρχές της Διακήρυξης και ιδιαίτερα με   τα αναφερόμενα στις παραγράφους Γ1, 3 και 7 αυτής. Σε τέτοιες περιπτώσεις ως επάγγελμα/ιδιότητα θα καταχωρούνται τα στοιχεία που έχει ο εγγραφόμενος, όχι ως πολιτικός αλλά ως πολίτης.  
Οι «υπογράφοντες ψηφιακά»  εγγράφονται αυτομάτως στον ηλεκτρονικό  κατάλογο  των  φίλων της ΨΑΔ, με αλφαβητική σειρά και ανεξάρτητα από την ημερομηνία υπογραφής .  
Ο κατάλογος  θα αναρτάται στην ιστοσελίδα του συνδέσμου, ώστε να γίνεται γνωστή  η έκταση αποδοχής αυτών των ιδεών.
Αυτή η εγγραφή  και δημοσιοποίηση, που προφανώς αποβλέπει στη διάδοση των ιδεών της ΨΑΔ, είναι  και η μοναδική ηθική βοήθεια που ζητείται. Οι φίλοι της ΨΑΔ δεν έχουν άλλη, οικονομική, ή  κάποιας άλλης μορφής, υποχρέωση.
  
4. Δικαιώματα των μελών του συνδέσμου
Τα μέλη του συνδέσμου έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στις  ψηφιακές, ενημερώσεις, διαβουλεύσεις και ψηφοφορίες , που θα γίνονται προκειμένου να διαμορφωθούν συγκεκριμένες και αναλυτικές προτάσεις εφαρμογής των ιδεών της ΨΑΔ. 

5. Διοίκηση
Ο σύνδεσμος θα διοικείται συλλογικά από το σύνολο των μελών του και η αμοιβαία ενημέρωση, διαβούλευση, και ψηφοφορίες για τη λήψη των αποφάσεων, θα πραγματοποιούνται μόνο ψηφιακά.

6. Εκπροσώπηση
Ο σύνδεσμος θα εκπροσωπείται από τον Εκτελεστικό Γραμματέα του  ο οποίος αναδεικνύεται με κλήρωση μεταξύ όλων των μελών του που επιθυμούν να αναλάβουν καθήκοντα εκτελεστικού γραμματέα.
Η θητεία του εκτελεστικού γραμματέα είναι μονοετής.  Η άσκηση καθηκόντων για περισσότερες από μία θητείες επιτρέπεται τηρουμένης της  αρχής της κυκλικής εναλλαγής μεταξύ των επιθυμούντων

7. Ποινές, Ψηφιακός Οστρακισμός
Στις περιπτώσεις που διαπιστωθεί ότι η συμπεριφορά του εκτελεστικού γραμματέα ή  κάποιου μέλους του  συνδέσμου, είναι ασύμβατη με τις αρχές της παρούσης, τότε  διαγράφεται από τον σύνδεσμο  με τη διαδικασία του «ψηφιακού οστρακισμού». Κατά τη διαδικασία αυτή τα μέλη αποστέλλουν στο σύνδεσμο email με το όνομα εκείνου που κρίνουν ότι πρέπει να διαγραφεί. Αν υπάρχει πρόταση διαγραφής από το 30%  των μελών, τότε το μέλος διαγράφεται οριστικά και  χωρίς άλλες διαδικασίες έφεσης . 
Η διαγραφή με ψηφιακό οστρακισμό είναι και η μοναδική ποινή που επιβάλλει ο σύνδεσμος σε μέλος του. Για τις άλλες παραβάσεις των μελών εφαρμόζονται οι νόμοι της πολιτείας

8.Η αντιμετώπιση της κρίσιμης δραστηριότητας.
Είναι προφανές ότι η  επιτυχία της προσπάθειας μας ταυτίζεται με την έκταση προώθησης και αποδοχής των  ιδεών της  ΨΑΔ  στους πολίτες. 
Είναι όμως γνωστό ότι αυτή η προσπάθεια πολύ δύσκολα θα γίνει από τα σημερινά συμβατικά ΜΜΕ,  για δυο κυρίως αιτίες : (1) Διότι στην πλειονότητα των ανθρώπων υπάρχει η καθεστηκυία αντίληψη ότι «αυτά καλά είναι αλλά δεν γίνονται» και (2)Διότι οι ιδέες  της ΨΑΔ  συγκρούονται με τα συμφέροντα του κατεστημένου.
Συνεπώς ο μόνος αποτελεσματικός στην πράξη τρόπος, είναι η προώθηση αυτών των ιδεών από μας τους ίδιους τους πολίτες.  
Τι όμως έχει αλλάξει, για να μπορούν οι πολίτες να ελπίζουν ότι θα τα καταφέρουν , αν και δεν διαθέτουν χρήματα, εφημερίδες και σταθμούς τηλεόρασης ;
Αυτό που έχει αλλάξει  είναι η  παρουσία μίας νέας τεχνολογίας, που δίνει οικονομική και λειτουργική δυνατότητα να αποκτήσουν το δικό τους «ψηφιακό ΜΜΕ» πολλοί άνθρωποι, των οποίων οι οικονομικές δυνατότητες και οι γνώσεις είναι μικρές· αυτές του απλού πολίτη.
Ασφαλώς και γνωρίζετε ότι άρχισε ήδη και στη χώρα μας η αντικατάσταση: Των εφημερίδων και τα περιοδικών με  ιστοσελίδες και ιστολόγια (Websites, Blogs). Των  τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών  με ιστότοπους του Ιντερνέτ (Web TV, Web Radio). Των βιβλίων με ψηφιακά βιβλία. Εκτιμάται ότι σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν  200  χιλιάδες περίπου  ιστοσελίδες (ηλεκτρονικά περιοδικά) και 40 χιλιάδες περίπου ιστολόγια.(ο ακριβής αριθμός τους δεν είναι γνωστός, γιατί  η  λειτουργία τους δεν υπόκειται σε κάποια έγκριση  ή άδεια).
Πόσοι τέτοιοι ιστότοποι  θα υπάρχουν αύριο ;
Είναι  βέβαιο ότι οι πολίτες του κοντινού μέλλοντος, δεν θα χρησιμοποιούν, ή θα χρησιμοποιούν  ελάχιστα,  εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία και  τηλεοπτικούς ή ραδιοφωνικούς σταθμούς, της σημερινής μορφής και τεχνολογίας.
Αυτές οι προοπτικές  είναι οι σύμμαχοι της προσπάθειας  μας και η βαθύτερη έννοια του όρου «Ψηφιακή Δημοκρατία»

Οι ιδέες της ΨΑΔ στο διεθνές περιβάλλον
Οι ιδέες της ΨΑΔ είναι τέκνο της δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος, που  μεγαλώνει στις συνθήκες του 21ου αιώνα.
Κληρονόμοι του αρχαιοελληνικού πνεύματος είναι όλοι οι άνθρωποι του κόσμου και όχι μόνο εμείς οι Έλληνες ή κάποια μικρή ομάδα από μας.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ιδέες  περί ΨΑΔ  ( Digital Direct Democracy DDD, με επιλεγείσα από τον σύνδεσμο συντομογραφία  dddemoc ), προωθούνται από απλούς πολίτες και πνευματικά ιδρύματα  πολλών Χωρών όπως είναι: η Αγγλία, ο Καναδάς, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και άλλες.  Από τα πνευματικά ιδρύματα πιο γνωστό για τις προσπάθειες του είναι το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα.

Προοπτικές του Συνδέσμου
Η κυκλοφορία της  παρούσης Διακήρυξης, δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή δημιουργίας προτάσεων για ΨΑΔ.
Η λίστα των φίλων της ΨΑΔ , δεν κλείνει αλλά ανοίγει με τη  σημερινή λίστα των 44 πολιτών.
Αν πιστέψουμε στην ηθική και λογική αρχή ότι «Δημοκρατία σημαίνει ισότητα όλων των πολιτών στα δικαιώματα αλλά και τις υποχρεώσεις», τότε και μόνο τότε, οι φίλοι της ΨΑΔ  θα αυξηθούν και θα γίνουν το ποτάμι υπέρβασης της κρίσης.       
Αν δε συμβεί αυτό, τότε η  παρούσα Διακήρυξη θα αποτελέσει  ένα ακόμη κείμενο ευγενικών αλλά  χωρίς πρακτική αξία προτάσεων.

ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ : http://www.facebook.com/home.php?sk=group_158234477575927
ΚΙΝΗΣΗ ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ :http://www.facebook.com/home.php?sk=group_216977454991863

http://www.dd-democracy.gr/statement.asp

 

Από etarcos @ Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010 6:55 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: διεύρυνση δημοκρατίας , ηθική καλλιέργεια , συνταγματικές αλλαγές , ψηφιακή δημοκρατία , άμεση δημοκρατία , κριση

 

 

Πριν κρίνουμε και σχολιάσουμε τις σημερινή κατάσταση των νέων θα πρέπει να απαντήσουμε σε κάποια καίρια ερωτήματα που αφορούν τους γονείς, τους παιδαγωγούς  και την κοινωνία γενικότερα.

 

Τι διδάσκουμε τους νέους, όχι με όσα τους λέμε, αλλά με όσα πράττουμε; Ποια είναι η συνέπεια του παραδείγματος μας μ' αυτά που διακηρύττουμε; Τι κρύβεται πίσω από το προσωπείο κάποιων ωχρών ιδεών που προπαγανδίζουμε; Ποιοι είναι οι δάσκαλοι της αρετής που μπορούν να καθοδηγήσουν σήμερα τους νέους; Ποια είναι τα πρότυπα, οι αξίες ζωής που θέλουμε να τους εφοδιάσουμε; Εμείς οι ίδιοι τις έχουμε αφομοιώσει, και με τι αποτέλεσμα; ( εδώ αναφερόμαστε τόσο στις φανερές, έκδηλες αξίες όσο και στις υπόγειες και γι' αυτό πιο ισχυρές ).  Ποια είναι η κατάσταση της κοινωνίας που τους κληροδοτούμε; Τι υπάρχει το σαθρό, το υποκριτικό και το ψεύτικο στην κοινωνία μας, που θα ήταν σωστό να αμφισβητηθεί και να διορθωθεί από τους νέους και τι, αντίθετα, γνήσιο και πολύτιμο για να διαφυλαχτεί; Μπορούν τα δικά μας πρότυπα κατανόησης του κόσμου και δράσης μέσα σ' αυτόν να είναι εξίσου λειτουργικά σήμερα, που τα πάντα αλλάζουν γύρω μας με ραγδαίους ρυθμούς;

Δυστυχώς, πολύ συχνά, αναλαμβάνουμε τον ρόλο του κατηχητή, του δασκάλου και του αυστηρού κριτή της συμπεριφοράς των νέων, χωρίς να έχουμε αναρωτηθεί αρκετά, στοχαστεί και κάνει την απαραίτητη αυτοκριτική πάνω σ' αυτά τα σημαντικά ερωτήματα

Κάθε κοινωνία ενδιαφέρεται ζωηρά για την κατήχηση των νέων. Η οικογένεια είναι το συνηθισμένο όργανο γι' αυτό που ονομάζεται κοινωνικοποίηση, δηλαδή το να χειραγωγηθεί κάθε νέος, έτσι ώστε να συμπεριφερθεί και να βιώσει με ουσιαστικά τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρονται και βιώνουν οι αρχαιότεροι. Η οικογένεια, έτσι, προωθεί τον κομφορμισμό, την υπακοή, την ευυποληψία, το φόβο για την αποτυχία. Σκοπός της μάθησης και της εκπαίδευσης δεν είναι μόνον η καλή προσαρμογή στο φυσικό και ιστορικό περιβάλλον, αλλά και η δυνατότητα να παρέχουν τα μέσα για την τροποποίηση, τον εμπλουτισμό και την αναμόρφωση του περιβάλλοντος, ούτως ώστε να ικανοποιούνται οι νέες ανάγκες και επιδιώξεις. Η εκπαίδευση, λοιπόν, εκπληρώνει την αποστολή της όταν μας επιτρέπει να αλλάζουμε το ρεύμα της ιστορίας, να εγκαινιάζουμε μιαν άλλη αντίληψη των πραγμάτων, μιαν άλλη ευαισθησία, άλλες συμπεριφορές, άλλες κοσμολογικές ιδέες. Από τροφό του πνεύματος η παιδεία μπορεί να μετατραπεί σε δυνάστη, όταν αποκρυσταλλώνεται σε άψυχα σχήματα και αντιστέκεται πεισματικά σε κάθε αλλαγή και ανανέωση. Με επιβαλλόμενη κλίμακα αξιών, με κάθε λογής κανόνες, παραγγέλματα και κηρύγματα χτίζεται ένα καλά περιχαρακωμένο φρούριο, μέσα στο οποίο επιδιώκεται να φυλακιστεί το πνεύμα των νέων. Μέσα από την μίμηση, την αποστήθιση και την μηχανική επανάληψη καταγράφονται βαθιά στο νου των νέων χρήσιμες πληροφορίες, αλλά και προλήψεις, δεισιδαιμονίες και τετριμμένες αλήθειες που θα κατευθύνουν στο μέλλον την συμπεριφορά τους. Κάθε παρέκκλιση από το μεγάλο ρεύμα αντιμετωπίζεται με ειρωνεία και εχθρότητα από το περιβάλλον, ενώ αυτόματα γεννά  συναισθήματα ενοχής και άγχος τιμωρίας στον «παραβάτη».

Όσοι έχουν υποστεί τον βιασμό της ανελεύθερης, ετερόφωτης και ανεύθυνης εκπαίδευσης γίνονται με τη σειρά τους δογματικοί γονείς, πείσμωνες και αδιάλλακτοι. Αποφαίνονται με αποφθέγματα και εντυπωσιακές φράσεις. Δεν μπορεί κανείς να τους αντιμιλήσει, δεν επιτρέπουν διαφωνίες. Επειδή δεν αισθάνονται την παραμικρή αμφιβολία για όσα υποστηρίζουν, γίνονται οι ίδιοι θύματα της απολυτότητας  και της ακαμψίας τους. Απορρίπτουν προκαταβολικά κάθε αντίθετη άποψη ως ανάξιας λόγου ή γελοίας και αν η άποψη αυτή τύχει να έχει αιχμές που τις φοβούνται, μαίνονται και την αντιμετωπίζουν ως εγκληματική και ολέθρια.

Στον αντίποδα αυτών των γονέων, αλλά με εξίσου καταστροφικά αποτελέσματα συναντάμε εκείνους τους δήθεν προοδευτικούς γονείς, πάντα πολύ απασχολημένους, που για να καλύψουν την έλλειψη ουσιαστικής μέριμνας και φροντίδας για τα παιδιά , τους προσφέρουν ανεξέλεγκτη ελευθερία και άφθονη παροχή υλικών αγαθών. Αν ο αυταρχισμός συντρίβει την προσωπικότητα του νέου, η ανεύθυνη και άμεση ικανοποίηση των παρορμητικών αναγκών του, χωρίς διάκριση, του στερεί την απαραίτητη αυτοπειθαρχία και τον οδηγεί σε σίγουρες απογοητεύσεις.

                                             Οι νέοι βλέποντας από τη μια πλευρά τις κλούβες και τα κλούβια ιδανικά και την ουσιαστική εγκατάλειψη από την άλλη, προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να αποδράσουν και να βρουν απεγνωσμένα  κάποιο στήριγμα. Το σχολείο είναι όλο και λιγότερο σχόλη, χαρά της γνώσης και περιπέτεια της μάθησης. Η παιδεία, σήμερα αντιμετωπίζεται ως εναγώνια επένδυση για τα μελλοντικά οικονομικά οφέλη. Η εργασία, που άλλοτε ήταν υπόθεση ζωής, χαρά ζωής,  γίνεται προϊόν που διατιμάται όπως άλλα προϊόντα, σύμφωνα με το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Όλα μπαίνουν στην ίδια μοίρα : το υλικό, το εργαλείο εργασίας και ο άνθρωπος. Με την εξέλιξη προς νέες μορφές παραγωγικής εργασίας όχι μόνο δεν καταλύσαμε τον αρχαίο θεσμό της δουλείας, αλλά δημιουργήσαμε νέες μορφές. Μορφές που είναι πολύ επικίνδυνες για την ηθική και ψυχική υγεία της κοινωνίας.

Στους κλασσικούς χρόνους η πολιτική  ήταν μέρος της ηθικής και ο πολιτικός ήταν συγχρόνως και παιδαγωγός που οδηγούσε τους πολίτες στο σωστό δρόμο της συλλογικής ζωής για να επιτύχουν την ευτυχία και την αρετή. Στις μέρες μας η πολιτική από το ένα μέρος καπηλεύεται τις ιδέες και από το άλλο πρακτορεύεται τα συμφέροντα. Η πτώση των ειδώλων και των ιδεολογιών, εξ άλλου, συνετέλεσαν σημαντικά στην κρίση της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας.

Η ψυχική επικοινωνία είναι μέρα με τη μέρα πολύ δύσκολη έως ανύπαρκτη, οι γέφυρες που ενώνουν τους ανθρώπους λιγοστές και αβέβαιες, ο δεσμός με τον συνάνθρωπο χαλαρός και τελικά περιττός.    

    Ο άνθρωπος των πόλεων προσπαθεί με διάφορα τεχνάσματα να ξεγελάσει μέσα στο πλήθος και τις ουσίες την απελπιστική μοναξιά του, την χωρίς νόημα ζωή του, την αλλοτριωμένη ύπαρξή του. Η τηλεόραση έχει υποκαταστήσει την οικογενειακή επικοινωνία, ούτως ή άλλως περιορισμένη εξ αιτίας της δουλειάς και των ασχολιών. Δεν είναι φυσικά εδώ η κατάλληλη έδρα και η στιγμή για να κάνουμε μια λεπτομερή κοινωνιολογική ανάλυση της πραγματικότητας που μας περιβάλλει, όμως αυτές οι πολύ αδρές πινελιές είναι απαραίτητες για να μας υπενθυμίσουν το σκηνικό μέσα στο οποίο καλούνται οι νέοι σήμερα να διαδραματίσουν το ρόλο τους. Αν οι μεγαλύτεροι έχουν συμβιβαστεί ή εθελοτυφλούν, μπροστά σ' αυτή τη σκληρή  και άσχημη πραγματικότητα , δεν ισχύει το ίδιο, ευτυχώς και για τους νέους. Η έλλειψη παρωπίδων τους κάνει ευάλωτους  και ασυμβίβαστους.

Μη βρίσκοντας ικανοποιητικές διεξόδους στις εσωτερικές τους ανησυχίες, σε μια κοινωνία που τους στερεί αυθεντική ταυτότητα και ρόλο, καταφεύγουν συχνά σε διάφορες παρεκκλίσεις από την άρχουσα κουλτούρα, που συχνά αγγίζουν την παραβατικότητα. Οι παρεκτροπές αυτές είναι ωθήσεις στα πολιτισμικά άκρα που εντάσσονται στην ανίχνευση, στο «ψάξιμο» κάποιου νοήματος. Ενώ η περιθωριοποιήσει μέχρι πρότινος θεωρούνταν αποκλειστικά και μόνο αποτυχία ενσωμάτωσης, στις μεταβιομηχανικές κοινωνίες έγινε το σύμβολο της αντίστασης, ένα εργαστήριο στο οποίο διαμορφώνεται μια νέα κουλτούρα, ένα εναλλακτικό σχέδιο της κοινωνίας. Για τους λόγους αυτούς μετατρέπεται σε κοινωνικοπολιτιστικό κίνημα. Θα μπορούσαμε να διακρίνουμε χονδρικά τις νεανικές κουλτούρες σε «κομφορμιστικές», που αποδέχονται την κυρίαρχη κουλτούρα , με κάποιες ίσως παραλλαγές και τις «αντικουλτούρες», που ασκούν κοινωνική κριτική, αμφισβητώντας τους κυρίαρχους θεσμούς της κοινωνίας. Αυτές οι τελευταίες διακρίνονται στα πολιτικοποιημένα κινήματα και στις κουλτούρες πολιτισμικής αμφισβήτησης. Αν ρίξουμε μια προσεκτική ματιά γύρω μας θα δούμε να ξεπηδούν κινήματα αντίστασης στην παγκοσμιοποιημένη λαίλαπα. Το αντιπολεμικό κίνημα παίρνει ξανά τους δρόμους   στις πρωτεύουσες του δυτικού κόσμου και όχι μόνο, ζωντανεύοντας μνήμες της δεκαετίας του '60. Το ζήτημα είναι να εξελίξουμε μια εξέγερση από τον χαρακτήρα της διαμαρτυρίας και της τυφλής βίας σε εκείνο της δημιουργικής  πρότασης! 

  Ανάμεσα σ' αυτά τα ρεύματα υπάρχουν πολλές αλληλοεπιρροές, ενώ τα Μ.Μ.Ε. και η καταναλωτική βιομηχανία προωθεί ένας είδος «συνθετικής» κουλτούρας, που εμπορευματοποιεί και κατευθύνει ύπουλα τις νεανικές ανησυχίες.

Οι παρεκκλίνουσες νεανικές κουλτούρες μπορούν, όπως ήδη αναφέραμε, να αποκτήσουν τα χαρακτηριστικά της  παραβατικότητας, που εκδηλώνεται με δύο κυρίως μορφές : την υποκουλτούρα της σύγκρουσης (βίαιες συμμορίες, χούλιγκαν) και την υποκουλτούρα της απόσυρσης (χρήση τοξικών ουσιών).

Το στυλ, που περιλαμβάνει την εμφάνιση, τη διαγωγή και την αργκό, παράλληλα με την ένδειξη ένταξης σε μια συμβολική ομάδα, διαφοροποιεί επιδεικτικά την ομάδα αυτή τόσο από τις κυρίαρχες όσο και από τις άλλες υποπολιτισμικές ομάδες. Πολιτισμικά, οι κοινωνίες των νέων επιλέγουν, καινοτομούν και δίνουν τη δυνατότητα να υποβληθούν σε δοκιμασία τρόποι διαγωγής, οι οποίοι μπορούν πιθανώς να ενσωματωθούν ή και να αναπληρώσουν τους υπάρχοντες. Η αντικουλτούρα στις ΗΠΑ, αφ ενός διέβρωσε την κοινωνική τάξη, αφ ετέρου σκιαγράφησε μεταβολές που τώρα θεωρούνται κοινότυπες. Μπορούμε να πούμε ότι ένα σημαντικό μέρος της νεανικής παρέκκλισης και εγκληματικότητας προέρχεται από τους αποτυχημένους πειραματισμούς.  Το σοβαρό πρόβλημα των ουσιών  δεν μπορεί να ερμηνευτεί με μια μόνο αιτία κι ακόμα λιγότερο κρατώντας ηθικοπλαστικές στάσεις. Πίσω από κάθε τοξικομανή βρίσκεται μια ανθρώπινη κρίση και ένα σοβαρό πρόβλημα. Δεν αρκεί μόνο να είναι διαθέσιμα τα ναρκωτικά για να ξεσπάσει το φαινόμενο. Χρειάζονται και μη ειδικοί παράγοντες , όπως κοινωνικό και οικονομικό μειονέκτημα, προσωπικά δράματα, έλλειψη προσανατολισμού και νοήματος, αδιάγνωστες ψυχοπαθολογίες. Στα ναρκωτικά εγκλωβίζεται αυτός που αναζητάει λύτρωση από μια απογοητευτική προσωπική και κοινωνική κατάσταση, από την αφόρητη μοναξιά, την αποξένωση και το υπαρξιακό κενό. Η πάλι αυτός που ψάχνει ένα τρόπο  να επαναστατήσει , να αντισταθεί στις παράλογες καταπιέσεις και  εξαναγκασμούς που βιώνει.

Ο γνωστός από τα επιτυχημένα βιβλία του ψυχίατρος Σκοτ Πέκ, υποστηρίζει ότι εκείνοι που γίνονται σκλάβοι του οινοπνεύματος και των άλλων εθιστικών ουσιών είναι άνθρωποι που θέλουν  διακαώς να επιστρέψουν στην Εδέμ, περισσότερο από τους άλλους. Έχουν μια τρομερή ανάγκη και επιθυμία να ανακτήσουν εκείνη τη ζεστή, απαλή υπέροχη αίσθηση ότι είναι ένα με τον κόσμο και τη φύση.

Βέβαια δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι υπάρχουν και άλλα  είδη νόμιμου εθισμού, πολλά από τα οποία μπορούν να αποβούν εξ ίσου επικίνδυνα με τον εθισμό στις ουσίες : Ο εθισμός στην εργασία και το κέρδος, ο καταναλωτικός εθισμός, ο τηλεοπτικός, ο εθισμός στο ιντερνέτ, στην εξουσία, στην ασφάλεια, στα θεάματα κλπ. Ο Έριχ Φρομ υποστήριζε ότι εάν οι κύριες οδοί φυγής (εκτόνωσης, χαλάρωσης, εφησυχασμού, αποπροσανατολισμού, απόσπασης και ουσιαστικής νάρκωσης) εξέλειπαν , τότε θα έκανε συχνότερα την εμφάνισή της η ψυχική νόσος που υποβόσκει (θα λέγαμε ότι είναι πλέον φανερή!) στη σύγχρονη κοινωνία. Μήπως τελικά ένα σημαντικό μέρος των ψυχασθενειών, η αυτοκτονία, και οι εξαρτήσεις δεν είναι παρά παθολογικοί τρόποι διαφυγής από μια αφόρητη κατάσταση, που δεν κατορθώνει να ικανοποιήσει τις ουσιαστικότερα  ανθρώπινες ανάγκες : για ενότητα, δημιουργία, υπέρβαση, νόημα,  προσανατολισμό, ρίζωμα, ταυτότητα και αυτοπραγμάτωση;

Ο έφηβος έχει ανάγκη από τα δικά του οράματα για να οργανώσει και να δώσει νόημα στη ζωή του, καθώς, όπως λέει ο ποιητής, το όραμα ενός ανθρώπου  δεν μπορεί να δανείσει τα φτερά του στον άλλο άνθρωπο. Και συμπληρώνει Ο Γκιμπράν : «Εσείς είστε τα τόξα απ όπου τα παιδιά σας σαν ζωντανά βέλη θα τιναχτούν μπροστά. Ο Τοξότης βλέπει το σημάδι πάνω στο μονοπάτι του απείρου και σας λυγίζει με τη δύναμή του ώστε τα βέλη να τιναχτούν γοργά και μακριά... - -Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μη γυρεύετε να κάνετε αυτά να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χθες». Όταν τα οράματα εξασθενούν και διαλύονται κάτι βαθύ και μεγάλο μέσα στο νέο καταρρέει. Ο κλονισμός που του δίνει η οδυνηρή διάψευση, τον συντρίβει. Υπάρχουν βέβαια και άτολμοι νέοι, αυτοί που μηρυκάζουν κρυφά την πίκρα τους και μένουν στην τροχιά που τους έβαλαν. Άλλοι πάλι, μέσα στην παραζάλη χάνουν τον έλεγχο και αφήνονται στον κατήφορο.

Ευτυχώς που αρκετοί κατορθώνουν και υπερνικούν με θυσίες, έστω, την κρίση. Είναι εκείνοι που θα μπορέσουν να επανατοποθετήσουν πρόσωπα και πράγματα, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες. Σ΄ αυτή τους τη δύσκολη προσπάθεια οι γονείς και η κοινωνία πρέπει να στέκονται πολύτιμοι βοηθοί και όχι εμπόδια. Τι θα γινόταν, αλήθεια,  αν είχαμε τη σοφία να χρησιμοποιήσουμε τους νέους ως ανιχνευτές ενός καλύτερου και ανθρωπινότερου κόσμου και να αντλούσαμε έμπνευση από τα οράματά τους, αντί να τους πνίγουμε με τον δήθεν ορθολογιστικό ψευδορεαλισμό μας~ ( κάτι σαν τη Βουλή των εφήβων, αλλά με σταθερότερη και ουσιαστικότερη συμβουλευτική αποστολή). Αφού αναγνωρίσουμε τα λάθη και τους περιορισμούς, μας προσφέρεται μια μοναδική ευκαιρία να αναβαπτισθούμε στα ζωογόνα νερά της νεότητας και να ξαναβρούμε τον χαμένο ενθουσιασμό και τη χαρά, που θα προσθέσουν λάμψη και ζωτικότητα στη σοφία της ωριμότητας. Οι τεχνοκράτες που μας κυβερνούν δικαιολογούν την έλλειψη φαντασίας που τους διακρίνει με τον ισχυρισμό ότι οι πολίτες έχουν ανάγκη από συγκεκριμένα πράγματα και όχι από αξίες και οράματα. Τίποτε πιο εσφαλμένο!  Ίδιον του ανθρώπου είναι να κοιτάζει το μέλλον και να καθοδηγείται απ'αυτό.

Η κοινωνική ουτοπία, ή καλύτερα να την ονομάσουμε  Ευτοπία (Καλός Τόπος), δεν είναι το αντίθετο της  "πραγματικότητας", αλλά η προβολή προς ένα καλύτερο εφικτό μέλλον.  Επιτρέπει τη συμφιλίωση του πρακτικού με το συμβολικό. Μόνο αυτή μπορεί να δώσει στην κοινωνική ζωή  το χαμένο της νόημα. Η κοινωνική Ευτοπία είναι το τελευταίο οχυρό απέναντι στη διδακτορία της πεζής πραγματικότητας. Αυτό το  ζητούμενο υπόδειγμα δεν μπορεί να στηρίζεται ούτε στην χρησιμοθηρική τεχνολογία, ούτε στον εξαρτημένο επιστημονισμό, ούτε σε κενές παρωχημένες ιδεολογίες, αλλά στις πανανθρώπινες,  αιώνιες αξίες του ανθρωπισμού.

  Σύμφωνα με τον Νόαμ Τσόμσκι : «Σκοπός μιας δημοκρατικής κοινωνίας δεν είναι η παραγωγή αγαθών, αλλά η δημιουργία ελεύθερων και ολοκληρωμένων ανθρώπινων υπάρξεων». Η αίσθησή μου είναι ότι  δεν οδεύουμε προς το τέλος της ιστορίας, όπως υποστηρίζουν οι Φουκουγιάμα και  Χάντιγκτον, αλλά προς το τέλος της εποχής του εγωισμού και σ' αυτή την αλλαγή ο ρόλος των νέων θα είναι καθοριστικός.

Θέλω να κλείσω μια σκέψη του αιώνιου έφηβου,  Νίκου Καζαντζάκη :

 " H νιότη , η λαβωμένη από την αλήθεια, ζητάει αθανασία, συμβιβασμό δεν καταδέχεται κι από περηφάνια αρνιέται τα πάντα. Μας κατηγορούν οι φρόνιμοι πως κάναμε περίσσια μεγάλα τα φτερά των αγγέλων κι είχαμε την αναίδεια να θέμε να ρίξουμε πέρα από τα σύνορα του ανθρώπου τη σαΐτα. Ένας δαίμονας μέσα μας , μας έσπρωχνε. Αυτός ήθελε να ξεπεράσουμε τα σύνορα του ανθρώπου, να πάει δεν ξέρουμε κι εμείς που, τούτο ξέρουμε μονάχα, πιο μπροστά!"

 

Από etarcos @ Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010 12:34 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αντικουλτούρα , ανθρωπισμός , αμφισβητήσεις , πρότυπα , αξίες , οράματα , ιδανικά , ναρκωτικά , νόημα , αρετη , νέοι

Από etarcos @ Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009 9:04 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: παγκόσμια κρίση κρίση , η πνευματική απάντηση , 2ο συμπόσιο , κινηση φιλοσοφικων ομαδων

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες περνούν κρίση. Το δημόσιο χρέος, η διαφθορά, η ανεργία, η παιδική φτώχεια, η ελλιπής χρηματοδότηση των ταμείων υγείας και συντάξεων, τα άδικα και αναποτελεσματικά φορολογικά συστήματα, οι ποιοτικές ελλείψεις στα σχολεία και στα πανεπιστήμια είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Στις μέρες μας, όποιος επιθυμεί να ισχυροποιήσει τη χώρα του, πρέπει να αλλάξει την πολιτική της και τους νόμους της, που από καιρό τώρα έχουν πάψει να ανταποκρίνονται στις
σημερινές απαιτήσεις. Ο κίνδυνος που υφίσταται πάντα είναι το Δίκαιο και η πολιτική να παγιώνουν το παρελθόν αντί να καθιστούν δυνατό το μέλλον. Αλλά, γιατί να είναι άραγε τόσο δύσκολο να αλλάζει κανείς κάτι;
Πίσω από τα προβλήματα που αναφέραμε κρύβεται το θεμελιώδες πρόβλημα της δημοκρατίας. Και τούτο διότι από την κατάσταση της δημοκρατίας μας εξαρτάται το αν και το πώς λαμβάνονται αποφάσεις. Η δημοκρατία ξεκινά από την προϋπόθεση ότι όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο καθώς επίσης και ότι όλοι πρέπει να συμμετέχουν, όταν πρόκειται να συμφωνηθούν θέματα Δικαίου. Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα πρέπει να συμπληρωθεί με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, με δημοψηφίσματα. Στόχος μας πρέπει να είναι η συμμετοχή των πολιτών σε αποφάσεις που τους αφορούν και η επικέντρωση των συζητήσεων στα αντικειμενικά προβλήματα, όπου δεν θα παίζουν ρόλο τα πρόσωπα, τα κόμματα και η εξουσία, αλλά τα συγκεκριμένα ζητήματα, όπως π.χ. η διατύπωση προτάσεων για την καταστολή της διαφθοράς. Το κρίσιμο σημείο για την ποιότητα της άμεσης δημοκρατίας είναι η διαμόρφωση των διαδικασιών της. Το ζήτημα σχετικά με τη ρύθμιση των λαϊκών πρωτοβουλιών, των λαϊκών αιτημάτων και της λαϊκής ετυμηγορίας έχει την ίδια αποφασιστική σημασία που έχει και η ουσιαστική συζήτηση για την καθιέρωσή τους. Στόχος των διαδικασιών άμεσης δημοκρατίας είναι να μεταφέρουν στους πολίτες εξουσία και να συμβάλουν στον καταμερισμό της. Τούτο σημαίνει ότι οι διαδικασίες αυτές θα πρέπει να πυροδοτούνται και να ελέγχονται από τα «κάτω» και όχι από τα «πάνω». Από τα «κάτω» σημαίνει ότι ένα μέρος των πολιτών που ψηφίζουν θα έχει το δικαίωμα να υποβάλει μια πρωτοβουλία, η οποία, αφού το αίτημά της γίνει αποδεκτό, θα οδηγήσει στη δεσμευτική ανάδειξη της λαϊκής ετυμηγορίας. Η διαδικασία αυτή θα πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή διαφανής και ελέγξιμη από τους πολίτες.
Εδώ πρέπει να τονισθεί η διαφορά ανάμεσα σε αυτήν τη διαδικασία και σε ένα δημοψήφισμα που επιβάλλεται από τα «πάνω». Στην τελευταία περίπτωση, το πότε και για ποια θέματα πρέπει να ερωτηθεί ο λαός, ορίζεται από την «εξουσία» που τις περισσότερες φορές είναι ο Πρόεδρος της χώρας ή ο Πρωθυπουργός της. Τα δημοψηφίσματα είναι συχνά εξουσιαστικά εργαλεία με τα οποία οι κυβερνώντες
προσπαθούν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους με τη βοήθεια του «λαού». Δυστυχώς συχνά δεν γίνεται διάκριση μεταξύ των δημοψηφισμάτων της άμεσης και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Τούτο το αντιλαμβάνεται κανείς διαπιστώνοντας ότι και οι δύο διαδικασίες, παρά τις ουσιαστικές διαφορές τους, φέρουν την ίδια ονομασία: «δημοψήφισμα». Οι διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας στο ζήτημα των δημοψηφισμάτων, δυσφημίζονται συχνά με το να συνδέονται με τα δημοψηφίσματα που διεξάγονται
από κάθε είδους δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Κατά τη διαμόρφωση των διαδικασιών για τη συγκρότηση πρωτοβουλιών και τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή σε μια σειρά ζητημάτων.

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Ο Joseph Beuys περιγράφει την ιδέα περί μιας μελλοντικής συνέργειας των ανθρώπων στη βάση της ελευθερίας και του αυτοπροσδιορισμού ως «κοινωνικό γλυπτό». Ο άνθρωπος είναι εκείνος που δίνει υπεύθυνα μορφή στο σύνολο. Ήδη το 1971 ο Beuys είχε ιδρύσει στο Ντίσελντορφ την «Οργάνωση για άμεση δημοκρατία μέσω δημοψηφίσματος». Στη Ντοκουμέντα 5, στο Κάσσελ, μιλούσε για εκατό ημέρες

με τους επισκέπτες της έκθεσης για τη «διευρυμένη έννοια της τέχνης» και την αναγκαιότητα της άμεσης δημοκρατίας προκειμένου να πραγματωθεί το κοινωνικό γλυπτό. 
Ενάμισι χρόνο μετά τον θάνατο του Joseph Beuys ξεκινά από την Ντοκουμέντα 8 (1987) το πρώτο

ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Το ταξίδι του διαρκεί επτά χρόνια (737
στάσεις).
24 Φεβρουάριου 1988 - Απόπειρα να περάσουν στο Ανατολικό Βερολίνο. (Δράση Δύση/Ανατολή). Τους σταματούν.Μόνο μετά τη επανένωση (1990) μπορούν να μπούν στην Ανατολική Γερμανία και εκεί υποστηρίζουν το νέο φόρουμ "Runde Tische" (Στρογγυλά τραπέζια). Σε επτά ομοσπονδιακά κρατίδια
υποστηρίζουν την καθιέρωση δημοψηφισμάτων, όχι μόνο σε επίπεδο κρατικής διοίκησης, αλλά και κοινοτικής. Σήμερα τα δημοψηφίσματα έχουν πλέον ρυθμιστεί παντού μέσω της νομοθεσίας. Κάθε χρόνο διεξάγονται εκατοντάδες δημοψηφισμάτων από τους πολίτες. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσεται η άμεση
δημοκρατία από τα κάτω. Με αφορμή την «επανένωση» και την υπόσχεση που διατυπώνεται στον πρόλογο του γερμανικού Συντάγματος, γεμίζουν στις 17 Ιουνίου 1992 μία στήλη μπροστά από το κτίριο του Bundestag στη Βόννη με 1.074.239 υπογραφές υπέρ της καθιέρωσης δημοψηφισμάτων σε ομοσπονδιακό επίπεδο.Το 1993 συμβάλλουν ως κινητήρια δύναμη στο λαϊκό αίτημα για «περισσότερη δημοκρατία στη Βαυαρία». Μέσα σε 14 ημέρες υπογράφουν 1.196.000 πολίτες! Το 1995 το λαϊκό αίτημα στέφεται με επιτυχία. Έτσι, ο ίδιος ο λαός εισήγαγε μια εφαρμόσιμη ρύθμιση για ετυμηγορίες πολιτών σε
κοινότητες και δήμους. Υποστηρίζουν τη λαϊκή πρωτοβουλία «Σχολείο σε συνθήκες ελευ-θερίας» στο
Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και την προβολή του λαϊκού αιτήματος για ανεξάρτητους δικαστές στη Βαυαρία. Στο Μόναχο συμβάλλουν στις διαδικασίες που οδηγούν στην ετυμηγορία των πολιτών για διαφάνεια και συμμετοχή των πολιτών στην οικονομική διαχείριση της δημοτικής αρχής.
Τον Απρίλιο του 2001 το μπλε ΛΕΩ-ΦΟΡΕΙΟ τίθεται πάνω σε σταθερή βάση, στο παλατάκι του Freudenberg, στο πλαίσιο του προγράμματος «πεδίο εμπειριών των αισθήσεων και της σκέψης», προκειμένου να λειτουργήσει ως ένας από τους σταθμούς του προγράμματος. Μέσα στο ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ
έχουν αποθηκευθεί 1.074.239 υπογραφές για δημοψηφίσματα σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Στο ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ έχουν εγκατασταθεί επίσης επτά κυψέλες, όπου οι μέλισσες παράγουν μέλι.

Τον Οκτώβριο του 2000 ξεκινά το ταξίδι του το δεύτερο ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ. Συμβάλλει στην επιτυχία του λαϊκού αιτήματος «Περισσότερη δημοκρατία στην Θουριγγία». 363.123 πολίτες (18,3 % των εχόντων δικαίωμα ψήφου!) απαιτούν να μειωθεί το απαιτούμενο όριο συμμετοχής για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σε επίπεδο κρατιδίου.
3 Μαΐου 2001: το λευκό ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ στον ουρανό του Βερολίνου! Με αυτή τη δράση η «OMNIBUS G.m.b.H.» μαζί με το  'Mehr Demokratie e.V." ξεκινούν τη συλλογή υπογραφών υπέρ  τωνδημοψηφισμάτων σε ομοσπονδιακό επίπεδο (δημοψήφισμα υπέρ των δημοψηφισμάτων).
το ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ξεκινά κάθε χρόνο          στις αρχές Μαρτίου και περιοδεύει σε όλη τη Γερμανία μέχρι τα τέλη  Νοεμβρίου. Επισκεπτονται πάνω από 100 πόλεις το χρόνο. Όπου εμφανίζεται το ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ, ανοίγεται ένα φόρουμ για συζητήσεις σχετικά με την ιδέα που αντιπροσωπεύει.
Το καλοκαίρι του 2002 η εμπειρία με τη 17χρονη Jana Li Frank  δίνει την ιδέα να προσφέουνσ ε μαθητές τη δυνατότητα  πρακτικής άσκησης στο ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ. Στο μεταξύ έχουν εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία περισσότεροι από 30 μαθητές και μαθήτριες και η συμβολή τους έχει εμπλουτίσει το έργο .
Στις 13 Μαρτίου σε μία δημόσια εκδήλωση μαζί με το  "Mehr Demokratie e.V." μπροστά από το κτίριο του Bundestag παραδίδονται στους εκπροσώπους όλων των κομμάτων καθώς και στην Αντιπρόεδρο του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου 100.000 υπογραφές (σύμφωνα με τον νόμο που προτείνουν,  ο αριθμός αυτός θα αντιστοιχούσε σε «λαϊκή πρωτοβουλία»)

2002 - 2004
Τον Ιούνιο του 2004 οι πολίτες του ομοσπονδιακού κρατιδίου του Αμβούργου αποκτούν μέσω δημοψηφίσματος τον πιο σύγχρονο εκλογικό νόμο από κάθε άλλο ομοσπονδιακό κρατίδιο! Για πρώτη φορά είναι οι ψηφοφόροι εκείνοι που ορίζουν πώς θα διεξάγονται οι εκλογές! Το ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ συμμετείχε ενεργά σε όλα τα στάδια αυτού του δημοψηφίσματος.

Τον Απρίλιο του 2006 ξεκινά η «Δράση Δημοψήφισμα», στο πλαίσιο της οποίας δίνεται σε κάθε ενδιαφερόμενο η δυνατότητα να δραστηριοποιηθεί υπέρ της νομοθετικής ρύθμισης δημοψηφισμάτων
σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Κυκλοφορούν ήδη περίπου 170.000 Κάρτες Δράσης. Αποκορύφωμα της δράσης θα είναι οι κοινοβουλευτικές εκλογές του 2009. (www. aktion-volksabstimmung.de).
Τον Οκτώβριο του 2006 το λαϊκό αίτημα στο κρατίδιο της Βρέμης για ένα καλύτερο εκλογικό Δίκαιο με πρότυπο εκείνο του Αμβούργου στέφεται με τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε να υιοθετηθεί αμέσως από τα κόμματα, χωρίς δημοψήφισμα, η πρόταση νόμου που διατύπωσε η λαϊκή πρωτοβουλία.

Tour Plan

OMNIBUS gGmbH fόr Direkte Demokratie " Im Vogelsang 91 " 45527 Hattingen " Tel. +49 - 2324 - 39 11 39 6 " Fax +49 - 2324 - 34 30 2 " email: info@omnibus.org " www.omnibus.org
OMNIBUS gGmbH " Greifswalder Straίe 4 " 10 405 Berlin " Tel. +49 - 30 - 42 80 43 90 " Fax +49 - 30 - 42 80 21 90 " email: berlin@omnibus.org " www.aktion-volksabstimmung.de
www.democracy-in-motion.eu
04.09.-06.09. Wiesbaden
07.09. Mόnchen
09.09.-10.09. Ljubljana
10.09.-12.09. Zagreb
13.09.-15.09. Sarajewo
16.09.-20.09. Sofia
21.09.-22.09. Skopje
23.09. Tetovo
24.09.-26.09. Thessaloniki
27.09.-28.09. Delphi
29.09.-10.10. Athen
10.10.-11.10. Leptokaria
15.10.-18.10. Thessaloniki
20.10. Alexandropoulis
21.10.-25.10. Istanbul
28.10.-29.10. Bukarest
30.10.-31.10. Klausenburg
02.11.-03.11. Belgrad
05.11.-07.11. Budapest
08.11.-09.11. Bratislava
10.11.-12.11. Wien
13.11. Linz
14.11. Mόnchen

Υ.Γ.
Στα εγκαίνια της Έκθεσης των Εργαστηρίων Τέχνης ΔΗΠΕΑΠ (Σπάρτης 1, Αγία Παρασκευή, 210-6016626)
"ΛΟΓΗΣ ΛΟΓΗΣ ΔΕΝΔΡΑ"των σπουδαστών της Μ. Λαουράκη στις 7-10-09
θα κάνει στάση κατά την περιοδεία του στην ΝΑ Ευρώπη το OMNIBUS www.omnibus.org

.

Από etarcos @ Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009 10:34 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: democracy in motion , λεωφορείο δημοκρατίας , τέχνη και δημικρατία , συμμετοχικότητα , άμεση δημοκρατία , δημοψηφισμα

OΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

The Corporation Part 1-15 Greek Subtitles

Από τα τέλη του 18ου αιώνα που μια Αμερικανική νομική απόφαση όρισε ότι το οργανωμένο επιχειρηματικό μοντέλο της εταιρίας είναι νόμιμα ένα νομικό πρόσωπο ,έδωσε σε αυτήν τη δύναμη να γίνει η κυρίαρχη οικονομία ,πολιτικά και κοινωνικά σε ολόκληρο τον πλανήτη .Αυτή η ταινία κάνει μια βαθιά ψυχολογική εξέταση στο μοντέλο της εταιρίας χρησιμοποιώντας διάφορες μελέτες. Αυτό που αποδεικνύει είναι ότι αυτό το νομικό πρόσωπο δρα σαν ένας τυπικός ,καταστροφικός ψυχοπαθής χωρίς ίχνος συνείδησης. Επίσης μας δείχνει πόσο μεγάλη απειλή είναι αυτός ο ψυχοπαθής για τον κόσμο μας και το μέλλον μας και πως μερικοί άνθρωποι με θάρρος, αποφασιστικότητα και εξυπνάδα προσπαθούν να τον σταματήσουν.

Part 1

Part 2

Part 3

Δείτε τα υπόλοιπα στο Youtube

Από etarcos @ Κυριακή, 17 Μαΐου 2009 7:48 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κοινωνικος ελεγχος , πολυεθνικες , zeitgeist , εκπαίδευση , πλανητης , μέλλον

Η Κυβέρνηση Ομπάμα Ζητά Πληροφορίες για τις Πλανητικές Αλλαγές

Σαβ 7 Φεβ., 2009 1:04 μμ

Η Κυβέρνηση Ομπάμα ζήτησε από τους «Αναπτυξιακούς ,Πνευματικούς Ηγέτες (Evolutionary Leaders)» να την πληροφορήσουν σχετικά με το τι διαδραματίζεται στον Πλανήτη και το πως μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία των πρωτοφανών γεγονότων, που αποτελούν αυτή την στιγμή μεγάλη πρόκληση για την γή μας.. Αυτό είναι μία ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιήσουμε! Δόθηκε μία προθεσμία προκειμένου να δοθούν στην Κυβέρνηση Ομπάμα αυτές οι πληροφορίες.

Οι Aναπτυξιακοί ( Πνευματικοί ) Ηγέτες όπως ο Ντίπακ Τσόπρα, Γκρέγκ Μπράντεν, Μάϊκλ Μπέκγουϊθ και πολλοί άλλοι συναντήθηκαν για να συντάξουν την πρόταση προς την Κυβέρνηση Ομπάμα.

Επίσης μας ζητούν να υπογράψουμε μία δήλωση για να δείξουμε στην Κυβέρνηση πόσοι άνθρωποι υποστηρίζουν αυτή την πρόταση. Χρειάζονται 10.000 υπογραφές. Χρειαζόμαστε την βοήθειά σου για να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε αυτό το νούμερο.

Παρακάτω είναι το κείμενο της πρότασης. Το link για την συλλογή υπογραφών είναι το http://www.thepetitionsite.com/takeaction/248704259

Από τους Αναπτυξιακούς Ηγέτες:

Η ανθρώπινη οικογένεια είναι στο μέσο της σημαντικότερης μεταμόρφωσης της συνειδητότητάς της, από την ανάδυσή της στην Αφρικανική Ήπειρο περισσότερο από 100.000 χρόνια πριν. Η Συνειδητότητα εξελισσόταν για εκατομμύρια χρόνια, από το πρώτο κύτταρο έως τον άνθρωπο, έως εμάς. Φτάσαμε πια να γνωρίζουμε ότι μέσω της συνειδητότητάς μας το Σύμπαν μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό του. Αυτή η επίγνωση αποκαλύπτει ένα απίστευτο νέο δυναμικό για την ατομική και συλλογική ζωή του ανθρώπου.

Ταυτόχρονα είμαστε το πρώτο είδος στην γή, που γνωρίζει ότι μπορεί να καταστρέψει τον εαυτό του με τις ίδιες του τις πράξεις. Αυτό ίσως είναι η δυνατότερη κλήση αφύπνισης στην εξέλιξη της συνειδητότητας, από την εποχή του Homo sapiens.

Συνειδητοποιούμε τώρα ότι με κάθε τι που κάνουμε επηρεάζουμε την εξέλιξή μας. Αυτή η γνώση αφυπνίζει μέσα μας την φιλοδοξία, την προσδοκία να γίνουμε πιο συνειδητοί, μέσα από υποκειμενικές πρακτικές που περιλαμβάνουν τον διαλογισμό, τον στοχασμό, την προσευχή, την διαίσθηση, την δημιουργικότητα και την συνειδητή επιλογή, που επιταχύνουν την εξέλιξή μας προς την κατεύθυνση της συνειδητότητας της Ενότητας και μας εμπνέουν να ευθυγραμμίσουμε το συλλογικό μας όραμα.

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Σε αυτό το σταυροδρόμι της ανθρώπινης ιστορίας, επείγουσες πλανητικές κρίσεις μας προκαλούν να μάθουμε να ζούμε με ένα τρόπο που να επιτρέπει την διατήρηση της ζωής, με αρμονία και ευγνωμοσύνη ο ένας προς τον άλλο και προς ολόκληρο το ζωντανό Σύμπαν. Οι αλλαγές που απαιτούνται είναι ευρείες, βαθιές και εκτεταμένες στον χρόνο. Μόνο με γρήγορη και αποτελεσματική - δημιουργική δράση μπορεί να γεννηθεί μία πλανητική κουλτούρα που θα φέρει ευημερία σε κάθε μορφή ζωής στην Γήινη κοινότητα.

Τα καλά νέα είναι ότι αναδύεται μία συναρπαστική νέα ιστορία για το δυναμικό ολόκληρου του ανθρώπινου είδους, μία ιστορία συνεργασίας, δράσης του πολίτη, διαλόγου και μίας νέας κατανόησης, που προωθείται από τα πρωτοφανή επίπεδα της δημοκρατικής ελευθερίας, της πολυ-πολιτισμικής ανταλλαγής και της πρόσβασης σε δίκτυα επικοινωνίας. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ίδια η ιστορία της συλλογικής μας εξέλιξης.

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ

Αναγνωρίζουμε ότι οι εσωτερικές και εξωτερικές πλευρές της ζωής εξελίσσονται ταυτόχρονα. Μια δραματική αφύπνιση συνειδητότητας θα συνεπάγεται μία εξίσου δραματική άρση- ανύψωση των εξωτερικών πλευρών της ζωής. Ειδικά βλέπουμε τα παρακάτω σαν ζωτικές ευκαιρίες για την συνειδητή μας εξέλιξη, ατομική και συλλογική:

Tο να καλλιεργήσουμε ένα Παράδειγμα Ζωντάνιας: Θεωρούμε το Σύμπαν σαν ένα ον με ζωή και συνείδηση. Σε ένα ζωντανό Σύμπαν η αίσθηση της σύνδεσης και της συμμετοχής στην ζωή που βρίσκεται γύρω μας είναι η βάση για μία προσέγγιση ζωής που την διέπει η συμπόνοια και η συνεργασία

Η Εκπαίδευση προς μία εξελισσόμενη συνειδητότητα : Η αφύπνιση της συνειδητότητας είναι η βάση όλων των αλλαγώνπουχρειάζεται να δούμε στον κόσμο. Μπορούμε να εργαστούμε για να ανεβάσουμε την ικανότητά μας για συνειδητή σκέψη και δημιουργική δράση στην προσωπική μας ζωή και στην συλλογική ζωή, σαν κοινότητες. Πρέπει να υποστηρίξουμε την έρευνα και τις εκπαιδευτικές στρατηγικές που βελτιστοποιούν τις ανθρώπινες ικανότητες και εξερευνούν την φύση της συνειδητότητας.

Αποκατάσταση της Οικολογικής Ισορροπίας:Η ισορροπία των πλανητικών οικοσυστημάτων είναι βασική για την επιβίωσή μας. Πρέπει να αντιστρέψουμε την μόλυνση των παγκόσμιων υδάτων, του αέρα και του εδάφους που θρέφουν όλη την ζωή. Πρέπει να ενθαρρύνουμε τον πολλαπλασιασμό των καθαρών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και να επεκτείνουμε όλους τους απαραίτητους πόρους στην κατεύθυνση της μείωσης/άμβλυνσις των αποτελεσμάτων της κλιματικής αλλαγής.

Ενθάρρυνση των Συνειδητών ΜΜΕ. Πρέπει να βρούμε καινοτόμους τρόπους να χρησιμοποιήσουμε τα νέα ηλεκτρονικά μέσα σαν καθρέφτη της θετικής εξελικτικής μας ιστορίας, επενδύοντας στο δυναμικό τους να γεφυρώσουν διαφορές γενεών, κουλτούρας, θρησκείας,πλούτου και φύλου και να χτίσουν με συναινετική προσέγγιση το κοινό μας μέλλον.

Εμπλοκή στην Κοινωνική και Πολιτική Μεταμόρφωση: Οι νέοι τρόποι ζωής που βοηθούν την διατήρησή της, απαιτούν την υποστήριξη μιας πιο συνειδητής δημοκρατίας και μιας ζωντανής κοινωνίας των πολιτών, από όπου θα αναδυθούν οι πλέον φωτισμένοι ηγέτες. Όλα τα άτομα θα έπρεπε να ενθαρρύνονται να χρησιμοποιήσουν τα δώρα και τα ταλέντα τους για να δημιουργήσουν συμμετοχικά, υπεύθυνα και συμπονετικά μοντέλα διακυβέρνησης.

Ανάπτυξη Ακεραιότητας και Εντιμότητας στο εμπόριο: Συνειδητές επιχειρήσεις που έχουν επίγνωση της έκτασης, του βάθουςκαιτων μακροπρόθεσμων συνεπειών που έχουν οι δράσεις τους, είναι κεντρικής σημασίας για την διατηρηση της ζωής.Οι επιχειρήσεις πρέπει να γίνουν ένας ηθικός φρουρός της οικολογίας της Γης και να καθιερώσουν συνειδητά μία οικονομική βάση για ένα μέλλον ισομοιραζόμενης αφθονίας.

Προώθηση της Υγείας και της Θεραπείας: Η Επιστήμη της υγείας «σώμα-νους- πνεύμα» έχει επιδείξει την προφανήσύνδεσημεταξύ της υγείας ενός ατόμου και της υγείας του συστήματος στο οποίο αυτό ανήκει. Η θεραπεία ολόκληρων των συστημάτων, που σέβεται και την παραδοσιακή γνώση και την σύγχρονη επιστήμη, πρέπει να υποστηριχθεί στο φυσικό, κοινωνικό και πνευματικό τομέα.

Χτίσιμο μιας Παγκόσμιας Κοινότητας:Η νέα εποχή-ιστορία αφορά όλους εμάς που μοιραζόμαστε τον πλανήτη. Μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε μία κουλτούρα ειρήνης που μηδενίζει την ανάγκη για ένοπλες συρράξεις, που σέβεται και εκτιμά την απολαυστική ποικιλομορφία της ανθρώπινης οικογένειας.

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ

Η Ομάδα μας έκανε το καλύτερο που μπορούσε για να διατυπώσει τις πιθανότητες για την εξέλιξη της συνειδητότητας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή. Παρακαλώ συλλογιστείτε πάνω σε αυτό το κείμενο, νιώστε αν συντονίζεται με την ύπαρξή σας και καλεί για μία απόκριση από την πλευρά σας. Σας προσκαλούμε να το συζητήσετε με άλλους, συνεχίζοντας αυτή την παγκόσμια συζήτηση και προσθέτοντας την δική σας μοναδική σοφία.

Ας συν-δημιουργήσουμε μία νέα ιστορία συνειδητής εξέλιξης, που είναι μία πρόσκληση σε ατομική και συλλογική δράση, και που γεννά την πιο σημαντική μεταμόρφωση συνειδητότητας στην ιστορία. Ενωθείτε μαζί μας σε αυτή την πρόσκληση για συνειδητή εξέλιξη υπογράφοντας τώρα αυτό το κείμενο- δέσμευση

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΜΕΛΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

Chopra Center , Carlsbad , California , July 26, 2008
Michael Beckwith, Joan Borysenko, Gregg Braden, Rinaldo Brutoco,
Thomas Callanan, Deepak Chopra, Mallika Chopra, Dale Colton, Gordon
Dveirin, Duane Elgin , Leslie Elkus, Barbara Fields, Debbie Ford, Ashok
Gangadean, Kathleen Gardarian, Tom Gegax, Charles Gibbs, Kathy Hearn,
Jean Houston, Barbara Marx Hubbard, Bruce Lipton, Judy Martin, Rod
McGrew, Steve McIntosh, Lynne McTaggart, Deborah Moldow, James O'Dea,
Carter Phipps, Wendy Craig-Purcell, Carolyn Rangel, Rustum Roy, Peter
Russell, Gerard Senehi, Emily Squires, Brian Swimme, Diane Williams,
Marianne Williamson, Tom Zender.

Από etarcos @ Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009 7:51 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κοινωνική μεταμόρφωση , σύγχρονη πρόκληση , οικουμενική κοινότητα , ομπάμα , συνειδητότητα

Greeting,

The Evolutionary Leaders Counsel has been asked by the Obama administration to offer information on what is taking place on the planet and how we can change it. They requested a signed petition offering information on how many people are in favor of the changes suggested.

Many of these Evolutionary Leaders are friends, associates and Board Members of the Global Coherence Initiative. As a gesture of support we are sharing their message with you.

Please read the information below that was submitted to the Obama administration. If you agree with it we suggest you click the following link where you will be able to sign the petition.

http://www.thepetitionsite.com/takeaction/248704259

Thanks for your consideration.

All the best,

Global Coherence Initiative Steering Committee


Obama Administration Requests Info on Planetary Challenges

Sat Feb 7, 2009 1:04 pm (PST)

The Obama Administration has asked the "Evolutionary Leaders" to
communicate about what is transpiring on the planet, and how we can
change the course of the unprecedented events that are challenging
this planet. This is a window of opportunity that must be taken! A
deadline was given for this information to be conveyed to the Obama
Administration.

The Evolutionary Leaders like Deepak Chopra, Gregg Braden, Michael
Beckwith and many, many others, gathered together to write up the
information to present to the Obama Administration.. They are also
asking us to sign a petition to show the Administration how many
people are in favor for these changes to occur. They need 10,000
signatures. We need your help to reach that number and beyond!

Below is the information presented to the New Administration. The
petition link will follow with the next post:

By the Evolutionary Leaders

The human family is in the midst of the most significant
transformation of consciousness since its emergence in Africa over one
hundred thousand years ago. Consciousness has been evolving for
billions of years from the first cell to us. We are becoming aware
that through our own consciousness the universe can know itself. This
awareness reveals incredible new potential for our individual and
collective humanity.

Simultaneously, we are the first species on this Earth aware that we
can destroy ourselves by our own action. This may be the greatest
wake-up call to the evolution of consciousness since the origin of
Homo sapiens.

We now realize that we are affecting our own evolution by everything
we do. This knowledge awakens in us the aspiration to become more
conscious through subjective practices including meditation,
reflection, prayer, intuition, creativity, and conscious choice making
that accelerate our evolution in the direction of unity consciousness
and inspire us to deeply align our collective vision.

THE CHALLENGE

At this juncture in human history, urgent global crises challenge us
to learn to live sustainably, in harmony and gratitude with one
another and with the living universe. The changes required of humanity
are broad, deep, and far reaching. Only by acting swiftly and
creatively can we birth a planetary culture that will bring well-being
to every form of life in the Earth community.

The good news is that a compelling new story of our potential as a
whole human species is emerging-a story of collaboration, citizen
action, dialogue and new understandings propelled by unprecedented
levels of democratic freedom, multicultural exchange, and access to
communication technologies. It is nothing less than the story of our
collective evolution.

OPPORTUNITIES FOR ACTION

We recognize that the inner and outer aspects of life evolve together.
A dramatic awakening in consciousness will involve an equally dramatic
shift in outward aspects of our lives. In particular, we see the
following as vital opportunities for our conscious evolution, both
personally and collectively:

Cultivating a Paradigm of Aliveness: We regard the universe as deeply
alive and conscious by nature. In a living universe, our sense of
subtle connection and participation with life around us is the basis
for a compassionate and cooperative approach to living.

Educating for an Evolving Consciousness: Awakening consciousness is
the foundation for all the change we seek to see in the world. We can
work to elevate our capacity for conscious reflection and creative
action in our personal lives as well as our collective lives as
communities. We must support research and educational strategies that
optimize human capacities and explore the nature of consciousness.

Restoring Ecological Balance: The balance of planetary ecosystems is
fundamental to our survival. We must reverse the pollution of our
global commons-the water, air and soil that nourish all life. We must
encourage the proliferation of clean, renewable energy sources and
expend all necessary resources toward mitigating the effects of
climate change.

Encouraging Conscious Media: We must find innovative ways to use the
new electronic media as the mirror of our positive evolutionary story,
investing in their capacity to reach across differences of generation,
culture, religion, wealth, and gender to build a working consensus
about our collective future.

Engaging in Social and Political Transformation: More sustainable ways
of living will require the support of a more conscious democracy and
vibrant civil society from which more enlightened leaders will emerge.
All individuals should be encouraged to use their gifts to create
participatory, responsible and compassionate models of governance.

Working for Integrity in Commerce: Conscious businesses that are aware
of the scope, depth, and long-range impacts of their actions are key
to achieving sustainability. Business must become an ethical steward
of the Earth's ecology and consciously establish an economic basis for
a future of equitably shared abundance.

Promoting Health and Healing: The science of mind-body-spirit health
has demonstrated the profound connection between the health of a whole
person and the health of the system in which he or she lives. Whole
systems healing, respecting both traditional knowledge and modern
sciences, must be supported in physical, social, and spiritual domains.

Building Global Community: The new story is about all of us who share
this planet. Together, we can create a culture of peace that
eliminates the need for armed conflict, respecting and appreciating
the glorious diversity of our human family.

YOUR PARTICIPATION IS VITAL

Our group has done its best to articulate possibilities for the
evolution of consciousness at this crucial moment in time. Please
reflect on this document, feel what resonates in your being and calls
forth a response on your part. We invite you to discuss it with
others, continuing this global conversation by adding to it the wisdom
that is uniquely your own.

Together, let us co-create a new narrative of conscious evolution that
is a call to individual and collective action, birthing the most
significant transformation of consciousness in history. Join in the
Call to Conscious Evolution by signing the pledge now.

FOUNDING SIGNATORIES

Chopra Center , Carlsbad , California , July 26, 2008
Michael Beckwith, Joan Borysenko, Gregg Braden, Rinaldo Brutoco,
Thomas Callanan, Deepak Chopra, Mallika Chopra, Dale Colton, Gordon
Dveirin, Duane Elgin , Leslie Elkus, Barbara Fields, Debbie Ford, Ashok
Gangadean, Kathleen Gardarian, Tom Gegax, Charles Gibbs, Kathy Hearn,
Jean Houston, Barbara Marx Hubbard, Bruce Lipton, Judy Martin, Rod
McGrew, Steve McIntosh, Lynne McTaggart, Deborah Moldow, James O'Dea,
Carter Phipps, Wendy Craig-Purcell, Carolyn Rangel, Rustum Roy, Peter
Russell, Gerard Senehi, Emily Squires, Brian Swimme, Diane Williams,
Marianne Williamson, Tom Zender.

See what others are saying, sign petition and write your comments:
http://www.thepetitionsite.com/takeaction/248704259

Global Coherence Initiative - 14700 West Park Ave., Boulder Creek, California USA

To unsubscribe, reply to this email with "unsubscribe" in the subject line.

Από etarcos @ Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009 6:05 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: evoluzionary leaders , global coherence initiative , global comunity , obama

           

                      14ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

                                                                                                            ΑΘΗΝΑ 31/1-1/2 2009

                                                                            " Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ"

                                                         

Η οικονομική κρίση που συνταράζει τον πλανήτη είναι μόνο ένα από τα εμφανή σημάδια της αλλαγής που συντελείται σε παγκόσμιο επίπεδο. Πιστεύουμε ότι είναι η αρχή του τέλους ενός ξεπερασμένου συστήματος ανίκανου να διαχειριστεί τους φυσικούς πόρους, που πνίγει την πνευματικότητα χάριν ενός χυδαίου υλισμού, που στηρίζεται στην ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των ασθενέστερων και που θέτει το κέρδος πάνω από όλες τις πανανθρώπινες αξίες. Ο απερχόμενος πολιτισμός χαρακτηρίζεται από την άγνοια, τη διαφθορά, τον φόβο, την αλαζονεία και τη βία, ενώ λατρεύει τον εγωισμό ως υπέρτατη θεότητα. Η μαζική τρομοκρατία των μέσων ενημέρωσης εξυπηρετεί να συντηρήσει το κλίμα του φόβου και της αβεβαιότητας, με σκοπό να καθυστερήσει την αναπόφευκτη πτώση των κοσμο-ειδώλων. Δεν βρισκόμαστε στο τέλος της ιστορίας, αλλά στην απαρχή ενός νέου πνευματικού πολιτισμού, όσο και αν αυτό δεν είναι τόσο προφανές για αυτούς που έχουν διαποτιστεί από την καταστροφολογική προπαγάνδα του καθεστώτος.

Οι πνευματικές παραδόσεις διδάσκουν ότι μπορούμε να μεταμορφώσουμε τα εμπόδια σε ευκαιρίες ανάπτυξης, τον πόνο σε χαρά και ευδαιμονία. Οι κρίσεις είναι η κινητήριος δύναμη για κάθε αλλαγή. Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν για να αλλάξουν τον κόσμο, αν δεν συνοδεύονται από την βαθιά έμπρακτη πεποίθηση στην αξία και τον προορισμό του ανθρώπου. Ο Νέος κόσμος δεν μπορεί παρά να είναι ενωτικός και να στηρίζεται στην αλληλεγγύη και την ισότιμη συνεργασία. Η αλλαγή δεν μπορεί να προέλθει από νομοθετικές ρυθμίσεις ή ένοπλες επαναστάσεις. Οι κυβερνώντες θέλουν να μας πείσουν ότι η μόνη επιλογή μας είναι να εξουσιοδοτούμε εν λευκώ τους εκπροσώπους μας. Αυτό είναι πέρα για πέρα απατηλό. Κάθε μας σκέψη, συναίσθημα και συμπεριφορά χτίζει την πραγματικότητα που μοιραζόμαστε. Έχουμε την ατομική και συλλογική υποχρέωση να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο απ'ότι τον παραλάβαμε. Εστιαζόμενοι στον ψευδαισθησιακό μακρόκοσμο εσφαλμένα πιστεύουμε ότι οι αλλαγές προέρχονται αναπόδραστα από έξω και από τις λεγόμενες «μεγάλες δυνάμεις». Υπάρχει πάντα κάποιος άλλος στον οποίο μπορούμε να αποδώσουμε την ευθύνη της κατάστασης. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Πρέπει να σκάψουμε κάτω από τα πόδια μας, να εστιασθούμε στην κατάσταση που ζούμε εδώ και τώρα και να δράσουμε με τον ορθό τρόπο, χωρίς να χρονοτριβούμε ή να περιμένουμε τη λύση ουρανοκατέβατη. Να υιοθετήσουμε πνευματικούς κανόνες συμπεριφοράς σε όλες της εκφάνσεις της καθημερινότητας : με τον εαυτό μας, με τους συγγενείς και φίλους, με την κοινότητα των συνανθρώπων μας σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, με το περιβάλλον. Η ατομική αλλαγή στο σύνολό της θα οδηγήσει στην υλοποίηση του νέου υποδείγματος κοινωνίας που όλοι ευχόμαστε. Οι απειλές για την επιβίωση της ανθρωπότητας είναι γνωστές....Μόνο μια ριζική αλλαγή στην κοσμοαντίληψη και τη συμπεριφορά τόσο ατομική, όσο και συλλογική είναι ικανή να δώσει μια ζωογόνο πνοή στην πολυπαθούσα υδρόγειο και να ανοίξει μια νέα χρυσή εποχή.

Η ανθρωπότητα πειραματίστηκε πολλές επαναστατικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της ιστορίας, αλλά καμιά μεταμόρφωση δεν παρέμεινε σταθερά στην κατεύθυνση της ειρήνης και της ευημερίας για όλους. Όλες οι επαναστάσεις και οι μεταρρυθμίσεις είναι καταδικασμένες αν δεν συνοδεύονται από την επανάσταση της συνειδητότητας.
Δικαίως ο Κρισναμούρτι επέμενε << Εσείς είστε ο κόσμος>>. Αν δεν εγκαταστήσουμε την ειρήνη και την αρμονία μέσα μας ο κόσμος δεν θα γίνει ποτέ ειρηνικός και δίκαιος. Μια μεγάλη εσωτερική επανάσταση στα μεμονωμένα άτομα θα επιφέρει μια ουσιαστική αλλαγή στην πορεία των εθνών και τελικά τη θετική μεταμόρφωση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ο πνευματικός άνθρωπος απαντάει στην παγκόσμια κρίση με αύξηση της συνειδητότητάς του, που αντανακλάται σε ανώτερες σκέψεις, καθαρά λόγια, και αποφασιστικές ενέργειες. Υιοθετεί αυθεντικές αξίες μέσα στο χάος και τη σύγχυση και προσφέρει μια φωτεινή, ορατή έξοδο από την κρίση . Μόνο έτσι μπορεί να αποσοβηθεί ο κίνδυνος να διοχετευθεί ο δικαιολογημένος θυμός και η απογοήτευση, ειδικά των νέων, σε καταστροφικές συμπεριφορές εκτός ελέγχου.

Χωρίς μια ευτοπική προοπτική κοινωνικής αλλαγής, η πνευματικότητα απομακρύνεται από την καθημερινότητα των ανθρώπων και οδηγείται σε μαρασμό και νέκρωση. Συχνά εγκαταλειπόμαστε μοιρολατρικά σε παράπονα, απαισιοδοξία, δυσπιστία για μας τους ίδιους και για τους άλλους, σαν να μην λάμπει ποτέ στη ζωή μας ο πνευματικός ήλιος. Η κριτική και η εναντίωση έχουν αξία μόνο αν συνοδεύονται από καταφατικές εναλλακτικές προτάσεις. Μπορούμε να γίνουμε άτομα ξεχειλίζοντα από χαρά και ελπίδα. Στο κέντρο της ύπαρξής μας, που είναι και το κέντρο του κόσμου, το σκοτάδι δεν έχει ποτέ πρόσβαση!.. Αρκεί να είμαστε συνδεδεμένοι με την πηγή της ζωής και της φώτισης για να θεραπεύσουμε όλες τις πληγές της ανθρωπότητας. Η εξαγνιστική επίδραση των πνευματικών ασκητών πάνω στο περιβάλλον είναι γνωστή σε όλους τους εσωτερικούς κύκλους. Τώρα και η επιστήμη φθάνει σε ανάλογα συμπεράσματα. Σύμφωνα λοιπόν με Αμερικανούς ερευνητές η ευτυχία είναι μεταδοτική και εξαπλώνεται από τον έναν άνθρωπο στον άλλο.. Έρευνα που έγινε σε 5.000 ενήλικους υποδεικνύει ότι η ευτυχία ενός ατόμου εξαρτάται από την ευτυχία των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω του. Ένας ευτυχισμένος φίλος που ζει λιγότερο από ένα μίλι μακριά αυξάνει την πιθανότητα ευτυχίας σας κατά 25%, σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύεται στο 'British Medical Journal'. Ο επικεφαλής της έρευνας, Καθηγητής Νικόλαος Χρηστάκης, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι κύματα ευτυχίας προκύπτουν επειδή η ευτυχία μεταδίδεται και όχι μόνο λόγω της τάσης των ανθρώπων να σχετίζονται με παρόμοια άτομα. Το πιο σημαντικό κατά τους ερευνητές είναι η αναγνώριση ότι οι άνθρωποι είναι ενσωματωμένοι σε κοινωνικά περιβάλλοντα και ότι η υγεία και ευεξία ενός ανθρώπου επηρεάζει την υγεία και ευεξία άλλων. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον πνευματικό νόμο , στις 20 Μαΐου 2007 ένα εκατομμύριο άνθρωποι από 64 χώρες και από τις πέντε ηπείρους ένωσαν τις πνευματικές τους δυνάμεις στην πρώτη Παγκόσμια ημέρα διαλογισμού-προσευχής για την ειρήνη. Σε αντίστοιχες προσεχείς πρωτοβουλίες αναμένεται ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή. Mιά Παγκόσμια Πορεία για την ειρήνη και τη μη βία, που οργανώνεται από τη μη κυβερνητική οργάνωση « Κόσμος Χωρίς Πολέμους», θα ξεκινήσει από την Νέα Ζηλανδία στις 2 Οκτωβρίου του 2009 και θα καταλήξει 3 μήνες αργότερα, στις 2 Ιανουαρίου του 2010, στην Αργεντινή αφού προηγουμένως διασχίσει 160.000 χιλιόμετρα και πάνω από 90 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

( Από την Ελλάδα θα ξεκινήσουν 2 κεντρικές διαδρομές:
- Από Αθήνα με κατεύθυνση Πάτρα-Αγκώνα-Μιλάνο
- Από Θεσ/κη (προερχόμενη από Κων/λη) και μέσω Βαλκανίων κατάληξη στη Γενεύη).

Η παγκόσμια ειρήνη όμως θα μείνει μια ουτοπία αν δεν στηριχθεί στην παγκόσμια δικαιοσύνη. Αν δεν εξομαλυνθούν οι τεράστιες ανισότητες μεταξύ των λαών και μεταξύ των πολιτών των κρατών, δεν θα εξαλειφθούν οι ταραχές και οι συγκρούσεις. Σημαντική η θετική σκέψη, αλλά αν δεν συνοδεύεται από θετικές μορφές δράσης είναι λειψή, αδύναμη.. Η πνευματικότητα δεν είναι καμιά εξαϋλωμένη αρχή που ζει κλεισμένη στο μεταφυσικό της πύργο, απ'όπου εκπέμπει ευχές και ευλογίες προς τους κοινούς θνητούς... Αντίθετα, είναι μια μαχητική ζωογόνος δύναμη, που πρέπει να πρωτοστατεί και να εκδηλώνεται δημιουργικά σε όλους τους τομείς της εμπειρικής ζωής. Οι πνευματικοί άνθρωποι, υιοθετώντας μη βίαιες μεθόδους δράσης, όπως τις ενσάρκωσαν ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Σινγκ, μπορούν να ηγηθούν στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο και στην προστασία της φύσης .

Με αφετηρία λοιπόν, τον πνευματικό πυρήνα της ύπαρξης, οι συνειδητοποιημένοι πολίτες, δημιουργούν ισχυρά κύματα συνειδητότητας-δράσης. Αυτό που έλειπε μέχρι σήμερα στα κοινωνικά κινήματα ήταν μια ολιστική προσέγγιση, που να τα συνδέει αρμονικά γύρω από ένα φωτεινό πνευματικό κέντρο. Η παρακαταθήκη της παγκόσμιας σοφίας μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό ιστό και την κινητήρια δύναμη για την έξοδο από την κρίση και να σηματοδοτήσει τις αξίες της νέας χρυσής εποχής. H νέα πνευματικότητα πρέπει, όμως, να αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος, δηλαδή το δογματισμό, τον συγκεντρωτισμό και τις υπνωτικές ουτοπίες και να χαρακτηρίζεται από προσαρμοστική ευελιξία, πραγματισμό και πλουραλιστική ενότητα.

Στις 18-20 Δεκεμβρίου του 2004 συνήλθε το Παγκόσμιο Συμβούλιο της Σοφίας από το Club της Boυδαπέστης σε συνεργασία με την Παγκόσμια Επιτροπή της Οικουμενικής Συνειδητότητας και Πνευματικότητας. Μέλη του club είναι διάσημες προσωπικότητες από το χώρο της πολιτικής όπως ο Mιχαήλ Γκορπμπατσιώφ, ο Bάκλαβ Χάβελ και ο Ντέσμοντ Τούτου, από τον καλλιτεχνικό μεταξύ άλλων οι Ζούμπιν Μέτανα, Γιενούντι Μενουχίν, Πήτερ Ουστίνωφ, Μιστισλάβ Ροστροπόβιτς, Μίλος Φόρμαν, Πήτερ Γκαμπριελ, Πάουλο Κοέλλο και θρησκευτικοί ηγέτες όπως ο Νταλάϊ Λάμα.

Στη διακήρυξη που εξέδωσαν διατρανώνεται η βεβαιότητα ότι υπέρτατη ανάγκη σ'αυτή την εποχή της κρίσης και της μεταμόρφωσης είναι η αναγνώριση ότι, μόνο μέσω της ανάπτυξης μιας νέας διάστασης της συνειδητότητας θα μπορέσουν να λυθούν τα πολλά και ποικίλα προβλήματα που μας κληροδότησε ο απερχόμενος υλιστικός πολιτισμός. Όπως επισημαίνει και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν :

« Κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί στο ίδιο επίπεδο της συνείδησης που το δημιούργησε». Το συμβούλιο προτίθεται να προσφέρει κατεύθυνση για την ανάπτυξη της ατομικής και της συλλογικής Σοφίας, που να προάγει τη δράση ικανή να επιφέρει δημιουργικές αλλαγές στην οικονομία, την κοινωνική οργάνωση, την οικολογία και το περιβάλλον. Παράλληλα εντοπίζονται περιοχές προτεραιότητας όπου η συνεργατική δράση είναι απαραίτητη για να ενισχυθεί η ειρήνη και να επιλυθούν τοπικά και οικουμενικά προβλήματα.

Σας μεταφέρω, κλείνοντας, μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα της διακήρυξης της Βουδαπέστης, που όλοι πιστεύω να συνυπογράφουμε.

« Εμείς τα μέλη του Παγκόσμιου Συμβουλίου της Σοφίας δεσμευόμαστε να αντιστρέψουμε την πορεία της ανθρωπότητας προς το χάος και την καταστροφή. Πιστεύουμε ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει δημιουργικά. Ένας νέος πολιτισμός μπορεί να ανατείλει. Ζητάμε από τις κυβερνήσεις, τις επιχειρήσεις, τους εκπαιδευτές, τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες, τους ακτιβιστές και από όλους τους ενεργούς πολίτες να ενώσουν τη δράση τους στη δική μας. Καλούμε τους ανθρώπους ανεξαρτήτως διακρίσεων να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα της παγκόσμιας κατάστασης και να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη της νέας σκέψης και δράσης για να πραγματοποιήσουμε τις απαραίτητες αλλαγές. Οι σοφοί όλων των παραδόσεων μας έχουν συμβουλέψει να βλέπουμε την ανθρωπότητα σαν μια οικογένεια, να τιμούμε την ιερότητα της ζωής και της δημιουργίας, να καλλιεργούμε την αγάπη και τη συμπόνια, συμπεριφερόμενοι στους άλλους όπως θέλουμε να μας φέρονται. Για πρώτη φορά στην ιστορία, η εφαρμογή αυτής της σοφίας δεν είναι μόνο μια προϋπόθεση απαραίτητη για την προσωπική ανάπτυξη και ολοκλήρωση, αλλά επίσης μια προϋπόθεση για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

Ούτε η κατάρρευση στο χάος, ούτε η έξοδος σε ένα νέο πνευματικό πολιτισμό είναι προδιαγεγραμμένα.

Το μέλλον δεν είναι για να το προφητεύουμε, αλλά να το δημιουργούμε! Μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον κάθε άνθρωπο που διαθέτει συνείδηση και αποφασιστικότητα.

Η βασική αιτία της παγκόσμιας κρίσης εδράζεται στην δυσλειτουργική και εγωκεντρική σκέψη που παράγει καταστρεπτικές συμπεριφορές. Η θεραπεία περνάει μέσα από την αλλαγή της επικρατούσας νοοτροπίας τόσο σε λογικό όσο και σε συναισθηματικό, διαισθητικό και συνειδησιακό επίπεδο.

Μπορούμε να κάνουμε τον πλούτο, τη δύναμη, την επιστήμη και την τεχνολογία να μας υπηρετούν αντί να μας υποδουλώνουν.

Μπορούμε να έχουμε ειρήνη μέσα μας, μεταξύ μας και σεβασμό προς το περιβάλλον.

Μπορούμε να μεταμορφώσουμε έγκαιρα την επικρατούσα λατρεία της απληστίας, της φιλήδονης και της εξουσίας σε μια νοοτροπία αφοσίωσης στη δικαιοσύνη και σεβασμού των ανθρώπων χωρίς διακρίσεις.

Όσο γρηγορότερα ανοίξουμε το δρόμο για μια θετική αλλαγή τόσο λιγότερο θα είναι και το ανθρώπινο, οικονομικό και οικολογικό κόστος που θα ζήσουμε στην κρίσιμη μετάβαση».

Από etarcos @ Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009 10:25 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: παγκόσμιο συμβούλιο σοφίας , club της boυδαπέστης , πνευματικός πολιτισμός , μη βία , Παγκόσμια Κρίση

                                                                                      ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Κίνηση Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων για Ελεύθερη Πνευματική Έκφραση σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στο 14ο Πανελλήνιο Συμπόσιο:

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009 /16:30-20:00
Κυριακή 01 Φεβρουαρίου 2009 / 11:00-17:00
στο Ξενοδοχείο PRESIDENT
Κηφισίας 43, Αμπελόκηποι με θέμα:

«Η Πνευματική Απάντηση στην Παγκόσμια Κρίση»

Οι Εισηγήσεις θα γίνουν από μέλη των Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων της «Κίνησης» και θα επακολουθήσει συζήτηση με το ακροατήριο.
Η "Kίνηση" έχει πραγματοποιήσει στα 14 χρόνια από την ίδρυση της 27 εκδηλώσεις σε διακεκριμμένα Θέματα που απασχολούν τους σκεπτόμενους, χωρίς δογματισμούς, ανθρώπους.
Είσοδος : € 12,00 - Φοιτητικο € 6,00
(ένα εισητήριο και για τις δύο ημέρες)
Πληροφορίες : 6944 34 44 50

Στο χώρο του Συμποσίου θα λειτουργήσει Έκθεση Βιβλίων

Χορηγός Επικοινωνίας «ΑΒΑΤΟΝ»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ

Σάββατο 31 Ιανουρίου 2009 / 16:00 - 20:00

Στρογγυλή Τράπεζα με Συμμετοχή των Ακροατών

15:30-16:00 Προσέλευση

16:00-16:10 Εισαγωγή του Εκπροσώπου της Κίνησης Κου Μ.Βίνου

16:10-20:00 Στρογγυλή Τράπεζα με Συμμετοχή των Ακροατών
Συζητητές:
Γαβριήλ Σιμονέτος, Ασπασία Παπαδομιχελάκη, Θεόδωρος Βερβερής, Τεό Βράτολη-Βολχάουπτ,

Η συμμετοχή των ακροατών στην συζήτηση είναι αναγκαία και επιθυμητή


Κυριακή 01 Φεβρουαρίου 2009 / 11:00 - 17:00

Ομιλίες Εισηγητών - Ερωτήσεις Ακροατών

10:30-11:00 Προσέλευση

11:00-11:15 Εισαγωγή του Εκπροσώπου της Κίνησης Κου Μ.Βίνου

11:15-11:45 Τάγμα Κρίνου & Αετού: Ανδρέας Προκοπίου
«Αναζητώντας τη Χαμένη Πνευματικότητα»

11:45-12:15 Ομάδα Αυτογνωσίας: Γιάννης Αυγουστάτος
«Η μετάβαση στον Επερχόμενο Πνευματικό Πολιτισμό»

12:15-12:45 Esoterica: Αμαλία Τσακίρη
«Η Κρίση σαν Εργαλείο Κατανόησης. Η Γνώση ως Οδός Ελευθερίας»

12:45-13:15 Έργο Λόγου Αγάπης: Γιώργος Κλειδαράς
«Το Κλειδί είναι η Αγάπη»

13:15-13:45 Διάλειμμα (cash bar στο χώρο του ξενοδοχείου)

13:45-14:15 Αρμονική Ζωή: Βίκυ Πενταγιώτη
«Η Δύναμη της Αλήθειας και της Πνευματικής Σιγουριάς σε Δύσκολες Στιγμές»

14:15-14:45 Ομακοείο: Σμάρω Κοσμαόγλου
«Η Συμβολή των Διδασκάλων στην Αντιμετώπιση των Παγκοσμίων Κρίσεων»

14:45-15:15 Κώστας Δούκας
«Αυτοοργάνωση: Κοινωνική Όψη της Ελεύθερης Δόμησης»

15:15-17:00 Προβολή Ταινίας Σχετική με το Θέμα, Συζήτηση με Ακροατήριο

Η «Κίνηση» διατηρεί το δικαίωμα μικρών αλλαγών στο πρόγραμμα.

Από etarcos @ Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009 11:04 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: πνευματικός πολιτισμός , Παγκόσμια Κρίση , κινηση φιλοσοφικων ομαδων

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί προβάλλει η ζωή μας μέσα από τις αντιθέσεις;

Υπάρχουν αντιθέσεις που αναμφίβολα εξυπηρετούν συγκεκριμένες πρακτικές ανάγκες. Όλες οι διαστάσεις του χώρου και της κατεύθυνσης είναι αντιθετικές. Πάνω-κάτω, μέσα-έξω, ψηλά-χαμηλά, μακριά-κοντά, βορράς-νότος, κορυφή-πυθμένας, αριστερά-δεξιά.

Τα πράγματα περιπλέκονται όμως όταν μεταφέρουμε αυτό το μηχανισμό διάκρισης στη ζωή, στην αισθητική και την ηθική. Έτσι έχουμε καλό και κακό, ζωή και θάνατο, χαρά και πόνο, επιτυχία και αποτυχία, όμορφο και άσχημο, δυνατό και αδύνατο, έξυπνο και ηλίθιο, χρήσιμο και άχρηστο, δίκαιο και άδικο, υλικό και ιδεατό. Δεν θα υπήρχε καμία ένσταση και σε αυτό αν δεν ξεχνούσαμε ότι αυτή η διάκριση είναι τεχνητή, συμβατική και σε καμία περίπτωση τα όρια που χαράζουμε δεν έχουν απόλυτο μεταφυσικό και αμετάβλητο χαρακτήρα.. Σ αυτή τη δεύτερη περίπτωση ο χαρακτηρισμός αποκτά μαγική υπόσταση και έρχεται να αντικαταστήσει ή να παραμορφώσει το όντως πραγματικό.

Σύμφωνα με τη Γένεση, ένα από τα πρώτα καθήκοντα του Αδάμ ήταν να κατονομάσει τα ζώα και τα φυτά που υπάρχουν στη φύση. Ο Αδάμ ήταν ο πρώτος χαρτογράφος και σχεδιαστής φραγμάτων.Τα αποτελέσματα των προσπαθειών του Αδάμ, υπήρξαν θεαματικά, πανίσχυρα ,μαγικά. Έτσι έγινε λιγάκι φαντασμένος. Άρχισε να επεκτείνει τα φράγματά του προς τα μέσα. Αυτή η συμπεριφορά του κορυφώθηκε στο Δέντρο της Γνώσης, που ήταν στην πραγματικότητα το δέντρο των αντιθέτων του καλού και του κακού. Όταν ο Αδάμ γνώρισε τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό, δηλαδή όταν χάραξε το μοιραίο φράγμα, ο κόσμος διαλύθηκε σε κομμάτια. Αμαρτάνοντας ο Αδάμ έστρεψε ολόκληρο τον κόσμο των αντιθέτων εναντίον του για να τον βασανίσει. Έτσι έπεσε πάνω στην ανθρωπότητα ολόκληρη η σειρά των αντιμαχομένων αντιθέτων. Φάνηκε ο πόνος ενάντια στη χαρά, η ζωή ενάντια στο θάνατο, ο μόχθος ενάντια στο παιχνίδι.

Η φύση, όμως, δε γνωρίζει τίποτε για αυτόν τον κόσμο των αντιθέτων στον οποίο ζουν οι άνθρωποι. Η φύση δεν αναπτύσσεται σε αληθινούς και ψεύτικους βατράχους, σε ηθικά ή ανήθικα δέντρα, σε ορθούς ή λαθεμένους ωκεανούς. Στη φύση δε θα συναντήσουμε ούτε ίχνος ιερών ή βέβηλων βουνών. Ακόμη, όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν υπάρχουν όμορφα ή άσχημα είδη, πολύτιμοι ή ευτελείς οργανισμοί, τουλάχιστον όχι στη φύση, αφού εκείνη παράγει με την ίδια ευχαρίστηση και φροντίδα όλα τα είδη. Φυσικά, είναι αλήθεια ότι μερικά από τα πράγματα που αποκαλούμε <<αντίθετα>> υπάρχουν και στη Φύση. Για παράδειγμα, υπάρχουν μεγάλοι και μικροί βάτραχοι, μεγάλα και μικρά δέντρα, ώριμα και άγουρα πορτοκάλια. Αυτό όμως δεν γίνεται πρόβλημα ούτε προκαλεί αγχωτικούς παροξυσμούς. Ακόμη, ίσως να υπάρχουν έξυπνες και χαζές αρκούδες, αλλά αυτό δε φαίνεται να τις πολυενδιαφέρει. Δεν θα συναντήσουμε ποτέ συμπλέγματα κατωτερότητας σε αρκούδες.

Παρόμοια, υπάρχει ζωή και θάνατος στη φύση, αλλά δε φαίνεται να πέρνει τις τρομακτικές διαστάσεις που έχει στον κόσμο των ανθρώπων. Δε θα δείτε ποτέ μια γάτα μεγάλης ηλικίας να τρέμει από το φόβο του επικείμενου θανάτου. Απλά, θα βαδίσει ήσυχα στο δάσος, θα κουλουριαστεί κάτω από ένα δέντρο και θα πεθάνει.

Ο πόνος και η απόλαυση εμφανίζονται στη φύση, αλλά δεν αποτελούν πρόβλημα. Όταν πονάει ο σκύλος κλαψουρίζει,

όταν δεν πονάει, απλά δεν συμβαίνει τίποτε. Δε φοβάται μελλοντικούς πόνους, ούτε και αρνείται τους περασμένους !

Λέμε ότι αυτά φαίνονται έτσι επειδή η Φύση είναι βουβή. Αυτό δεν είναι αρκετό γιατί αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πως η Φύση είναι εξυπνότερη από όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Σε τελική ανάλυση, η Φύση δημιούργησε τον ανθρώπινο εγκέφαλο, για τον οποίο κολακευόμαστε να πιστεύουμε ότι είναι το εξυπνότερο εργαλείο στον κόσμο. Μπορεί ένας ανόητος να δημιουργήσει λοιπόν ένα τέτοιο αριστούργημα;

* Ζούμε σε έναν κόσμο διαμάχης και αντιθέτων, επειδή ζούμε σ έναν κόσμο διαχωριστικών γραμμών. Αφού όμως η κάθε διαχωριστική γραμμή είναι ταυτόχρονα και γραμμή πυρός, ανακαλύπτουμε κάτι που ευθύνεται για το ανθρώπινο χάλι. Όσο δυνατότερα είναι τα φράγματα του ατόμου, τόσο περισσότερο περιχαρακωμένες είναι και οι διαμάχες του. Επιπλέον, όσο περισσότερο έλκεται κανείς από την ευχαρίστηση, τόσο περισσότερο φοβάται τον πόνο. Όσο αυξάνει η προσκόλλησή μας στο καλό, τόσο περισσότερο φοβάται μας κυριεύει το κακό. Όσο περισσότερο επιζητούμε την ευτυχία, τόσο τρέμουμε την αποτυχία. Όσο περισσότερο κρεμόμαστε από τη ζωή, τόσο τρομακτικότερος παρουσιάζεται ο θάνατος. Τέλος, όσο δίνουμε αξία σε κάτι, τόσο μας κυριεύει η ανησυχία για την απώλειά του.

Με άλλα λόγια, τα περισσότερα από τα προβλήματά μας είναι προβλήματα φραγμάτων και των αντιθέτων που αυτά δημιουργούν απλά και μόνο επειδή υπάρχουν.

Ο τρόπος με τον οποίο αγωνιζόμαστε συνήθως για να επιλύσουμε αυτά τα προβλήματα είναι η προσπάθειά μας να απαλείψουμε το ένα μέρος του ζεύγους. Χειριζόμαστε το πρόβλημα του καλού και του κακού προσπαθώντας να εξαφανίσουμε το κακό. Στη φιλοσοφία χειριζόμαστε τα εννοιολογικά αντίθετα και προσπαθούμε να εξαφανίσουμε τον ένα από τους πόλους ή να τον ελαττώσουμε μέχρι να ταυτιστεί με τον άλλον. Ο υλιστής προσπαθεί να μειώσει το νου και να τον μετατρέψει σε ύλη, ενώ ο ιδεαλιστής να μειώσει την ύλη και να τη μετατρέψει σε νου. Οι μονιστές προσπαθούν να μετατρέψουν την πολλαπλότητα σε ενότητα, ενώ οι πλουραλιστές να εξηγήσουν την ενότητα σαν πολλαπλότητα.

Το θέμα είναι ότι έχουμε πάντοτε την τάση να αντιμετωπίσουμε το φράγμα σαν να είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ και στη συνέχεια να ασχολούμαστε με τα αντίθετα που δημιουργούνται από αυτό. Φαίνεται ότι ποτέ δεν αναρωτιόμαστε για την ύπαρξη του ίδιου του φράγματος.

Επειδή πιστεύουμε ότι το φράγμα είναι πραγματικό, φανταζόμαστε διαρκώς ότι τα αντίθετα δεν επιδέχονται αλλαγές, ότι είναι ξεχωριστά το ένα από το άλλο και για πάντα απομονωμένα. << Η Ανατολή είναι Ανατολή και η Δύση είναι Δύση και ποτέ δε θα συναντηθούν >>. Υποστηρίζουμε πως η ζωή και ο θάνατος, το καλό και το κακό, η αγάπη και το μίσος, ο εαυτός και οι άλλοι είναι τόσο διαφορετικά, όσο η μέρα με τη νύχτα. Μετά από αυτές τις σκέψεις υποθέτουμε πως μπορούμε να απολαύσουμε τη ζωή, μόνο αν εξαφανίσουμε τους αρνητικούς και ανεπιθύμητους πόλους των αντιθέτων. Ο Παράδεισος ερμηνεύεται γενικά όχι σαν το σημείο υπέρβασης των αντιθέτων, αλλά σαν τόπος συσσώρευσης όλων των θετικών τμημάτων των ζευγών των αντιθέτων.

Η ουσία είναι ότι χωρίς τη νύχτα δε θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε καν εκείνο που αποκαλούμε ημέρα. Η καταστροφή του αρνητικού σημαίνει πως την ίδια στιγμή καταστρέφουμε όλες τις πιθανότητες να απολαύσουμε το θετικό

Η ρίζα της όλης δυσκολίας βρίσκεται στην τάση μας να βλέπουμε τα αντίθετα σαν εντελώς ασυμφιλίωτα , ξέχωρα το ένα από το άλλο. Ακό μη και τα απλούστερα των αντιθέτων, όπως η αγορά και η πώληση, θεωρούνται σαν δύο διαφορετικά και ξεχωριστά. Η αλήθεια,βέβαια, είναι ότι η πώληση και η αγορά είναι κατά κάποια έννοια διαφορετικά πράγματα αλλά (και εδώ βρίσκεται το θέμα) επίσης είναι εντελώς αδιαίρετα. Με άλλα λόγια, η αγορά και η πώληση είναι απλά δύο άκρες του ίδιου συμβάντος, δηλαδή της πράξης της αγοραπωλησίας. Με άλλα λόγια τα αντίθετα είναι εντελώς αδιαίρετα και αλληλεξαρτώμενα, και συνεπώς το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.

Έτσι γίνεται φανερό πως δεν υπάρχει το μέσα χωρίς το έξω, ούτε το πάνω χωρίς το κάτω, το κέρδος χωρίς τη ζημιά, η απόλαυση χωρίς τον πόνο, η ζωή χωρίς το θάνατο.

Ο αρχαίος κινέζος σοφός Λάο Τσε έλεγε:

<< Υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στο ναι και το όχι;

Ή μήπως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό;

Θά πρεπε άραγε να φοβάμαι ό,τι φοβούνται οι άλλοι;

Τι ανοησία! Η επάρκεια και η έλλειψη φυτρώνουν μαζί, η δυσκολία και η ευκολία συμπληρώνουν η μία την άλλη, το μακρύ και το βραχύ ισορροπούν το ένα στο άλλο, το ψηλό και το χαμηλό αναπαύονται το ένα στο άλλο. Αλλά και το εμπρός και το πίσω ακολουθούν το ένα το άλλο>>.

Ο Τσουάγκ Τσου συμπληρώνει :

<< Έτσι, εκείνοι που λένε ότι θα μπορούσαν να έχουν μόνο το σωστό δίχως το λάθος ή την καλή διακυβέρνηση δίχως τη λαθεμένη, δεν κατανοούν τις μεγάλες αρχές του σύμπαντος, ούτε τη φύση της όλης δημιουργίας. Παρόμοια πως θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για την ύπαρξη του Ουρανού χωρίς τη Γη; ή της αρνητικής αρχής χωρίς τη θετική, πράγμα που είναι ολοφάνερα αδύνατο. Παρόλα αυτά οι άνθρωποι συνεχίζουν να το συζητούν αδιάκοπα. Πραγματικά, πρέπει να είναι τρελοί ή απατεώνες >>.

                                                                           

Από etarcos @ Σάββατο, 3 Μαΐου 2008 6:56 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: συμπληρωματικότητα , ψυχολογικά φράγματα , υπέρβαση αντιθέτων , mάχη αντιθέτων , καλο κακο